Πυθαγόρειος βίος

 

 

Πυθαγόρειος βίος

 Στα γραφεία τής θεοσοφικής Εταιρείας έγινε, στις 23 Αύγουστου 1955, δεξίωση πρός τιμήν των αφιχθέντων στην πατρίδα μας ξένων συνέδρων του «Διεθνούς Συνεδρίου Πυθαγορείων». Τούς προσφώνησε ο πρόεδρος τής Θ.Ε. κ. Κωστής Μελισσαρόπουλος ο οποίος τόνισε ότι οι Θεόσοφοι ιδιαίτερα, τιμούν τον Πυθαγόρα ως μεγάλο Μύστη, ουσιαστικά δε αποτελούν κι’ αυτοί Πυθαγόρεια, οργάνωση, αφού παραδέχονται και συνιστούν τον Πυθαγόρειο τρόπο ζωής.

Ύστερα ο κ. Ιωάννης Βασιλής, διακεκριμένος ομιλητής και γνωστός διδάσκαλος στους κύκλους τής εσωτερικής φιλοσοφίας, προσφώνησε δια μακρών τους συνέδρους, δίνοντας ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την σύγχρονη Πυθαγόρειο φιλοσοφική κίνηση στην Ελλάδα και απόψεις για τον Πυθαγόρειο τρόπο ζωής.

Από την ομιλία αυτή του κ. Βασιλή δημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος. 

Έκ μέρους των Μελών τής Ενώσεως Μελετητών «ο Πυθαγόρειος Δεσμός» ευχαριστώ θερμά διά την πρόσκληση μου εις την αποψινή δεξίωση.

ΙΙαραχωρών μοι την έδρα ταύτην, γνωρίζει καλά ο Αδ. Μελισσαρόπουλος ότι την παραχωρεί εις παλαιό θεόσοφο, όστις μετ’ άλλων αδελφών ίδρυσαν κατά το 1915 την θεοσοφική Στοά «Ο ΑΠΟΛΛΩΝ» και ούτω ως πρωτοπόροι συνέβαλαν εις την ώθηση τής θεοσοφικής κινήσεως εν Ελλάδι.

Αισθάνομαι ιδιαιτέρα χαρά  απόψε διότι μου δίδεται η ευκαιρία  να χαιρετήσω τους αφιχθέντες ξένους και μακράν του θορύβου των επισήμων δεξιώσεων και τελετών να τους ευχηθώ εκ βαθέων: «Καλώς ορίσατε αδελφοί μου».

Όταν επληροφορήθημεν την πρόθεση σας όπως δια των εν Βρυξέλλες και Αθήναις συνεδρίων, δώσετε ένα οργανικό σχήμα εις τα εκ των μελετών σας πορίσματα των σωζόμενων περί Πυθαγόρα και Πυθαγορείων, πιστεύσατε με ότι ησθάνθημεν

συγκλονιστική συγκίνηση, εκτιμήσαντες τον ενθουσιασμό σας ο οποίος σάς οδήγησε εις την πραγμάτωση ενός μεγάλου έργου, ικανού να σημείωση πνευματικό σταθμό υψίστης διά την ανθρωπότητα ιστορικής σημασίας.

Συν τω χρόνω περιήλθαν εις χείρας μας, με πολλή ευχέρεια ομολογώ, τελετουργικά τυπικά του υπό ίδρυση παρ’ υμών Πυθαγορείου Τάγματος και γνωρίσαμε τούς βαθμούς τής Ιεραρχίας σας.

Πάντα ταύτα διά τους ειδότας είναι γνωρίσματα και χαρακτηριστικά μιας οργανώσεως, κατά τεκμήριο τουλάχιστο, καθαρώς μυστηριακής διαρθρώσεως η οποία πρέπει να φυλάσσει ορισμένες αλήθειες φυσικές ή πνευματικές, προορισμένες όπως διά διαδοχικών μυήσεων αποκαλύπτονται εις εκλεκτές διάνοιες, εις ωρίμους ψυχές, συμφώνως πρός την κατηγορηματική προσταγή τού Θείου Μυσταγωγού Πυθαγόρα όστις κέλευε «ού τά πάντα τοις πάσι ρητά».

Εάν έχει ούτω, είσθε άξιοι θαυμασμού, θα είμεθα δε ευτυχείς εάν κρινώμεθα αρκετά κεκαθαρμένοι και ικανοί να μυηθούμε εις τας αλήθειας τού υμετέρου Τάγματος.

Εάν πάλι είχατε την φιλοδοξία να συγκεντρώσετε και να κωδικοποιήστε τα δημοσιευμένα εις διάφορα κυκλοφορούνται ελευθέρως συγγράμματα εκ των σωζόμενων περί Πυθαγόρα και Πυθαγορείων και να στρέψετε την προσοχή των συγχρόνων ανθρώπων πρός το περιεχόμενον τής Πυθαγορείου ιδεολογίας, και πάλι είσθε άξιοι θερμών επαίνων .

Έν τοιαύτη περιπτώσει επιτρέψατε μοι να σάς γνωρίσω κάτι το οποίον θα σάς χαροποιήσει.

Προ 60 περίπου ετών, ομάδα πνευματικών ανθρώπων, θαυμα­στών τού μεγάλου φιλοσόφου και μυσταγωγού Πυθαγόρα, επεδόθη, εις την συγκέντρωση των όσων  διασώθηκαν περί αυτού. Με την μυστηριακή δε κατάρτισίν των και εμπειρία ήτις τούς βοηθούσε μεγάλως να ερμηνεύσουν τον συμβολισμό και την αλληγορία, την οπτική αυτήν γλώσσαν όλων των κλειστών οργανώσεων των ασχολούμενων με την εσωτερική φιλοσοφία, επέτυχαν οι άνθρωποι αυτοί να συναρμολογήσουν τας κατασπαρμένες εις διαφόρους πηγές Πυθαγορείους θεωρίας και να παραδώσουν εις ημάς τούς νεότερους τα κεντρικά στοιχεία τής κοσμοθεωρίας των, τα οποία πίστευαν ότι περιέχοντας εις όλα τα μετά τον Πυθαγόρα φιλοσοφικά συστήματα των Αρχαίων Ελλήνων σοφών.

Είναι δίκαιον να αναφέρομε κατά την στιγμήν ταύτην, το όνομα εκείνου όστις ήτο ο εμψυχωτής και διδάσκαλος τής ομάδας των Ερευνητών και Επιστημόνων.

Ούτος ήτο ένας ταπεινός άνθρωπος, ο Σπυρίδων Νάγος τον οποίον, όμως η ειμαρμένη είχε προικίσει με άφθονα πνευματικά δώρα, τα οποία τον κατέστησαν ικανό ώστε να επιτύχει όπως το συναισθηματικό του ευρίσκεται εν αρμονική συζυγία, με το νοητικό του. Διά τούτο η συμπαθής αύτη προσωπικότης ακτινοβολούσε διαρκώς απέραντο καλοσύνη και άπειρον σοφία.

Διά τον μύστη αυτόν δεν υ­πήρχε πρόβλημα πνευματικό άλυτο ή αίνιγμα τής ζωής, διότι κατείχε πλήρως την επιστήμη τής ζωής. Έδιδε εις πάσαν απορία ικανοποιητική απάντηση. Εποδηγέτει στοργικά πάντα όστις τον πλησίαζε και τού έδειχνε τον δρόμο τής Αρετής.
Εχειραγώγει με υπομονή και δεξιοτεχνία απαράμιλλο κάθε άτομο πού η καλή του μοίρα τον έφερε κοντά του, ώστε να γνωρίζει ούτος άφ’ εαυτού την αλήθεια, να αντικρύσει μόνος του το φως.

Καθ’ ημάς αυτός ήτο ο πρώτος ενσυνείδητος σύγχρονος Πυθαγόρειος έν Ελλάδι.

Εκείνος υπήρξε ο διδάσκαλός μας και παρ’ αυτού προ 42 ετών περίπου ηκροάσθημεν το πρώτον τής Πυθαγορείου διδασκαλίας εις την θεοσοφική Στοά ο «Απόλλων», εις την ακρεωφαγική Εταιρία «Η Αθηνά υγεία» και Αλλαχού.

Μετά τον θάνατο του προσπαθούμε να συνεχίσομε το έργο του, εις διαφόρους οργανώσεις, όπως και εντός τής θεοσοφικής Εταιρίας. Ουδέποτε όμως τολμήσαμε να περιβληθούμε με τον τίτλο τού Πυθαγορείου, διότι η λέξις αυτή είναι συνώνυμος του αγνού, τού κεκαθαρμένου, τού αγίου, τού σοφού. Ουδέποτε τολμήσαμε να διανοηθούμε την ίδρυση Πυθαγορείου Τάγματος, διότι έχομε πλήρη συνείδηση τί σημαίνει τούτο. Ουδέποτε η σύνεση και σωφροσύνη θα μάς επιτρέψουν να αναλάβομε τοιαύτες ευθύνες απέναντι θεών και αν­θρώπων.

Αφήνομε την δόξα τής ιδρύσεως τοιούτων ταγμάτων εις τούς Πυθαγόρας, εις τούς ημιθέους και εις τούς πνευματι­κούς κολοσσούς.

Ημείς ως απλοί θνητοί λάτρες τής φύσεως και τής αλή­θειας, ονομαζόμεθα απλώς ερευνητές και μελετητές τής Αρχαίας σοφίας.

Προσπαθούμε να απαλλαγούμε των ανθρωπίνων μας αδυναμιών. Προσπαθούμε να εδραιώσομε έν ημίν την αιωνία γαλήνη, απομακρύνοντας κάθε ηθική πίεση, διά τής εφαρμογής κανόνων βίου συμφώνων με τον φυσικό ή Πυθαγόρειο Νόμο.

Εργαζόμεθα αόκνως να εξαγνίσομε τον νουν διά να καταστεί ούτος ικανός να γνωρίσει την φυσική και την πνευματική αλήθεια και αισθανόμεθα την υποχρέωση να μεταδώσουμε ταύτην εις τους συνανθρώπους μας.

Εις το υψηλό τούτο έργο συνεργαζόμεθα στενά με ομοϊδεάτες και εμφανιζόμαστε εις την κοινωνία δια διαφόρων οργανώσεων.

Ούτω το 1927 ιδρύσαμε τον Αρχαιόφιλο Όμιλο Εκδρομών και χαράξαμε τούς έξης σκοπούς: 1) την αγάπη προς την φύσιν, 2) την έρευνα των νόμων και των σκοπών αυτής, 3) την επίσκεψιν των αρχαίων μνημείων και ιερών και την ερμηνεία της μυστηριακής σημασίας αυτών 4) την μελέτη των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και 5) τον εορτασμό τής ενάρξεως των τεσσάρων ωρών τού έτους,
Η τριλογία μας είναι Φύσις—Αλήθεια — Ανθρωπισμός. Αι τρεις αύται λέξεις αποτελούν το καταστάλαγμα μελέτης κοσμο­θεωρίας διατυπωθείσης υπό των Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων. Προ τίνος χρόνου εις την ομάδα ημών προστέθηκαν ομοιογενή πνευματικά άτομα.

Τούτο, μάς επέτρεψε να συστήσομε την Ένωση Μελετητών ο «Πυθαγόρειος Δεσμός» πρός τον σκοπό 1) τής συνεχίσεως τής συστηματικής μελέτης των σωζόμενων περί Πυθαγόρου και Πυθαγορείων, 2) την μεθοδική κατάταξη των πορισμάτων τής μελέτης εις σύστημα ικανοποιούν τας απαιτήσεις τού συγχρόνου πνευματικού ανθρώπου. Ατυχώς διαπιστώσαμε και ημείς εκ των σωζόμενων τού Φιλολάου και τού Τιμαίου, οίτινες είναι οι μόνοι Πυθαγόρειοι γράψαντες περί Πυθαγόρου και τής σχολής του, ότι δεν δυνάμεθα να συλλάβομε ολοκληρωτικά την διδασκαλία τού Πυθαγόρου. ‘Ως είναι γνωστόν, οι ανωτέρω ήταν απόβλητοι τής σχόλης. Παρέβησαν τον όρκο τής σιγής και το σωτήριον δι’ ημάς αμάρτημα των, μας διέσωσε νύξεις τινάς περί τής κοσμοθεωρίας του Πυθαγόρου.

Επίσης ο Άρχιππος και ο Λύσις (Πυθαγόρειοι), η Θεανώ, σύζυγος του Πυθαγόρου, η Δαμώ και ο Τηλαυγής  (τέκνα του) δεν δημοσίευσαν τι το σχετικό με την Πυθαγόρειον διδασκαλία διότι, ως Μύσται τήρησαν πιστώς τούς όρκους των.

Τα όσα αναφέρουν ο Πλάτων ο αγοράσας, ως γνωστόν αντί 100 μνων, τα έργα τού Φιλολάου, ο Πορφύριος, ο Ιάμβλιχος, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Στοβαίος, ο Πλούταρχος, ο Κικέρων, ο Πρόκλος, πολύ μεταγενέστεροι του Πυθαγόρα είναι βέβαια άξια μελέτης.

Χρειάζεται όμως μεγάλη προσοχή και εμπειρία περί τα μυστηριακά διά να απορρίπτει κανείς τα μυθεύματα και την υπερβολή και να αφομοίωση τα πραγματικά και τα γνήσια Πυθαγόρεια.

Πάντως και τα κατάλοιπα αυτά μελετήθηκαν συστηματικώς και το καταστάλαγμα τής έρευνας τούτων ως και άλλων πηγών το διατυπώσαμε ως αρχάς και σκοπούς τής Ενώσεως Μελετητών «ο Πυθαγόρειος δεσμός».

Δεν εξέλιπαν, όθεν, από την Ελλάδα οι θαυμαστές τού Πυθαγόρου.

Υπάρχουν οι συστηματικώς μελετώντες την Πυθαγόρειον ιδεολογία. Εργάζονται ως άνθρωποι καλής θελήσεως και με αγνό πόθο να προσαρμόσουν τον βίο των πρός τον Πυθαγόρειο Νόμο. Άλλα δεν τολμούν να χρισθούν μόνοι των Πυθαγόρειοι, διότι ευλαβούνται και σέβονται τον ιερό τούτο  τίτλο, τον  όποιον άλλοτε απένεμε ο ίδιος ο Πυθαγόρας.

Μόνον αγνοί και άγιοι με ρωμαλέο νουν και έχοντες ως νόμο της ψυχής των την αρμονία θα είναι εις θέση να προσεγγίσουν με τας ακτίνας τής σκέψεως των το φωτεινό ΕΓΩ τού

θείου διδασκάλου. Μόνον μυσταγωγημένοι εις τας αληθείας τής φύσεως είναι κατάλληλοι και ικανοί να λάβουν την εντολή όπως συνεχίσουν το μέγα του έργον.

Αλλά με την ηθική κατάσταση  και την γνωστή νοοτροπία πού παρουσιάζουν οι σύγχρονοι άνθρωποι, πολύ φοβάμαι ότι ο Μέγας μυσταγωγός, εάν θα ήτο δυνατόν να τον συναντήσουν οι αγνοί, θα εβροντοφώνει και πάλι το «Ού τά πάντα τοις πάσι ρητά».

 

Πυθαγόρειο Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου

 

 

Από:           "admin" <admin@gavdosinstitute.org>

Προς:        

Αποστολή: Πέμπτη, 10 Φεβρουάριου 2011 11:10 μμ

Θέμα:         Χαιρετισμός στο 1ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Επικούρειας Φιλοσοφίας

Αγαπητοί Επικούρειοι,

Χαιρετίζουμε την συνάντησή σας.

Τρέφουμε μεγάλο σεβασμό στην φιλοσοφία, την εργασία και τον τρόπο ζωής σας.

Γνωρίζουμε ότι είστε οι καλύτεροι άνθρωποι στον Κόσμο.

Διασώσατε την ηθική της Αρχαίας Ελλάδας.

Σας αποδίδουμε φόρο τιμής.

Η Σχολή του Πυθαγόρα στη Γαύδο

 

 

Πυθαγόρειο Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου

Pythagorean Institute of Philosophical

Studies on Human Immortality

Η ανάπτυξη του ανθρώπου βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τα βασίλεια των ζώων, των φυτών και των ορυκτών, μιας και αυτός τους επιβάλλει να αναπτύσσονται με αφύσικο
τρόπο. Για παράδειγμα, σε πολλές περιπτώσεις, ο άνθρωπος αύξησε την γονιμότητα κάποιων φυτών και δημιούργησε ζώα που, από την οπτική γωνία της φύσης, μοιάζουν
αποκρουστικά. Η δυσανάλογη ανάπτυξη των περιβαλλόντων του ανθρώπου βασιλείων σταμάτησε την ανάπτυξη του ίδιου αυτού καθ’ αυτού. Σαν αποτέλεσμα, αυτός απέκτησε ανάλογα χαρακτηριστικά κι έγινε ο ίδιος ζώο, φυτό και ορυκτό. Έτσι τώρα, η συμπεριφορά του καθορίζεται από την ανάγκη του να υπηρετεί τα υπόλοιπα βασίλεια. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος πρέπει να μεγαλώνει καλά. Αυτό σημαίνει, ότι αυτό που είναι κανόνας για τα φυτά, τώρα έγινε ιδιότητα του ανθρώπου. Εισέβαλλε στην νοοτροπία του και εκφράζεται στον αγώνα του για πρόοδο, οικονομική μεγέθυνση, κ.ο.κ.

Όλα τα περιβάλλοντα βασίλεια θεωρούνται πόροι, οι οποίοι είναι εξ ορισμού πεπερασμένοι. Ενώ το όριο των πόρων δεν είχε ακόμα γίνει ορατό, η ανθρωπότητα αναπτυσσόταν εκτεταμένα. Σήμερα, η Γη είναι διαχειριζόμενη σαν ένα σύνολο και νιώθουμε ότι οι φυσικοί πόροι πλησιάζουν στην πλήρη εξάντληση τους, γεγονός που δεν αφήνει περιθώρια παρασιτικής ύπαρξης του ανθρώπου.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σχέσεις με τους θεούς- θνητοί και αθάνατοι συνυπήρχαν. Αυτές οι σχέσεις περιόριζαν την αλόγιστη κατανάλωση και απέτρεπαν την συγχώνευση των ανθρώπων στα υπόλοιπα βασίλεια. Την εποχή εκείνη, υπήρχαν ζωντανοί θεοί οι οποίοι όχι μόνο εμπλέκονταν με τους ανθρώπους, αλλά συντελούσαν επίσης και στη διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα σε όλα τα βασίλεια.

Οι θεοί προστάτευαν τα βασίλεια από την λεηλασία και, χωρίς την συγκατάθεσή τους, ήταν αδύνατο να εισέλθει κάποιος σε ένα δάσος και, παραδείγματος χάρη, να κόψει ένα δέντρο. Η ιστορία του Προμηθέα μας υπενθυμίζει ακριβώς αυτό.

Σταδιακά, οι θεοί εξωθήθηκαν ψηλά, και τελικά, αυτό οδήγησε στην αθεΐα. Απουσία τιμωρίας, ο άνθρωπος επιδόθηκε στην άνευ ορίων λεηλασία των πόρων. Αυτή καθαυτή η έννοια των πόρων σαν αντίληψη, ουσιαστικά σηματοδοτεί την ύπαρξη ενός άθεου βασιλείου.

Η ανακατασκευή των Ελλήνων θεών, έτσι ώστε να είναι σε ισορροπία με τον άνθρωπο, σημαίνει την εισαγωγή ύψιστης ηθικής και υπευθυνότητας για τη Γη σαν σύνολο, κι όχι μόνο για την ανθρωπότητα σαν σύνολο.

Σημαίνει την οριοθέτηση της συμπεριφοράς του ανθρώπου, έτσι ώστε να περιοριστεί η ασταμάτητη αναπαραγωγή και ο καταναλωτισμός του. Έτσι, δημιουργείται η δυνατότητα ενός νέου οικονομικού μοντέλου, το οποίο βασίζεται στην ορθή σχέση μεταξύ των βασιλείων και όπου, υπό εξέταση είναι οι τάσεις, αντί για τα υπάρχοντα όρια που τείνουν να ξεπεραστούν.

Οι αρχαίοι Ελληνικοί μύθοι μόνο μερικά αντικατοπτρίζουν τις αληθινές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και θεών. Αποτελούν περισσότερο μια ανάμνηση της καταστροφής της ισορροπίας ανάμεσα σε άνθρωπο και θεό. Είναι παραδείγματα αποτυχιών, διαστροφών, οι οποίες πιθανόν να ήταν υποχρεωτικές, ή αποτελούσαν αντίδραση σε συγκεκριμένα γεγονότα.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι μια σύγχρονη κατάσταση ισορροπίας θνητών και αθανάτων είναι εφικτή και προϋποθέτει τη συνύπαρξη όλων των εμπλεκόμενων βασιλείων. Συνθήκες σταθερότητας μπορεί να επιτευχθούν με το συντονισμό των ρυθμών ανάπτυξης των μερών που απαρτίζουν το όλο. Είναι αναγκαίο να εξισωθούν οι ευκαιρίες για όλα τα βασίλεια, έτσι ώστε τα υποανάπτυκτα να αναπτυχθούν και τα υπερανεπτυγμένα να απλουστευθούν.

Σκοπός του Πυθαγόρειου Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου είναι η σύσταση ενός συμβουλίου ανθρώπων και θεών, οι οποίοι από κοινού θα οργανώσουν τον τρόπο ζωής στη Γη. Είναι πιθανό, ότι μια τέτοια προσέγγιση σε αυτή την ένωση θα δημιουργήσει την ανάγκη για την αλλαγή του ανθρώπου, μέχρι του σημείου της επανοργάνωσης των σχέσεων μεταξύ των οργάνων του σε επίπεδο φυσιολογίας.

Είναι φανερό ότι ο θάνατος αποτελεί μία ρυθμιστική αρχή για την ανάπτυξη των ζώων. Παρόλα αυτά, ο σκοπός του ανθρώπου είναι να επινοήσει ένα τρόπο ζωής, που να επιτρέπει την ύπαρξη αλλαγών, χωρίς την ύπαρξη του θανάτου. Εν συντομία, ο μοναδικός και αποκλειστικός προορισμός και εσωτερική επιθυμία του ανθρώπου είναι η επίτευξη της αθανασίας.

Ο τρόπος να επιτευχθεί μια τέτοια κατάσταση είναι αμιγώς ανθρωπιστικός, και σε καμία περίπτωση, δια μέσου κοινωνικών και φυσικών επιστημών.

Επιπλέον, είναι απαραίτητο να επιτευχθεί πριν φτάσουμε το κρίσιμο σημείο εξάντλησης των πόρων της Γης.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό το επίπεδο ήθους και ηθικής στο οποίο οι αρχαίοι Έλληνες συνεισέφεραν, μπορεί να εφαρμοστεί πριν φτάσουμε σε αυτό το κρίσιμο σημείο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτή η στιγμή πλησιάζει όλο και περισσότερο. Για παράδειγμα, παρουσιάστηκε η δυνατότητα μια μικρή ομάδα ειδικών να μπορεί να κατασκευάσει μια βόμβα που θα καταστρέφει ολόκληρο τον πλανήτη. Στις μέρες μας, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη Γη σαν ένα σύνολο και είναι ικανός να φανταστεί όλες τις συνιστώσες του σε ισορροπία.

Εμείς, όπως οι θεοί και οι άνθρωποι στην Αρχαία 'Ελλάδα, στοχεύουμε στη δημιουργία μιας σταθερής κατάστασης του κόσμου. Επιθυμούμε να διευκρινίσουμε τα πραγματικά εμπόδια και να αντιμετωπίσουμε τις διάφορες ενστάσεις απέναντι στο εγχείρημα, ειδικά εκείνες που είναι παράλογα έντονες και μεροληπτικές και οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα εγωιστικά ενδιαφέροντα μερικών ομάδων. Όλες οι επιμέρους ενστάσεις έχουν την εξής ιδιαιτερότητα· είναι απαγορευμένο να συζητάμε ή να μιλάμε για αυτές. Για παράδειγμα, καταστάσεις όπως ανατομικές ιδιαιτερότητες, οικογενειακοί κώδικες μιας δεδομένης κουλτούρας, ή η συμπεριφορά προς τα παιδιά κ.τ.λ.π., αποτελούν ταμπού.

Είναι οργανωμένες έτσι, συμβολικά, ώστε να βασίζονται στο υποσυνείδητο και στο ανείπωτο.

Για το λόγο αυτό, δεν μπορούμε να συγκεντρώσουμε στο Ινστιτούτο πρεσβευτές όμοιων ομάδων ανθρώπων.

Συγκεντρώνουμε εκπροσώπους με διαφορετικές παρανοήσεις, προκειμένου να συζητήσουμε και να αποκαλύψουμε αυτές τις παρανοήσεις.

Η πιο δύσκολη κατάσταση προκύπτει, όταν, στη βάση του ανείπωτου, εμφανίζεται ένα μυστικό που, αυτό καθεαυτό, γίνεται το θεμέλιο για τη δημιουργία συγκεκριμένων ομοιοτήτων.

 

 

 

 

 

 

 

 

2000 ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

 

2000 ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

(μια χοντρική απόπειρα αποτίμησης)

 

    Έχοντας μπει σε έναν καινούριο αιώνα αλλά και μια καινούρια χιλιετία δεν θα ήταν και άσχημη ιδέα να κάνουμε έναν χονδρικό απολογισμό ή να κάναμε μερικά ερωτήματα για τον λεγόμενο χριστιανικό «πολιτισμό», τον κυρίαρχο πολιτισμό» τα 2000 αυτά χρόνια στον πλανήτη μας. Ερωτήματα, γιατί τα ερωτήματα βάζουν σε κίνηση το μυαλό και ο απολογισμός μάς δείχνει την ουσία της ιστορίας. Οι απαντήσεις και μάλιστα από αυταρχικές και απόλυτες εξουσίες σαν τον χριστιανισμό («εκ θεού γαρ»!), δεν έχουν πια καμμιά αξία και υπόληψη. Ο θεός για τον χριστιανισμό είναι ήδη ένα ξεχαρβαλωμένο ορυχείο που η εκμετάλλευσή του, του έφαγε τα σωθικά. Αυτή η εξουσία που εμπορεύεται τον θεό, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να πουλάει έτοιμες απαντήσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής εδώ και 2000 χρόνια. Ουδεμία ερώτηση κατάφερε να αρθρώσει για τον κόσμο και την ζωή αυτή η εξουσία που ξεδιάντροπα αυτοβαφτίστηκε θεϊκή! Βιομηχανία ετοίμων απαντήσεων, κονσερβών μάλλον, θα ήταν το όνομα που θα ανταποκρινόταν στην αλήθεια. Ο χριστιανισμός υπήρξε για τον Εβραϊσμό, το σημαντικότερό του εξαγωγικό εμπόρευμα σε κονσέρβα με «θεϊκά» συντηρητικά και αποδέκτη την πλέμπα της ιστορίας! Όλοι οι πολιτισμοί κάτι καλό προσέφεραν στον κόσμο, το Εβραϊκό Ιερατείο, του χάρισε την πιο αντιανθρώπινη ιδεολογία, ένα εργαλείο οπισθοδρόμησης, αντιγνώσης, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, και εξευτελισμού του ίδιου του ανθρώπου. Η επικράτηση του χριστιανισμού συντελέσθηκε με απάνθρωπο τρόπο. Από τις απαρχές του, οι άνθρωποι που τον ενστερνίστηκαν βρήκαν μια εκδικητική ιδεολογία μέσα στην οποία μπορούσαν να κρύψουν κάθε τους ψυχωτική ανωμαλία. Με άλλα λόγια ο χριστιανισμός, εξαρχής, υπήρξε καταφύγιο αντιανθρωπίνων ιδεολογιών. Η βία, ο εκβιασμός, ο τρόμος, οι εθνοκτονίες και κυρίως το χύσιμο άφθονου ανθρώπινου αίματος, υπήρξαν οι προσφιλείς μέθοδοι των ανθρώπων που επαγγέλονταν την ειρήνη, την αγάπη, και την δικαιοσύνη! Αυτή η απάτη έκτοτε, είναι συνήθης πολιτική των εξουσιών: άλλα να επαγγέλλονται και άλλα να κάνουν. Στην συνέχεια, με αυτού του είδους την «αγάπη», οι χριστιανικές εκκλησίες με όλες τους τις μορφές σ’ Ανατολή και Δύση, καταλήστεψαν τον κόσμο. Η αγάπη χριστιανικού τύπου είναι: σε ληστεύω στην ζωή, αλλά σου δίνω διαβατήριο για να πάς, όταν τα τινάξεις, εκεί που δεν ξέρει κανένας! Ή αλλιώς: σε φλομώνω στο ψέμα και το παραμύθιασμα, για ν’ αντέξεις την ληστεία και την αδικία. Αυτού του είδους η «αγάπη» θωρακίζεται από τον χριστιανισμό, με ένα καινούριο όντως εργαλείο που εισαγάγει και λέγεται «πίστη». Με βάση αυτή την «πίστη», την τυφλή αποδοχή δηλαδή, φαντασιακών ιδεοληψιών και πλασματικών αξιών οι παμπόνηροι άνθρωποι αυτής της εξουσίας, πλάσαραν στο κόσμο διάφορα απατηλά εφευρήματα και τρικ, σαν «ιερά», «εκ θεού» και  «εξ αποκαλύψεως αλήθειες». Με τον χριστιανικό τρόπο, είχε εφευρεθεί ένας καινούργιος εντελώς πρόστυχος τρόπος εξουσίας και γι’ αυτό οι λαοί βρέθηκαν απροετοίμαστοι για να αμυνθούν. Η τεραστίων διαστάσεων απάτη αυτή της «πίστης», προσεπόρισε στις χριστιανικές εκκλησίες και στους πανούργους επιχειρηματίες, τους λεγομένους «ιερείς», αμύθητα πλούτη και ως εκ τούτου ανυπολόγιστη πολιτική ισχύ και δύναμη. Ο πρωτόφαντος αυτός τρόπος εξουσίας, εκμεταλλεύτηκε (και εν πολλοίς συνεχίζει ακόμη), με τον πλέον πονηρό, ύπουλο και υποκριτικό τρόπο, την αγαθότητα και την αμάθεια του κόσμου. Η αισχρή και ποταπή αυτή εξουσία που λέγεται χριστιανισμός, δεν πρόσθεσε ούτε ένα πετραδάκι στην γνώση του κόσμου μας, απεναντίας τον βύθισε στο σκοτάδι για αιώνες και τον έμπλεξε σε μια ηλίθια, αντιανθρώπινη και σχιζοφρενική ηθική. Δηλαδή, επιβουλεύτηκε με τον αισχρότερο τρόπο, το τραγούδι του ανθρώπου, που είναι ο έρωτας πρώτα και η έμφυτη έφεση του ανθρώπου να ερευνά και να μαθαίνει. Εκτός όλων αυτών, δαπανήθηκε και δαπανιέται τεράστιο πνευματικό δυναμικό από τον άνθρωπο για να ξεσκεπάσει και να καταγγείλει αυτήν την σκευωρία που φέρει το όνομα «χριστιανισμός». Για να καταλάβουμε καλά τη σημασία αυτής της σπατάλης δυνάμεων αρκεί ν’ αναλογιστούμε το αντίθετο που συμβαίνει για τον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Τα πάντα που έχουν γραφτεί, γράφονται και θα γράφονται στο διηνεκές για το φαινόμενο της Ελληνικής σκέψης, είναι μια θετική πράξη για την κατανόηση αυτής της παγκόσμιας κληρονομιάς, της κορυφαίας συμπυκνωμένης κατάφασης στην ζωή. Τα περί χριστιανισμού όλα, είναι σπατάλη δυνάμεων για να επουλωθεί η συμφορά που βρήκε τον κόσμο. Και έχουν δίκιο που λένε πως το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό της θετικής ενέργειας που παράγεται από τον άνθρωπο, καταναλώνεται στον πόλεμο κατά της άρνησης και πολύ λίγο περισσεύει για να πάνε μπροστά τα πράγματα. Ο χριστιανισμός εδώ και 2000 χρόνια αποτελεί την κύρια μάζα της άρνησης στον πολιτισμό. Μια τεράστια μάζα που με την αδράνεια της φρενάρει την κίνηση προς τα μπρος. Και ο Σωκράτης το είπε έτσι: Το «κακό» γίνεται απ’ αυτόν που αγνοεί την αλήθεια. Το «καλό» αντιθέτως, που είναι ωφέλιμο, εξαρτάται από τον Νου. Από την αρνητική αυτή αντιγνωστική μάζα, εκπορεύεται όλη η αντίδραση. Για να το πω και αλλιώς, ο χριστιανισμός με το πώς έχει έτσι διαποτίσει την κοινωνία, μοιάζει σαν μια μαύρη τρύπα που απορροφά και εξαφανίζει στα έγκατά της το πλείστον της θετικής παραγομένης ενέργειας. Και είναι γνωστό από τη φυσική, πως μια μηχανή που απορροφάει πολύ ενέργεια, παράγει λίγο έργο. Ο πολιτισμός μας λοιπόν εδώ και 2000 χρόνια είναι πολιτισμός χαμηλής απόδοσης. Και για να το τεκμηριώσω αυτό με πραγματικά στοιχεία, χρησιμοποιώ την ιστορία και το μυαλό μου, σαν σκεπτόμενος άνθρωπος και όχι σαν πιστός οποιουδήποτε φαντασιακού δόγματος που αυτολογοκρίνεται. Οι Έλληνες λοιπόν, μια χούφτα (;) άνθρωποι και χονδρικώς σε χρονική διάρκεια πέντε (;) αιώνων -με μεγάλη βέβαια προϊστορία-, κατάφεραν να καταθέσουν στον πολιτισμό τόσα, όσα εκατομμύρια άνθρωποι δεν κατάφεραν σε 20 αιώνες χριστιανικού «πολιτισμού». Υπήρξαν δηλαδή μια «μηχανή» υψηλής αποδόσεως έργου. Θεμελίωσαν και καλλιέργησαν πέντε βασικά δομικά στοιχεία του ανθρώπινου πολιτισμού: Τέχνη, Επιστήμη, Δημοκρατία, Φιλοσοφία και Αθλητισμό. Και ποιος σήμερα αμφισβητεί πως αυτά είναι τα θεμέλια του πολιτισμού του ανθρώπου; Και ποιος αμφισβητεί, πως αυτά πολέμησε με λύσσα ο εβραιοχριστιανισμός; Αυτά, που η Αναγέννηση του Ελληνικού πνεύματος, επανέφερε στην ιστορία μετά τον απάνθρωπο και σκοτεινό χριστιανικό Μεσαίωνα, την δικτατορία των αγραμμάτων σε Ανατολή και Δύση. Αυτά, έκαναν οι Έλληνες και χωρίς αληθινό θεό(!) και χωρίς εξ αποκαλύψεως αλήθειες και χωρίς επιφοιτήσεις αγίου πνεύματος! Μαζί με την Δημοκρατία, ανακαλύπτεται και θεμελιώνεται η «Ατομική Ευθύνη», κάτι που είναι τόσο σπουδαίο για τις κοινωνίες των ανθρώπων, που σήμερα είναι αδύνατον να το κατανοήσουμε. Πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία ο πολίτης της Ελληνικής Πόλης, αναλαμβάνει ατομικά την ευθύνη και για τη ζωή του, αλλά και για την ποιότητά της. Ο θεός για τους Έλληνες παύει να είναι το άλλοθι για τις κακοδαιμονίες τους, τις αποτυχίες τους και τις συμφορές τους. Ο Θουκυδίδης στην ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, δεν δίνει τον λόγο στο θεό ούτε μια μόνο στιγμή, όπως αντίθετα έγινε στην επική ποίηση . Με άλλα λόγια η «Ατομική Ευθύνη» του δημοκρατικού πολίτη στέλνει την θεοκρατία και τους «ελέω θεού» άρχοντες, αυτοκράτορες, βασιλιάδες και τυράννους, «να πάνε για βρούβες». Η «Ατομική Ευθύνη» ή ο αυτοσεβασμός του ανθρώπου και ο σεβασμός των νόμων της δημοκρατίας κορυφώνεται με την τελική στάση τού Σωκράτη που ήπιε το κώνειο «ραδίως και πράως» (Κρίτων). Τι λοιπόν κόμισε στον κόσμο ο χριστιανισμός που είναι σήμερα σεβαστό και αποδεκτό από τους ανθρώπους όπου γης; Να ένα ερώτημα για τα βαριά πεπόνια του χριστιανισμού που έχουν βάλει την ουρά στα σκέλια τους σαν το δαρμένο σκυλί γιατί τους πήρε παραμάζωμα η παντοδύναμη διαλεκτική των καιρών που κάποτε την σοδομούσαν κυριολεκτικά. Το πιο πάνω ερώτημα όπως και χιλιάδες άλλα δεν έχουν απάντηση. Πού είναι οι θεωρητικοί του χριστιανισμού; Τους έφαγε η μαρμάγκα; Με τον Χριστόδουλο και τις θαυματουργές εικόνες κοιτάνε να την βγάλουνε καθαρή; Αλλά είπαμε, ο χριστιανισμός δεν γουστάρει με τίποτα τα ερωτήματα γιατί τα ερωτήματα από τη φύση τους είναι ανατρεπτικά. Κάποιοι μίλησαν για «χριστιανική επανάσταση» και θεώρησαν επανάσταση (!) την ατομική πίστη. Χα! Συγκρίνεται αυτό με την «Ατομική Ευθύνη»; Με αυτήν -την ατομική πίστη- ο πολίτης που νοιαζόταν για την πόλη του, γίνεται ένας ιδιώτης (idiot=ηλίθιος) που σαν κακομοίρης και κατατρεγμένος από την αμορφωσιά του, τον φόβο και τον «φόβο θεού», αλλά και την καταφρόνια των «σωτήρων» του, προσπαθεί με την πίστη του να σωθεί εκεί που είναι από χέρι χαμένος. Για τον Σωκράτη το να ζει «σιγών και ησυχίαν άγων» είναι αδύνατο. «Ο ανεξέταστος βίος» δεν είναι μόνο «ου βιωτός ανθρώπω» αλλά είναι θάνατος. Η «ανεξέταστος» πίστη, μετατρέπει τον πιστό, σε ένα νηπιάζον όν, ένα αξιοθρήνητο, άβουλο, ανασφαλές υποζύγιο της «ελέω θεού» εξουσίας, που δεν διεκδικεί τίποτα, αλλά φαντασιώνεται μόνον κατά μόνας ή αγεληδόν - προβατηδόν, την επέκεινα ευτυχία του! Την εδώ ευτυχία του, την έχει εκχωρήσει ηλιθιωδώς στους αγιογδύτες φαταούλες ρασοφόρους. Όταν ο Ερνέστος Ρενάν είδε για πρώτη φορά την Ακρόπολη είπε: «‘Η Ανατολή με ενόχλησε με το πομπώδικο ύφος της, την επίδειξη και τις αυταπάτες της. Οι Ρωμαίοι δεν ήταν παρά χυδαίοι στρατιώτες...Ο Καρλομάγνος μου φάνηκε σαν χοντρός Γερμανός ιπποκόμος. Οι ιππότες μας αγροίκοι που ο Θεμιστοκλής και ο Αλκιβιάδης θα είχαν γελάσει μαζί τους. Οι Έλληνες ήταν ένας λαός από αριστοκράτες’» Τα είπε όλα, το ότι δεν χρησιμοποίησε τη λέξη «χριστιανισμός-χριστιανοί» για τους Καρλομάγνους και τους ληστόφραγκους σταυροφόρους, δεν λεει και τίποτα για αυτόν που ξέρει...Τώρα που ο χριστιανισμός κλείνει οριστικά τον κύκλο τής πανουργίας του και η ιστορία αρχίζει να ξαναγράφεται χωρίς την παραχάραξη του βιαστή της, τώρα που σβήνουν σιγά σιγά και τα τελευταία πληρωμένα φώτα ...τώρα που η αυλαία της άθλιας χριστιανικής παράστασης τελειώνει, όλο και πιο πολύ θα εμφανίζεται η τρομερή του ασχήμια, μέχρις που η φριχτή μούμια που θεωρείτο άγιο λείψανο να πεταχτεί στα όρνεια και στα σκυλιά. Ο «βασιλιάς» πάντα ήταν ξεβράκωτος, αλλά οι πιστοί, του μάτια δεν είχαν για να δούνε τις σαπιοκοιλιές του, το άρρωστο και χολεριασμένο σώμα. Πέντε αιώνες Ελληνικού Πολιτισμού, 20 αιώνες εβραιοχριστιανικού πολιτισμού και σε ανθρώπινο δυναμικό και σε γεωγραφική έκταση, δεν μπορεί να γίνει καμμία σύγκριση βέβαια.  Και ερωτώ: έχει κανένα νόημα η σύγκριση αφού ξεκάθαρα και από πρώτη ματιά φαίνεται η τεράστια διαφορά και το φριχτό μείον της χριστιανικής περιόδου; Η σύγκριση όμως είναι ένα θαυμάσιο γνωστικό εργαλείο με το οποίο ανοίγουμε τα μάτια μας και το μυαλό μας και όποιος δεν συγκρίνει δεν μπορεί να έχει γνώμη. Και καμμία ολοκληρωτική εξουσία βέβαια, δεν γουστάρει οι πιστοί οπαδοί της να έχουν γνώμη και γι’ αυτό και η δική μας «ορθοδοξία - κακοδοξία» κατηχεί, δηλαδή πλένει και ξεπλένει εγκεφάλους και διαλαλεί με βαρβαρικό στόμφο διά των ανελλήνιστων ρασοφόρων της, πως είναι: «η μόνη αληθινή θρησκεία» και πως είναι «τα  πάντα και εν πάσι»... Οι λεγόμενες «Ιερές Σύνοδοι» στο Βυζάντιο, αυτό έκαναν, να ξεπαστρέβουν την άλλη γνώμη για να μην υπάρξει σύγκριση. Φασισμός λέγεται τώρα, «Ιερές Σύνοδοι» τότε, «Ιερά Εξέταση» στη Δύση! (το ιερό για τον χριστιανισμό είναι κι αυτό μια σάπια ιστορία.) Και ας μου επιτραπεί εδώ εκτός θέματος να πω πως: σήμερα τουλάχιστον ή έστω σήμερα, όποιος δεν αντιλαμβάνεται την βαρβαρικότητα της καθ’ ημάς «ορθοδοξίας - κακοδοξίας», έχει βαθιά και για πάντα αφελληνιστεί. Μελετώντας την τακτική της επικράτησης του χριστιανισμού και όχι μόνο, καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα: ένα σύστημα εξουσίας για να επικρατήσει και να διατηρηθεί, πρέπει να επιβάλλει με κάθε μέσο νόμιμα ή παράνομο, ηθικό ή ανήθικο, το αποκλειστικά δικό του «σύστημα αξιών». Το θεωρητικό «σύστημα αξιών» του χριστιανισμού το αντιπροσωπεύουν οι άγιοι της πίστης του και τα δόγματά του. Το πρακτικό, που είναι και η ουσία του, η ταμπακέρα δηλαδή, το αντιπροσωπεύουν οι αγιογδύτες που λέγονται ιερωμένοι! Αυτό επιβεβαιώνεται απόλυτα και από την ρήση του Μάρξ που λεει: « Η κυρίαρχη ιδεολογία, είναι η ιδεολογία του κυρίαρχου μοντέλου εξουσίας». Και η κυρίαρχη ιδεολογία σήμερα, είναι η καπιταλιστική ιδεολογία, καθαρή μετεξέλιξη και μετάλλαξη της υποκριτικής και ανήθικης -με την φυσική έννοια του όρου - εβραιοχριστιανικής ιδεολογίας. Παρατηρώντας ακόμη κανείς τον ρου της ιστορίας ανά τους αιώνες, εύκολα βλέπει πως αυτή η «σκρόφα» (η Ιστορία) μόνο με την βία και το αίμα κυλάει. Ηδονίζεται λες να βλέπει να τρέχει ανθρώπινο αίμα στα πόδια της. Ο χριστιανισμός τι διαφορετικό έκανε απέναντι στην ιστορία; Με άφθονο αίμα δεν εδραίωσε την αντιανθρώπινη εξουσία του; Με άφθονο αίμα δεν κύλησε και ο 20ος αιώνας από φασισμούς και χούντες ευλογημένες απο τον χριστιανισμό; Γιατί λοιπόν περνιέται για πνευματική υπόθεση αυτή η μισαλλόδοξη αντιαθρώπινη μάστιγα; Τι είδους πνεύμα είναι αυτό το χριστιανικό, που είναι βουτηγμένο στο αίμα, την αδικία και την εκμετάλλευση των αδυνάτων; Αλλά είπαμε πως αυτό είναι το «σύστημα αξιών» του. Ο χριστιανισμός φτιάχτηκε να πολεμήσει την απόλυτη κατάφαση στη ζωή, που είναι το ελληνικό Πνεύμα, και αυτό έκανε. Μαζί λοιπόν με όλη την άλλη κατάπτωση των αξιών, υποχωρεί δραματικά και η έννοια του πνεύματος. Το πνευματικό για τον χριστιανισμό στενεύει τόσο, όσο στενεύουν και τα μπούτια του ανθρώπου στη ρίζα των γεννητικών του οργάνων. Στενεύει τόσο, όσο να χωράει μόνο στα δικά του βάρβαρα δόγματα και την οικονομική δοσοληψία του με τους οπαδούς του. Όμως καμμία αληθινά πνευματική αξία δεν επεκράτησε στον κόσμο χρησιμοποιώντας την βία, την εξαπάτηση την πίστη και την εξουσία. Το αληθινό πνεύμα, μόνο μέσω της ελευθερίας και του έρωτα της γνώσης, μεταγγίζεται στους ανθρώπους, τελεία και παύλα.

 

Αυτή η φοβερή εξουσία, που σπατάλησε, με τα ξεπλυμένα στα σάπια φαντασιακά της δόγματα τα ανθρώπινα μυαλά, τεράστιο χρόνο από την ιστορία μας.αυτή η γάγγραινα του ανθρώπινου μυαλού, αφού δεν είναι δυνατόν να λογοδοτήσει, σαν εξουσία, ας καταδικαστεί λοιπόν από τις ανθρώπινες συνειδήσεις που ξυπνάνε.  Και γιατί άραγε να το θεωρούμε δεδομένο ότι ξεφύγαμε απο τη θεοκρατία; γιατί ο χριστιανισμός έκανε τίποτα γι’ αυτό; ή μήπως ότι παραχώρησε την θέση του στην δημοκρατία; Αστεία πράματα! Ό,τι έχει κερδιθεί έχει κερδιθεί με αίμα κόντρα στην απάνθρωπη χριστιανική εξουσία και ιδεολογία. Η εξουσία αυτή νικήθηκε και έκανε στην πάντα. Ηττήθηκε από την διαλεκτική της ιστορίας και γι’ αυτό δεν της αναγνωρίζεται καμμία θετική προσφορά στους αγώνες των λαών για ελευθερία και δημοκρατία. Απεναντίας ήταν, είναι και θα είναι η τροφός κάθε αντίδρασης και ολοκληρωτισμού. Κανένα από τα μεγάλα κατορθώματα των 2000 χρόνων τώρα από την χριστιανική αρίθμηση, δεν χρεώνεται στο χριστιανισμό. Καμμία μεγάλη ανακάλυψη, καμμία μεγάλη κατάκτηση του Δυτικού πολιτισμού δεν έχει αφετηρία τον χριστιανισμό, αλλά σχεδόν πάντα την Ελληνική Σκέψη.Το χριστιανικό πνεύμα δεν ενέπνευσε τίποτα το συγκλονιστικό και αληθινά μεγάλο. Ενέπνευσε μόνον βάρβαρες κατακτήσεις, αποικιοκρατία, εκμετάλλευση, αδικία, μισαλλοδοξία, ιερούς πολέμους, σφαγές, χούντες, φασισμό και απέραντη δυστυχία με το προδοτικό προσωπείο της ελπίδας και της σωτηρίας. Και ερωτώ για να τελειώνουμε με συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα που χάραξαν την πορεία της προόδου στον Δυτικό κόσμο. Η Αναγέννηση από που ξεκινάει και που σκοπεύει; Οι επιστήμες που εδράζονται και σε τι αποσκοπούν ; Η Γαλλική επανάσταση μήπως εμπνέεται από τα εβραϊκά κιτάπια του εξουσιαστικού χριστιανισμού; Ο Δαρβινισμός και ο Μαρξισμός, ο Διαφωτισμός, η Ευρωπαϊκή φιλοσοφία, μήπως δεν κονιορτοποίησαν τα ιερά δόγματα του χριστιανισμού; Ο εκδημοκρατισμός δεν είναι κατραπακιά στην θεοκρατία των «ελέω θεού» βασιλιάδων, κολονέλων και ξεφτιλισμένων φασισταριών; Η βιομηχανική επανάσταση, η Τεχνολογία, η Διαστημική, η Πληροφορική πόσο χριστιανικά είναι, αυτά που τα αναθεμάτιζε κάποτε μετά βδελυγμίας και τώρα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτά; Για την τέχνη και τον αθλητισμό τι να πει κανείς; Η μεν τέχνη τώρα που δεν χριστιανοφασιστοκρατείται δεν θέλει καν να ξέρει τίποτα από κείνο το παρελθόν της, ο δε αθλητισμός ήταν η πλέον αντιχριστιανική έκφραση του ανθρώπου. Εν κατακλείδι, τι βλέπουμε στο γράφημα της ιστορίας συναρτήσει του χρόνου; Βλέπουμε ότι, όσο ο χριστιανισμός συρρικνώνεται ένεκα της συνεχούς και αδιάψευστης επαλήθευσης του Hρακλείτιου «τα πάντα ρεί», που είναι ίσως το πλέον αδιάψευστο ανθρώπινο φιλοσοφικό αξίωμα, τόσο ο άνθρωπος αποθεώνεται αφ’ εαυτού του. Την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης ας μην την θίξουμε εδώ και γίνουμε σούργελο, γιατί η Αρχαία Ελληνική Τραγωδία τα έχει πει όλα. Χωρίς το «άριστο μέτρο» και χωρίς το Δελφικό «Γνώθι σ’ αυτόν», ο καθένας και ο κόσμος, πανεύκολα διολισθαίνει στην Ύβρη. Όλοι οι θεοί όλων των θρησκειών μαζί είναι ανίσχυροι μπροστά στον άνθρωπο που γίνεται υβριστής.

 

Τάδε έφει η Ιστορία.

Θέμης Τσιρώνης '2002'

Πνευματικά Δικαιώματα © "1991 - 2003" Περιοδικό Διιπετές