ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

 

ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

 

Κατά βάθος είμαι ζήτημα Φωτός είπε ο Σεφέρης.

Το Φως έρχεται από πολύ μακριά.

Από ένα χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, κι΄ από έναν χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος.

Από τότε, τυλίγει τον Κόσμο και αναδεικνύει κάθε του έκφραση.

Χάρη στο Φως, μείναμε δεμένοι με το σύμπαν.

Δεν χωρίσαμε.

Δεν αποξενωθήκαμε.

Δεν αλλοτριωθήκαμε.

Το Φως που έλαμπε την νύχτα και πλανιέται γύρω από την Γη, ερχόμενο από τα ξένα.

Νυκτιφαές περί γαίαν αλώμενον, αλλότριον φως (Παρμενίδης).              

Αιώνια η ψυχή των επτά αριθμών πορεύεται μέσα στο άπειρο σύμπαν.

Το άπειρο του σύμπαντος ταυτίζεται με την αιωνιότητα της ψυχής.

Η ψυχή είναι κατ΄ ανάγκη αθάνατη, γιατί είναι όμοια  με τον φυσικό κόσμο, που θεάται και κατανοεί. (Πυθαγόρας)

Ότι τα ουράνια σώματα μετατοπίζονται μέσα στον αέρα, σύμφωνα  με κανονικούς νόμους και παράγουν ήχους.

Ότι τους πιο αρμονικούς ήχους παράγουν οι σφαίρες και επειδή το σύμπαν διακατέχεται από αρμονία , όλα όσα περιέχει είναι σφαιρικά!!

Υπάρχουν εικόνες ή δομές που έχουν το ίδιο σχήμα, όπως τα στερεά σώματα που παρατηρούμε, αλλά εξαιρετικά λεπτεπίλεπτη υφή.

Είναι αρκετά πιθανόν ότι παρόμοιες απορροές σχηματίζονται κοντά σε κάποιο αντικείμενο και ότι καθώς απομακρύνονται, διατηρούν το σχήμα του.

Τις απορροές αυτές ονομάζουμε είδωλα.

Όσο τίποτα δεν παρεμβάλλεται στο δρόμο τους, η κίνηση των ειδώλων δια μέσου του κενού καλύπτει όποια απόσταση και εάν φαντασθεί κανείς σε απειροελάχιστο χρόνο. (Επίκουρος).

Ο μόνος αληθινός νόμος είναι αυτός προς την Ελευθερία. (Γλάρος Ιωνάθαν).

Σε τίποτα δεν εξυπηρετεί η γνώση χωρίς σοφία, δεν υπάρχει σοφία χωρίς πνευματικότητα και η πραγματική πνευματικότητα περιλαμβάνει πάντα την προσφορά στους άλλους. (Κουμφούκιος).

 

Τα "Εις Εαυτόν" του Μάρκου Αυρήλιου: Φιλοσοφική ανάλυση | Ομιλία Άννας Μαρκοπούλου

 https://youtu.be/3q0kxXSp0B8?si=NH7bZXThC9q6tjnd

Λεύκιππος και Δημόκριτος ο Aβδηρίτης

 

 

Λεύκιππος και Δημόκριτος ο Aβδηρίτης

     Πέρα από την προσπάθεια σύνδεσης της αισθητής ύλης με το κοσμικό της αντίστοιχο, οι ατομικοί φιλόσοφοι, Λεύκιππος (5ος π.X. αιώνας) και Δημόκριτος ο Aβδηρίτης (460-370 π.X.) θεωρούσαν ως αιτία του Κόσμου την ύλη, από τη μηχανιστική κίνηση της οποίας παράγονταν τα όντα (υλικός ενισμός). Oι δύο φιλόσοφοι, μέσω της ατομικής θεωρίας τους, παρουσίασαν την πρώτη σοβαρή προσπάθεια υλιστικής εξήγησης του Κόσμου χωρίς την παρέμβαση κάποιας υπερφυσικής δύναμης.

H ερμηνεία του Κόσμου, κατ’ αυτούς, ήταν καθαρά μηχανική.

    O Λεύκιππος και ο Δημόκριτος δέχονταν ότι το Σύμπαν αποτελείται από το πλήρες και το κενόν, που τα ταύτιζαν με το «ον» και το «μη ον», εκ των οποίων το πλήρες συνιστούσε την ύλη:

O Λεύκιππος και ο φίλος (συνεργάτης) του, ο Δημόκριτος θεωρούν ως στοιχεία το πλήρες και το κενόν και ονομάζουν το ένα ον και το άλλο μη ον. Από αυτά πλήρες και στερεό είναι το ον, κενό και αραιό το μη ον (κι αν λένε ότι το ον δεν είναι κάτι περισσότερο από το μη ον είναι επειδή ούτε το κενό είναι κάτι λιγότερο από το σώμα) και υποστηρίζουν ότι αυτά είναι τα αίτια των όντων ως προς την ύλη.

H ύλη αποτελείται από σωμάτια μικροσκοπικά, αόρατα, αιώνια, αμετάβλητα και άφθαρτα: Τίποτε δεν δημιουργείται εκ του μη όντος και τίποτε καταστρεφόμενο δεν καταλήγει στο μη ον (Διογένη Λαέρτιος. Φιλοσόφων Βίοι IX 44).

Αυτά τα μη διασπώμενα περαιτέρω στοιχεία της ύλης, οι δύο φιλόσοφοι τα ονόμασαν άτομα, που σημαίνει: οι οπαδοί της ατομικής θεωρίας λένε ότι η διάσπαση της ύλης σταματά στα μη διαιρούμενα και δεν προχωρεί επ’ άπειρον. Tα άτομα –από το «α» στερητικό και το ρήμα τέμνω– δεν διασπώνται περαιτέρω και χωρίζονται μεταξύ τους με το κενόν: H αρχή των πάντων είναι τα άτομα και το κενόν, όλα τα άλλα απλώς νομίζουμε ότι υπάρχουν (Διογένη Λαέρτ., Φιλοσόφων Bίοι IX 44). Tα άτομα καλούνται και «ναστά» –από το ρήμα νάσσω, που σημαίνει γεμίζω πλήρως, στοιβάζω– επειδή εντός των ατόμων δεν υπάρχει κενό. Γι’ αυτό τον λόγο τα άτομα αποτελούν το στερεό τμήμα της ύπαρξης. Tα άτομα δεν έχουν «αρχή», γεννήθηκαν αυτόματα και τυχαία: φαίνεται ότι θεωρεί πως ο στρόβιλος δημιουργείται από μόνος του και τυχαία (Simpl. Phys. 327, 24).

Σημειώνουμε ότι ούτε ο Λεύκιππος ούτε ο Δημόκριτος καθόρισαν ποιοτικώς τα άτομα. Θεώρησαν μόνον ότι έχουν την ίδια σύσταση, απέκλειαν όμως κάθε είδους ποιοτική διαφορά μεταξύ τους, ενώ δέχονταν ότι είχαν διαφορές ως προς το μέγεθος και το σχήμα τους. Επίσης το δεύτερο στοιχείο, το κενό, το ονόμαζαν και μανόν, δηλαδή μη συμπυκνωμένο, το οποίο σύμφωνα με τους ατομικούς φιλοσόφους είχε κι αυτό πραγματική ύπαρξη, παρόμοια προς εκείνη που έχουν τα άτομα. Αυτή ακριβώς η θέση του Δημόκριτου να αποδίδει ύπαρξη –εκτός από την υπαρκτή και δεδομένη ύλη– και στον κενό χώρο, που δεν είναι υλικό δεδομένο, διαχωρίζει την ατομική θεωρία από τον κοινώς νοούμενο υλισμό και τη συσχετίζει με τη διαλεκτική θεώρηση της πραγματικότητας.

O Λεύκιππος και ο Δημόκριτος, προσπαθώντας να κατανοήσουν τη φύση της μορφοποιημένης και επιδεχόμενης τεχνική επεξεργασία ύλης, διατύπωσαν πρώτοι την άποψη ότι αυτή δεν είναι ενιαία και συμπαγής, αλλά συντίθεται από άτμητα στοιχειώδη σωμάτια (τα άτομα), τα οποία είναι αιώνια, αόρατα, δεν έχουν αρχή, γεννήθηκαν αυτόματα –μάλλον τυχαία– και χωρίζονται από το κενό. Tα άτομα επιπλέον –λόγω του κενού που υπάρχει μεταξύ τους– είναι προικοδοτημένα με την ιδιότητα της κίνησης, που παίρνει τη μορφή δίνης. Από τις αλληλοσυγκρούσεις κάποιων ατόμων στην κίνησή τους προκαλούνται οι παραπάνω δίνες –παρόμοιες με τις περιστροφικές κινήσεις του Αναξαγόρα– και μ’ αυτόν τον τρόπο σχηματίζονται τα σώματα. Από τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις των ατόμων –μέσω διαφόρων συνδυασμών– τα όμοια άτομα αλληλοέλκονται και ενώνονται προκειμένου να σχηματίσουν νέα σώματα και Κόσμους. Oι Κόσμοι, διάφοροι στο μέγεθος, δημιουργούνται «κατ’ ανάγκην». Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο (Φιλοσόφων Bίοι IX 45) ο Δημόκριτος τη δίνη αυτή την ονόμαζε «ανάγκη»: Θεωρεί ότι τα πάντα δημιουργούνται από «ανάγκη» και ότι η αιτία της γένεσης όλων των όντων είναι η στροβιλική κίνηση, που την αποκαλεί «ανάγκη».

Πράγματι οι φιλόσοφοι της Ατομιστικής Σχολής υποστήριζαν: O κόσμος, συνεπώς, δεν θα μπορούσε να κινηθεί αναγκαστικά και εξαιτίας της δίνης, όπως ισχυρίζονταν οι οπαδοί του Δημόκριτου (Sext. IX 113).

    O Λεύκιππος υποστήριζε ότι: Από αυτό δημιουργούνται άπειροι κόσμοι που διαλύονται σ’ αυτά τα στοιχεία (Διογένης Λαέρτιος, Φιλοσόφων Bίοι IX 31ff) και σύμφωνα με τον Σιμπλίκιο: O Λεύκιππος και ο Δημόκριτος λένε πως υπάρχουν άπειροι σε πλήθος κόσμοι μέσα σε άπειρο κενό και δημιουργούνται από άπειρα σε πλήθος άτομα (Simpl. de Caelo 202, 16). Ένας απ’ αυτούς τους αμέτρητους Κόσμους είναι κι αυτός στον οποίο ανήκουμε κι εμείς.

Bλέπουμε, λοιπόν, ότι η έννοια του απείρου στους θεμελιωτές της ατομικής θεωρίας έχει συγκεκριμένη υλική υπόσταση, αφού αναφέρεται αφενός μεν στο άπειρο πλήθος των σωματιδίων, αφετέρου δε στο άπειρο πλήθος των όντων, των φαινομένων και των Κόσμων.

O Λεύκιππος και ο Δημόκριτος θεωρούνται οι ιδρυτές της ατομικής θεωρίας, ενός κοσμοθεωρητικού συστήματος με οργανική ενότητα, που κατά το μάλλον ή ήττον αποτελεί τη μεγαλύτερη επιστημονική κατάκτηση του αρχαιοελληνικού πνεύματος.

O Δημόκριτος –θέλοντας να δώσει τη δική του άποψη για τη δομή του Κόσμου– προσπάθησε στην ατομική θεωρία του να συγκεράσει τις απόψεις τόσο του Παρμενίδη όσο και του Ηράκλειτου.

Πράγματι, από μία άποψη τα άτομα, ως μη δυνάμενα να τμηθούν περαιτέρω, παραμένουν αναλλοίωτες οντότητες, γεγονός που ικανοποιεί τις απόψεις του Παρμενίδη ότι πέρα και πίσω από τον μεταβαλλόμενο Κόσμο μας υπάρχει μια σταθερότητα που την εξασφαλίζει η νόησή μας.

Επιπλέον, όταν ο Δημόκριτος ομιλεί για τους ποικίλους συνδυασμούς των ατόμων που δημιουργούνται από τη διαρκή κίνησή τους επικροτεί και υιοθετεί την άποψη του Ηράκλειτου για την αέναη μεταβολή στον Κόσμο.

Σύμφωνα με την ατομική θεωρία, τα άτομα παρουσιάζουν απειρία σχημάτων και με τις στροβιλώδεις κινήσεις τους ενώνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας το πυρ, τον αέρα, το ύδωρ και τη γη, δηλαδή τα τέσσερα βασικά στοιχεία.

Πράγματι, οι δύο σοφοί υποστήριζαν ότι διάφοροι βαθμοί συγκέντρωσης των ατόμων παρέχουν τη διαφορετική πυκνότητα των σωμάτων, τα οποία κινούνται πάντα εν μέσω του κενού.

H κίνησή τους αυτή προκαλεί συνεχείς στροβιλισμούς και συνενώσεις ατόμων, από τα οποία προκύπτει ο σχηματισμός τόσο των διαφόρων σωμάτων, όσο και των διαφόρων Κόσμων.

O Λεύκιππος και ο Δημόκριτος υποστήριζαν την ύπαρξη ενός απείρου ατομιστικού Σύμπαντος, οι αναρίθμητοι Κόσμοι του οποίου, γεμάτοι ζωή, ήταν το τυχαίο αποτέλεσμα μιας απλής συσσωμάτωσης ατόμων.

Σύμφωνα με τις απόψεις των δύο φιλοσόφων, μέσω της περιδινητικής κίνησης των εκάστοτε συγκεντρωμένων ατόμων, δημιουργούνται διάφοροι Κόσμοι στο κενό διάστημα, από τους οποίους κάποιοι μοιάζουν με τον δικό μας Κόσμο, ενώ άλλοι είναι τελείως διαφορετικοί.

O Ιππόλυτος (2ος-3ος μ.X. αιώνας) στο δοξογραφικό του έργο "Κατά πασών των αιρέσεων έλεγχος" [I, 13, 2-4, (D. 565, W. 16)] αναφέρει τις απόψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου.

Συνεπώς, από το σχετικό εδάφιο που αποδίδει τις φιλοσοφικές απόψεις του Δημόκριτου, γίνεται φανερό ότι ο Aβδηρίτης φιλόσοφος είχε προ πολλού ξεπεράσει τις γεωκεντρικές αντιλήψεις της αρχαιότητας, καθώς και τη δοξασία ότι υπάρχει ένας μόνον Κόσμος, ο δικός μας. Oι κοσμολογικές απόψεις του όχι μόνον είναι συμβιβαστές με τις πλέον σύγχρονες, αλλά ακόμα και σήμερα καθοδηγεί με τη σπινθηροβόλα σκέψη του τους κοσμολόγους σε νέες πρωτοποριακές ιδέες.

Ωστόσο, πέρα από τα παραπάνω, ο Λεύκιππος υποστήριζε ότι το σχήμα της Γης ήταν πεπλατυσμένο, επιπεδόμορφο ή τρόπον τινά ότι η Γη είχε σχήμα τυμπανώδες: H γη βρίσκεται στο κέντρο και στροβιλίζεται. Tο σχήμα της είναι σαν του τυμπάνου (Διογ. Λαερτ. Φιλοσόφων Bίοι IX, 30ff). Tο ίδιο αναφέρει και ο Αριστοτέλης: Μερικοί θεωρούν πως είναι σφαιροειδής, άλλοι πως είναι πεπλατυσμένη και έχει σχήμα τυμπάνου (Aριστ. Περί Oυρανού B, 293b, 34-36).

Ομοίως ο Δημόκριτος, ακολουθώντας τον δάσκαλό του Λεύκιππο, θεωρούσε ότι η Γη ήταν πεπλατυσμένη (Aριστ. Περί Oυρανού B, 294b, 14). Υποστήριζε ότι το σχήμα της ομοίαζε με έναν πελώριο κυκλικό δίσκο (δισκοειδής ή «προμήκης»), που ήταν κοίλος στο κέντρο του: O Δημόκριτος –θεωρεί ότι– η γη μοιάζει στο πλάτος με δίσκο, ενώ στο μέσον της είναι κοίλη [Aέτ. III, 10, 5 (D. 377)].

Σύμφωνα με τον Αέτιο, τόσο ο Λεύκιππος όσο και ο Δημόκριτος θεωρούσαν σφαιροειδή τον κόσμο [Aέτ. II, 2, 2 (D. 329)].

O Δημόκριτος θεωρούσε ότι η Γη: υπόκειται σε κραδασμούς, χωρίς όμως να κινείται. O Αέτιος σημειώνει ότι ο Δημόκριτος υποστήριζε αυτή την άποψη όταν η Γη βρισκόταν στη φάση σχηματισμού της κατά τη συνάθροιση των ατόμων και κραδαινόταν λόγω του τότε μικρού της μεγέθους και της ελαφρότητάς της.

Συν τω χρόνω η Γη συμπυκνώθηκε, απέκτησε ικανή μάζα και τελικά ακινητοποιήθηκε: O Δημόκριτος θεωρεί ότι η γη, εξαιτίας του μικρού της μεγέθους και της ελαφρότητάς της, στην αρχή περιπλανιόταν, με το πέρασμα όμως του χρόνου η μάζα της πύκνωσε, έγινε βαρύτερη και έμεινε σταθερή [Aέτ. III, 13, 4 (D. 378)].

Oι απόψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου στη φυσική –για τη δομή της ύλης–, την αστροφυσική, την κοσμογονία, την κοσμολογία, τη βιολογία και άλλους τομείς, πλησιάζουν ή προαναγγέλλουν σε αρκετά σημεία τις σύγχρονες επιστημονικές επιτεύξεις των φυσικών επιστημών.

O Δημόκριτος πίστευε ότι ο Ήλιος είναι μύδρος διάπυρος [πυρακτωμένος σίδηρος ή διάπυρη πέτρα, Aέτ. II, 20, 7 (D. 349)] και ότι η Σελήνη έχει βουνά, κοιλάδες και φαράγγια. Υποστήριζε ότι οι απλανείς αστέρες βρίσκονται πιο μακριά από τη Γη απ’ ό,τι οι πλανήτες, ενώ θεωρούσε ότι ο Γαλαξίας είναι ένα σύνολο πάρα πολλών μικρών άστρων: O Δημόκριτος λέει ότι είναι μια φωτεινή δέσμη που προέρχεται από πολλά μαζί, μικρά και γειτονικά αστέρια, που το καθένα φωτίζει τα άλλα εξαιτίας της πυκνής συγκέντρωσής τους [Για τον Γαλαξία, Aέτ. III, 1, 6 (D. 365)].

H κεντρική έννοια της ηθικής του Δημόκριτου ήταν η «ευθυμία». Πίστευε ότι η ανθρώπινη ζωή διέπεται από μια άτεγκτη νομοτέλεια την οποία ο άνθρωπος δεν πρέπει να διαταράσσει. Tο μεγαλύτερο αγαθό είναι η ευδαιμονία, η οποία έχει υπόβαθρο την ψυχική γαλήνη και τη συμμετρία της ζωής. Σημειώνουμε ότι η υλιστική θεώρηση του Κόσμου, όπως διατυπώθηκε από τον Δημόκριτο και αργότερα από τον Επίκουρο, βρίσκεται αντιμέτωπη της ιδεαλιστικής θεώρησης του Κόσμου μας, όπως διαμορφώθηκε από τον Πλάτωνα. Τονίζουμε ότι έως το τέλος του 19ου αιώνα οι αντιλήψεις για τα άτομα δεν είχαν αλλάξει και μόνον σήμερα, μετά τις συνταρακτικές αποκαλύψεις στον Μικρόκοσμο, έχουν διαφοροποιηθεί.

Kαι βέβαια ισχύει πάντοτε η άποψη του Βέρνερ Xάιζενμπεργκ (W. Heisenberg) ότι: Είναι αδύνατον να ασχοληθεί κανείς με την ατομική φυσική, χωρίς να γνωρίζει την ελληνική φιλοσοφία της φύσης.

Αυτά τονίζει στο έργο του: H Εικόνα της φύσης στη σύγχρονη Φυσική (σελ. 48), γράφοντας ότι η πεποίθηση αυτή τού εντυπώθηκε όταν διάβασε τον Τίμαιο του Πλάτωνος και άλλα έργα Ελλήνων φιλοσόφων, διαπιστώνοντας τότε ότι οι βασικές σκέψεις της ατομικής θεωρίας έγιναν κατά πολύ διαυγέστερες από πριν. Ομοίως και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν γράφει ότι τις πρώτες νύξεις για τη Θεωρία της Σχετικότητας τις πήρε διαβάζοντας τον Τίμαιο του Πλάτωνος.

Άλλωστε, ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος με το αξίωμα: τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία, αλλά όλα προκαλούνται από μία αιτία και με αναγκαιότητα, προκαθόριζαν από την ελληνική αρχαιότητα την «αρχή της αιτιότητας» της σύγχρονης φυσικής. H αναγκαστική σχέση αιτίου και αιτιατού είναι γήινος φυσικός νόμος που δεν επιδέχεται απόκλιση.

 

Τα άτομα στην επιστολή στον Ηρόδοτο. Συσχετίσεις με την Σύγχρονη Φυσική | Τάσος Λιόλιος

 https://youtu.be/W658dzurKQk?si=vGybhKnqQ-yDw_Gs

Ρεαλισμός, Κβαντομηχανική και επικούρεια οπτική | Σπύρος Τσέρκης

 https://youtu.be/4s6_dIJ0jHI?si=MCSGpcKQn0bEjJi4

Φιλοσοφική Διαχείρηση του Στρες: Γνωσιακή επικούρεια προσέγγιση | Χρήστο...

Επίκουρος & Ασυνείδητο. Αρχαία φιλοσοφία, σύγχρονη νευροεπιστήμη και ψυχ...

"Πέθανε ο θεός"

Ο Νίτσε και οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι | Στο Πατάρι του Gutenberg

 

 

 

 

Το λιοντάρι και ο ποντικός από την φάκα.

 

ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ……

 

Κάποτε σε μια φανταστική πόλη, μιας φανταστικής χώρας, ενός φανταστικού πλανήτη, ήταν ένα λιοντάρι και ένας ποντικός.

Το λιοντάρι από τρανή γενιά και όνομα μεγάλο, με ιστορία και σταυρούς ανδρείας, σε δύσκολα χρόνια όπου όλοι λούφαζαν, ήταν φοβισμένος μικρός αχθοφόρος μεγάλου ονόματος.

Οι πλάτες του κυρτές, το τρίχωμα αραιό και χωρίς γυαλάδα.

Οι επιλογές του πάντοτε ηττοπαθείς, τον οδήγησαν σ’ ένα αόρατο κλουβί με φύλακα και συνάμα θηριοδαμαστή, μια αμαζόνα με τόξο, που όμως δεν γνώριζε την έννοια του χρόνου και αντί για ψηλά, το βλέμμα της ήταν γήινο και στόχευε χαμηλά.

Στην ανθρώπινη διάσταση ο χρόνος λέγεται αναμονή. Ποντάριζε στο χρόνο η τοξότρια, χωρίς να ξέρει ότι ήταν αυτή η ίδια ο χρόνος και ότι όφειλε την παρουσία της στην ανυπαρξία του.

Πως όμως να αλλάξει την πορεία της ζωής όταν δεν μπορούσε να αποδράσει από την ζωγραφιά που υποσχόταν υποσχέσεις; Δέσμιος και δεσμώτρια στο ίδιο δεσμωτήριο.

Ο ποντικός ήταν μικρός, καχεκτικός, αλλά γκριζόασπρος, μιας και ήταν ποντικός σοφίτας και τον έβλεπε ο ήλιος, και όχι ποντικός των υπονόμων. Ήταν χαρούμενος, κοσμοπολίτης και φιλότιμος, γαλαντόμος που αγαπούσε όλον τον κόσμο, και συγχωρούσε όλες τις κακίες και μικροπρέπειες.

Κάποτε ο ποντικός μέσα στα πολλά και γρήγορα σουλάτσα του, άκουσε ότι η τοξότρια βαρέθηκε και ήθελε να πουλήσει το λιοντάρι σ΄ ένα τσίρκο για να απαλλαγεί από την έγνοια να το φροντίζει. Ήθελε όμως να κρατήσει το δεσμωτήριο- κλουβί, μια κι’ ένα κομμάτι της ζωής της, ήτανε μέσα και διαρκώς έξω από αυτό.

Η έμπορος της μετατρέψιμης αξίας, μπέρδεψε το «φείδου χρόνου» και το παρέφρασε σε «ο χρόνος είναι χρήμα». Τυφλώθηκε.

Ο ποντικός κοντοστάθηκε, σκέφθηκε, ζύγισε.

Έδρασε αμέσως, δίνοντας την ελευθερία της αλήθειας και της αποκάλυψης στο λιοντάρι.

Παρέμβαση στο αντιπάθημά του και παρατήρηση της αλλαγής στην εξελικτική του πορεία.

Το λιοντάρι, βρυχήθηκε τεντώθηκε και αφού έγλυψε το τρίχωμά του, για να γυαλίσει και να θαμπώσει, βγήκε για το κυνήγι της τροφής του, αφού κανείς πια δεν ήταν ικανός να το ταΐσει με οποιαδήποτε μορφή τροφής.

          Ένας τρομαγμένος λαγός με κουστούμι, γραβάτα, νομικό γραφείο και οικογένεια, ήταν το πρώτο αιματοβαμμένο γεύμα του.

Η νίκη εύκολη, το φαγητό λίγο, αλλά η γεύση του φρέσκου αίματος στα δόντια του, ξύπνησαν μνήμες και ιδιότητες της ράτσας και της καταγωγής του.

Αγέρωχος πια, σίγουρος για το ποιος είναι, και τι θέλει, έκανε ένα γύρο στο δάσος- πόλη της ζούγκλας του κόσμου, για να κάνει γνωστή την παρουσία του σ’ όλους. Ξαναγεννήθηκε!!! Έκανε όνειρα!

Το όνειρο όμως παράγεται από την ζωή, αλλά το λιοντάρι δεν έμαθε και δεν ρώτησε ποτέ, η ζωή ποιανής πραγματικότητας όνειρο είναι!!!

Το λιοντάρι δεν φάνηκε αγνώμων. Πήρε κοντά του τον ποντικό υπάλληλο και έμπιστο, για να ακούει και να βλέπει ότι αυτό δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν αντέχει.

Σίγουρο κι αγέρωχο άρχισε να απολαμβάνει την ζωή όπως την ονειρεύτηκε. Ένα μικρό λιονταράκι που διψούσε για όλα, φυτεμένο μέσα στο κορμί ενός ενήλικου και εκπαιδευμένου οικόσιτου λιονταριού. Εξουσιάζοντας, με την θεωρία και τις μυστικές οδηγίες- συμβουλές, του ποντικού, προόδευσε, απέκτησε φήμη, οικονομική ευμάρεια και αυτοπεποίθηση.

Αυτή όμως η πρόοδος είναι έργο ηλιθίων και από ηλιθίους οριοθετήθηκε ως επιτυχία.

          Κάθε μεσημέρι μετά την ολοήμερη φροντίδα της χαίτης του, καθόταν ψηλά πάνω στον βράχο, ακουμπώντας το δεξί του μπροστινό πόδι, στην κάσα με τον αόρατο θησαυρό του κόσμου, θαρρείς και κάποιος θα τόλμαγε να κλέψει το μη μετατρέψιμο και ωφέλιμο περιεχόμενο της κάσας.

          Μόλις σκοτείνιαζε, ξαναφρόντιζε την χαίτη του, φορούσε το ριγέ κοστούμι του και έβγαινε για κυνήγι.

Δεν κυνηγούσε πια λαγούς, παρά μονάχα θηλυκά ζώα που ήταν ζευγαρωμένα. Ήταν διπλή η ακούσια απόλαυση.

Η νίκη στο θήραμα και η αντιπαράθεση του συντρόφου που είτε αγνοούσε είτε δεν τολμούσε. Χόρτασμα σώματος και ΕΓΩ!!!

Σκοτεινός συνωμότης ο ποντικός, που στο βάθος ήταν ερασιτέχνης θεατής του κόσμου και του λιονταριού από θέση κάθειρξης.

Ο ποντικός ήταν υπομονετικός αλλά και άκαμπτος σ’ αυτά που πίστευε. Αρνιότανε πεισματικά την χειραψία με τον οποιοδήποτε βλάκα.

Μάζευε τα ψίχουλα και το τυράκι που του έδινε το λιοντάρι και τα πήγαινε στην φωλιά για την ποντικίνα και τα ποντικάκια του. 

Πολλές φορές ο ποντικός, έβρισκε απρόσεκτους με ανοικτά ψυγεία και ντουλάπια και τότε το ένστικτό του τον έκανε αρπακτικό.

Ροκάνιζε, έτρωγε και έπαιρνε μαζί του για την οικογένειά του και τους φίλους του.

Τα πάρτι της ποντικοπαρέας, ήταν πάντα βασιλικά. Όλοι τρώγανε, πίνανε, γελάγανε, κάτω από  τα αιματοβαμμένα μουστάκια τους, κοροϊδεύοντας τον σπάταλο ποντικό που τα μοιραζόταν όλα με όλους. Το λιοντάρι πάντα παρών στα πάρτι, με κέφι αλλά και αποστάσεις, έπαιρνε μεζέδες και ας μην έφερνε ποτέ στον ποντικό- υπάλληλο κάτι παραπάνω (εκτός από ψίχουλα) από αυτά που περίσσευαν μετά από το μακελάρικο  φαγητό του. Βλέπεις ο ποντικός δεν ήταν ημέτερος των ημετέρων της περίστασης του κύκλου και του κόλπου.

          Κάποτε ο ποντικός επιάστηκε στην φάκα.

Το λιοντάρι στεναχωρήθηκε, ανέβηκε στον βράχο του, ξανάβαλε το πόδι πάνω στην κάσα και φώναξε: ο ποντικός είναι φίλος μου, όποιος τον πειράξει να έρθει εδώ στον βράχο να τον μαλώσω!!! Άλλο τίποτα.

Ανοίγει η φάκα για να σκοτώσουν τον ποντικό, χράπ! δαγκώνει τον δυνάστη του και το σκάει από την φάκα. Τρέχει γρήγορα στην φωλιά του, βρίσει τα ποντικάκια τρομαγμένα, βρίσκει το λιοντάρι με παράσημα να συνοδεύεται από νέους ακολούθους, φυσικά τις ύαινες, βρίσκει και την ποντικίνα χωρίς τα δύο πισινά της πόδια.

Με βλέμμα βουβό, μια γύρα, ρωτάει κι ακούει την απάντηση.

Για το καλό σου!!! Της φάγαμε τα πόδια μη και  αφήσει τα ποντικάκια γι’ άλλον ποντικό!!!

Ο ποντικός γελάει, σκέφτεται κι αποφασίζει. Δεν είναι καιρός για νέα φάκα. Ο νόμος της ζωής κάποτε θα δώσει την λύση, εξάλλου η ζωή είναι μια έγχρωμη εικόνα τόσης ομορφιάς κι ατελείωτου θανάτου.

Τους φίλους κι αδελφούς ο ποντικός τους συναντά πια με τους «Μήδους». Μοναδική τους έννοια, ο καφές, το ουίσκι, τα’ αυτοκίνητο. Τα ταξίδια, τα αντισυλληπτικά, η παραίσθηση.

Χαμένοι μέσα στο τίποτα για το τίποτα και για πάντα.

Η απογοήτευση του ποντικού γίνεται οργή, για όσους στέκονται ακόμα όρθιοι ή έξω από την κωμωδία που ονομάζουν κοινωνία. Αλλάζει επίπεδο αντίληψης και αυτόματα διαιρείται σε δύο διαφορετικά ποντίκια. Το ποντίκι που θέλουν όλοι και το ποντίκι που θέλει το ποντίκι. Αφήνει στους άλλους την ελπίδα να τον ξαναχρησιμοποιήσουν. Αυτός κρυφά μεγαλώνει την χαίτη του και ακονίζει τα δόντια του, ώστε να γίνει λιοντάρι των ποντικών. Εξάλλου ξέρει ότι η ελπίδα είναι η λύση της αναβολής, παράταση της ληξιπρόθεσμης ανίας, προείσπραξη του τίποτα που περιμένει. Μικρά βήματα και προσεκτικές κινήσεις, χαρακτηριστικά της αποστασιοποίησης του ποντικού.

Μέσα του μουρμουρίζει «η κόλαση είναι οι άλλοι»………………….

Πρώτα ο ποντικός προσπαθεί να καταφέρει να βγει από την βιοτική καθήλωση των αναγκών του και μετά να κατακτήσει την ελευθερία των ιδεών του. Κάποιοι μαζί με το λιοντάρι προσπαθούν να τον κρατήσουν δέσμιο αυτών των αναγκών για να μη μπορέσει να φτάσει ποτέ στην ελευθερία.

Ο ποντικός δέχεται το αρνητικό κλίμα σαν πλεονέκτημα, αλλάζει φωλιά δεν παρακαλάει για ψίχουλα και τυράκι, μαζεύει τα περισσεύματα άλλων, αποθηκεύει, καταναλώνει λιγότερα και προκόβει, αφού σταματάει τα πάρτι με τις ύαινες.

Σφυράει χαρούμενα και λέει ότι η ζωή είναι ένας περίπατος και ένα ταξίδι, όπως έλεγε κι ένας άλλος ποντικός από την Αλεξάνδρεια.

          Η τοξότρια πιστή στο καρμικό

 της καθήκον να φυλάει το άδειο πια κλουβί, με μόνη ελπίδα την επιστροφή του λιονταριού, βλέπει τον χρόνο να περνά αγκαζέ με τον θεό τον Κρόνο, γοργά από μπροστά της, μαρμαρωμένη, στάσιμη!

Το λιοντάρι χωρίς να το καταλάβει, μια κι’ εκεί ψηλά στον βράχο δεν είχε καθρέπτη, έχασε την λάμψη της τρίχας του και κιτρίνισαν τα δόντια του.

Τα λιονταράκια του απαίδευτα στριφογύριζαν γύρω από τον βράχο μακριά από τα θύματα, την τροφή, την αξία την ζωή. Γίνανε μικρές ύαινες, περιμένοντας να φάνε το περίσσευμα της τροφής που δεν κυνηγούσε πια το λιοντάρι. Σκόρπια απολιθωμένα οστά από παλιά θηράματα, σκονισμένα από τον χρόνο, αναδύουν δυσοσμία στο μυαλό του ποντικού. Δεν ζει πια γιατί ζούσε το λιοντάρι. Έγινε κι’ αυτός λιοντάρι των ποντικών με καινούργια ποντικίνα, ποντικάκια έξυπνα και χορτάτα και φίλους μόνο ποντικούς.

Αποκλείονται οι άλλοι αφού εμείς είμαστε οι άλλοι. Παράδεισος μικρόκοσμου, ποθητή ελευθερία πραγματοποιημένη.

Ο μύθος φέρνει κατανάλωση, η κατανάλωση χρήμα και το χρήμα κι’ άλλο μύθο και άλλη καθιέρωση και σταθεροποίηση εκεί στην κορυφή.

Μια κορυφή που οι βάσεις της έχουν κτιστεί από μύθους και μυθεύματα.

Όταν όμως, όπως το λιοντάρι, δεν μπορείς να στηρίξεις τον μύθο σου, δεν έχεις άλλη λύση από την λήθη.

Ο ποντικός δεν ελπίζει γι’ αυτό και ποτέ δεν απελπίζεται.

          Έτσι χωρίσανε οι δρόμοι του ποντικού και του λιονταριού.

 

Αντίο φίλε, καλό δρόμο και κατέβα από τον βράχο να δεις το δάσος γιατί μόνο το δέντρο έβλεπες τόσα χρόνια.

 

 

Ο αδελφός σου ο ποντικός από την φάκα!!!

 

Μην με λυπάσαι!!! Μας την σκάσανε όλοι τους!!!!!

 

 

         

ΘΡΑΣΥΜΑΧΟΣ

ΘΡΑΣΥΜΑΧΟΣ

Ο σοφιστής και ρήτορας Θρασύμαχος, επονομαζόμενος και Χαλκηδόνιος γίγαντας, λόγω όχι του σωματικού αλλά του πνευματικού του μεγέθους, γεννήθηκε γύρω στο 459 π.Χ. στη Χαλκηδόνα του Βοσπόρου, αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του στην Αθήνα όπου και πέθανε γύρω στο 400 π.Χ. Αρχικά ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, αργότερα όμως περιορίστηκε στη διδασκαλία της ρητορικής. Υπήρξε σύγχρονος του Σωκράτη και μας τον έκανε γνωστό κυρίως ο Πλάτων, ο οποίος τον εμφανίζει στο πρώτο βιβλίο της Πολιτείας του.

Στον Θρασύμαχο οφείλεται η ρήση ότι το δίκαιο είναι «τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον», δηλαδή το συμφέρον του ισχυροτέρου. Ο πιο ισχυρός (ο κρείττων) είναι εκείνος που έχει εξουσία πάνω σε όλους, ο ηγεμόνας της πολιτείας, που ενσαρκώνει τη δικαιοσύνη.

Ο αληθινός  άρχοντας κάνει ό,τι τον συμφέρει, κι αυτή είναι η δικαιοσύνη.

Θεωρούσε πως δικαιοσύνη είναι «το πλεονέκτημα του πιο δυνατού», δηλαδή ισχυριζόταν πως ο νόμος είναι όπλο στα χέρια των ισχυροτέρων κι ότι δίκαιο είναι ο νόμος του ισχυροτέρου·  ως εκ τούτου το εξουσιαστικό όργανο κάθε πόλης, είτε αυτό είναι ο τύραννος, είτε οι αριστοκράτες, είτε ο λαός, θεσπίζει τους νόμους που το συμφέρουν, ανάλογα με το ισχύον πολίτευμα, και αυτό ονομάζει δικαιοσύνη.

Έτσι, η δημοκρατική εξουσία συντάσσει δημοκρατικούς νόμους, η τυραννίδα τυραννικούς.

Η δικαιοσύνη ή η ηθική ισοδυναμεί με συμμόρφωση των αρχομένων προς το νόμο, δηλαδή με υπακοή στους θεσμούς και τις παραδόσεις της κοινωνίας, ειδάλλως τιμωρούνται.

Τους νόμους λοιπόν τους επιβάλλει αρχικά στον λαό η κυρίαρχη εξουσία με μοναδικό στόχο το όφελός της. Επομένως η αδικία είναι «το ισχυρότερον και ελευθεριώτερον και δεσποτικώτερον της δικαιοσύνης».

Ο  μόνος λόγος λοιπόν για τον οποίο οι πολίτες πρέπει να σέβονται τους νόμους είναι ότι η εξουσία έχει τη δύναμη να κάνει να υποφέρει όποιον δεν τους τηρεί.

Η αντίστροφη ηθική του «ανηθικιστή» Θρασύμαχου, κατά την οποία η αδικία είναι ευβουλία, ενώ η δικαιοσύνη είναι ευγενής βλακεία, και η αδικία είναι αρετή και σοφία, οι δε άδικοι είναι φρόνιμοι και καλοί, οδηγεί σε κυνισμό σε μίαν εποχή που η αθηναϊκή δημοκρατία έχει παραδοθεί στη δημαγωγία και οι αξίες έχουν φθαρεί.

Ο Θρασύμαχος καταλήγει, λοιπόν, να θεωρεί κυνικότατα πως όλοι μας θα αδικούσαμε τους συνανθρώπους μας εφόσον μας δινόταν η ευκαιρία.

Εκείνοι που ασκούν την εξουσία αδικούν προκειμένου να διασφαλίσουν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, αλλά το ίδιο πράττουν και οι πολίτες που εξαπατούν τους συμπολίτες τους ή το Δημόσιο, όποτε βρουν την ευκαιρία.

Εδώ οφείλουμε να επισημάνουμε πως ο Θρασύμαχος δεν επιδοκιμάζει τις παραπάνω αντιλήψεις περί του δικαίου του ισχυροτέρου, απλώς εκφράζει τις διαπιστώσεις του και περιγράφει μια θλιβερή κατάσταση που επικρατεί σε όλες τις πόλεις. Δεν απαξιώνει τη δικαιοσύνη ως ιδανικό και αξία επειδή αυτή δεν εφαρμόζεται, αλλ’ απεναντίας διαστρεβλώνεται.

Με το δικαίωμα που τους δίνει η δύναμή τους, προκειμένου να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους, οι δυνάστες δρουν σαν να είναι δίκαιο να καταπιέζονται οι αδύναμοι· και οι αδύναμοι υποχρεώνονται να τους υπηρετούν ζημιώνοντας τους εαυτούς τους.

 

 

Αρχή φόρμας