Η Ιπποκράτεια δίαιτα κατά της γήρανσης

 

 

Η Ιπποκράτεια δίαιτα κατά της γήρανσης

Τον 4ο π.Χ. αιώνα ο Ιπποκράτης δίδασκε μέσα απ’ τον πασίγνωστο αφορισμό του ότι: «Φάρμακό σας ας γίνει η τροφή σας και η τροφή σας ας γίνει φάρμακό σας.» Μετά από χίλια επτακόσια περίπου χρόνια σιγής αρκετοί σύγχρονοι επιστημονικοί φορείς του πλανήτη μας ύστερα από σχετικές μελέτες και πειραματισμούς αναγνώρισαν πρόσφατα, ότι ο Κώος ιατροφιλόσοφος είχε δίκιο. Στο άρθρο αυτό θα δούμε την πορεία των διατροφικών συνηθειών των ανθρώπων απ’ την αρχαία στην σύγχρονη εποχή. Επίσης θα δούμε τις διατροφικές αξίες από αρκετές άγνωστες, παρεξηγημένες και ξεχασμένες κατηγορίες τροφών, εκείνες, που σύμφωνα με τις έρευνες των αρχαίων θεραπευτών και των συγχρόνων επιστημονικών κέντρων, μπορούν να δώσουν στον άνθρωπο την υγεία και την μακροζωία.

Στο «Περί Διαίτης» έργο του (παρ. 2) αναφέρει ο Ιπποκράτης: «Θεωρώ ότι, όποιος πρόκειται να συγγράφει ορθά για την ανθρώπινη διατροφή, πρέπει πρωτίστως να γνωρίζει και να διακρίνει την ανθρώπινη φύση γενικά, να γνωρίζει τα στοιχεία απ’ τα οποία ο άνθρωπος συνετέθη εξ αρχής και να διακρίνει από ποια μέρη ελέγχεται. Αν αγνοεί την αρχική σύνθεση της ζωής, δεν θα καταφέρει να κατανοήσει τι προκαλούν εκείνα τα συστατικά και, αν δεν γνωρίζει, ποια κατάσταση επικρατεί στο σώμα, δεν θα κατορθώσει να συστήσει ωφέλιμη διατροφή για τον άνθρωπο. Εκτός όμως από αυτά ο συγγραφέας πρέπει να γνωρίζει και τον ρόλο που παίζουν όλες οι τροφές και τα ποτά που συνθέτουν την διατροφή μας, ποια δύναμη έχει το καθένα απ’ την φύση, την ανάγκη και την ανθρώπινη επεξεργασία. Πρέπει να γνωρίζει κανείς, πως μπορεί να μειώσει την δύναμη που έχει δώσει η φύση στις ισχυρές ουσίες και πως να προσθέτει με την επεξεργασία δύναμη στις ανίσχυρες, ανάλογα πάντοτε με την περίσταση.» Εδώ βρίσκονται και οι βασικές αρχές και νόμοι της σύγχρονης Ολιστικής Διαιτολογίας, που βασίζονται αφ’ ενός μεν στους γενικούς κανόνες της υγιεινής διατροφής, αφ’ ετέρου δε στην προσωπική ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου ανάλογα με τις τάσεις, την κληρονομικότητα και την παθολογία του.

Τα δημητριακά, τα όσπρια, οι ξηροί καρποί και οι σπόροι

«Όλα όσα τρώει η πίνει σήμερα ο άνθρωπος είναι φανερά απαλλαγμένα απ’ τους ακραίους και ισχυρούς χυμούς για παράδειγμα ο άρτος σταρένιος η κρίθινος και τα παρόμοια δημητριακά (...). Οι τροφές αυτές, ακόμη κι αν τρώγονται σε αφθονία, δημιουργούν ελάχιστη διαταραχή και φθορά των δυνάμεων του σώματος, αντιθέτως δε συντελούν στην δύναμη, την ανάπτυξη και την θρέψη, επειδή είναι τροφές σωστά συνδυασμένες και δεν περιέχουν τίποτε ακραίο και ισχυρό, παρά αποτελούν απλό, ολοκληρωμένο κι εύπεπτο σύνολο για τον άνθρωπο.» («Περί Αρχαίας Ιατρικής», παρ. 14.)

Με την εξέλιξη των ανθρώπων και την μετάβασή τους από τις σπηλιές στις πόλεις οι διατροφικές τους συνήθειες και ανάγκες άλλαξαν. Η πολιτιστική περίοδος έφερε και την γεωργική επανάσταση. Μεγάλες καλλιέργειες κάλυπταν πλέον τις ανάγκες των πόλεων και η γεωργία αποτελούσε το ύψιστο αγαθό του πολιτισμού. Τα δημητριακά, οι καρποί της θεάς Γαίας-Δήμητρας, αποτέλεσαν την βάση της διατροφής του homo-χωμάτινου ανθρώπου, που τον διαμόρφωσαν σε έλλογο-πολιτισμένο ον. Ο ένζυμος άρτος-ψωμί (με προζύμι) ήταν γνωστός στους αρχαίους Έλληνες τουλάχιστον απ’ τις αρχές της 5ης π.Χ. χιλιετίας και εθεωρείτο μαζί με τους άλλους καρπούς ιερό δώρο της θεάς Δήμητρας προς τους ανθρώπους. Κατά την Μινωική, την Μυκηναϊκή και την Κλασική περίοδο τα δημητριακά αποτέλεσαν την βάση της διατροφής των Πελασγών ολόκληρης της Μεσογείου.

Η καλλιέργεια των δημητριακών με τον μύθο της ελεύσεως της θεάς Δήμητρας στην Ελευσίνα και του μυθικού βασιλέως Νεοπτόλεμου, που διέδωσε την τέχνη της καλλιέργειας σε όλο τον πλανήτη, χάνεται ακόμη βαθύτερα στον χρόνο και στις απαρχές του μεγάλου παγκόσμιου πολιτισμού του Διός και των Ολυμπίων και δείχνει την αξία που έδιδαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής στα δημητριακά. Ήταν η βάση της διατροφής της Χρυσής Εποχής των ανθρώπων, όπως μας λέει ο Ησίοδος στο έργο του «Έργα και Ημέραι» και η βασική τροφή των Πυθαγορείων: «Για το γεύμα τους (οι Πυθαγόρειοι) χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά άρτο και μέλι» (Ιάμβλιχος, «Περί Πυθαγορικού Βίου», παρ. 97).

Η πανάρχαια λέξη σίτισις-σιτίζομαι, που σημαίνει τρώγω-τρέφομαι, βασίζεται στον σίτο. Τα λαγάνια η μακαρόνια (λάγανον = λεπτό φύλλο ζυμαρικού: Λεξικό Σκαρλάτου Βυζαντίου) κατά την παλαιό ονομασία τους είναι ελληνική ανακάλυψη από τους Πελασγούς της Μεγάλης Ελλάδος. Οι Ρωμαίοι μετά την κατάκτηση της Σικελίας (και οι Ιταλοί σήμερα) έκαναν τα λαγάνια-μακαρόνια εθνικό τους φαγητό.

Όσο πιο άσπρα και επεξεργασμένα είναι τα δημητριακά και το ψωμί που τρώμε, τόσο λιγότερη είναι η ζωοποιητική τους δύναμη και η θρεπτική τους αξία. Μάλιστα με τον χημικό τρόπο που σήμερα επεξεργάζονται και παράγονται απ’ τις βιομηχανίες τροφίμων αποτελούν κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Τα λευκά άλευρα δεν περιέχουν τίποτε άλλο εκτός από άμυλο, που προέρχεται απ’ το κέντρο του σπόρου, που είναι περιοχή πολύ φτωχή σε ηλιακή ενέργεια και θρεπτικά συστατικά. Η αγνή διαδικασία της ολικής αλέσεως, της ζυμώσεως και του σωστού ψησίματος αποτελούν τις προσπάθειες του αρχαίου ανθρώπου να συνδυάσει το εύπεπτο με το νόστιμο και το υγιεινό. 

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Νικ. Πλάτωνα ο μύθος των τριών αδερφών Ελάίδος, Σπερμούς, Οινούς, που τα ονόματα τους συνδέθηκαν με τα τρία βασικά προϊόντα του ελληνικού χώρου (λάδι, σιτάρι, κρασί), αρχίζει από τη Μινωική Κρήτη. Η Ελαΐς, η Σπερμώ και η Οινώ ήταν κόρες του Άνιου και εκείνος με τη σειρά του ήταν παιδί του Διονύσου και της Αριάδνης. Όταν οι απόγονοι του Μίνωα πήγαν να διοικήσουν διάφορα νησιά ή και περιοχές του αιγαιακού χώρου, ο Άνιος πήγε στο ιερό νησί, τη Δήλο. Παντρεύτηκε τη Δωρίππη και απέκτησε τρεις κόρες, που τις είπαν Οινοτρόπους ή Οινοφόρους.

Σ αυτές ο παππούς τους ο Διόνυσος έδωσε ένα μοναδικό χάρισμα: «ποιείν εκ γης έλαιον, σίτον και οίνον». Οι Οινοτρόποι παρείχαν άφθονους καρπούς και τροφές σ’ όσους έφταναν για να ζητήσουν χρησμό στο μαντείο της Δήλου. Ο μύθος μας λέει ότι οι Αχαιοί, όταν άρχισαν την εκστρατεία τους εναντίον της Τροίας, πέρασαν από τη Δήλο. Ο Άνιος, που ήξερε να προλέγει το μέλλον, τους είπε ότι ο πόλεμος που σκόπευαν να ξεκινήσουν θα κρατούσε δέκα χρόνια. Για να μην ταλαιπωρούνται λοιπόν, τους πρότεινε να μείνουν εννιά χρόνια κοντά του και τον δέκατο να πολεμήσουν με τους Τρώες, μια και τότε θα έπεφτε η Τροία. Κι όσο για τη διατροφή τους δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Θα την ανελάμβαναν οι τρεις κόρες του. Η Σπερμώ θα πρόσφερε άφθονους καρπούς (δημητριακά), η Ελάίς όσο λάδι θα ήθελαν και η Οινώ θα τους τροφοδοτούσε με κρασί. Οι Αχαιοί αρνήθηκαν και συνέχισαν το ταξίδι τους. Η περιπέτεια των Οινοτρόπων άρχισε, όταν αργότερα, μετά από χρόνια, οι Αχαιοί αποφάσισαν να τις πάρουν κοντά τους. Άλλοι λένε ότι αρνήθηκαν να πάνε κι άλλοι ότι τις πήραν μαζί τους. Πάντως κινδύνεψαν να θανατωθούν και τις προστάτεψε ο παππούς τους Διόνυσος. Ο Οβίδιος μάλιστα έγραψε, πως ο Διόνυσος μεταμόρφωσε τις τρεις κοπέλες σε περιστέρια.

«Συμπεραίνω λοιπόν ότι ο παλαιότερος άνθρωπος αναζήτησε τροφή, που να εναρμονίζεται καλύτερα με τον οργανισμό του κι έφθασε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Επεξεργάσθηκε το σιτάρι, το μούσκεψε, το ξεφλούδισε, το άλεσε, το κοσκίνισε, το ζύμωσε, το έψησε κι έφτιαξε άρτο, παρομοίως έκανε και με το κριθάρι. Πειραματίσθηκε με τις τροφές, τις έβρασε, τις έψησε, τις ανακάτεψε, συνδύασε τα ισχυρά και αμιγή συστατικά με τα ασθενέστερα, ώστε να τα προσαρμόσει στον ανθρώπινο οργανισμό, πάντοτε με γνώμονα την σκέψη, ότι οι βαριές τροφές, που δεν μπορούσαν ν’ αφομοιωθούν απ’ τον οργανισμό, προκαλούσαν πόνο, αρρώστια και θάνατο, ενώ οι άλλες συντελούσαν στην θρέψη, την ανάπτυξη και την υγεία του.» (Ιπποκράτης, «Περί Αρχαίας Ιατρικής», παρ. 14.)

Τα παρεξηγημένα δημητριακά ολικής αλέσεως-πιτυρούχα όπως το σιτάρι, το κριθάρι, η σίκαλη, η βρώμη, το καλαμπόκι, ο αμάρανθος (ο ιερός καρπός των Τολτέκων, των Μάγιας και των Ίνκας), το ρύζι, που απετέλεσε για πολλές χιλιετίες την διατροφική βάση των πολιτισμών της Ανατολικής Ασίας και τα παράγωγά τους μούσλι, ψωμί, πίττες, ζυμαρικά, γλυκίσματα, πρέπει ν’ αντικαταστήσουν τα επικίνδυνα για την δημόσια υγεία λευκά και χημικώς επεξεργασμένα δημητριακά και ν’ αποτελέσουν ξανά την θεμελιακή τροφή του σύγχρονου ανθρώπου.

Το κεχρί είναι ένα είδος δημητριακού πλούσιο σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, ενώ οι πρωτεΐνες του περιέχουν όλα τ’ αμινοξέα. Ο Πυθαγόρας το πρότεινε στους μαθητές του ως την ιδανική τροφή: «θεωρούσε ότι το κεχρί ήταν το καταλληλότερο είδος για την τροφή τους» (Ιάμβλιχος «Περί Πυθαγορικού Βίου» παρ. 106). Τα δημητριακά περιέχουν σύνθετους υδατάνθρακες και πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας (12%-14% τα δημητριακά, 16% το ρύζι και 18% το κεχρί), ελάχιστα αλλά ωφέλιμα λιπίδια και άφθονες φυτικές ίνες, ενώ είναι πλούσια σε βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Οι σύγχρονες πρωτεϊνικές δίαιτες (Δίαιτα Άτκινς, Διατροφική Ζώνη, Δίαιτα των Τύπων του Αίματος κ.α.) τα έχουν εξοβελίσει απ’ τα διαιτολόγια των ανθρώπων ως παχυντικά, ανεπαρκή και επικίνδυνα για την υγεία. Όμως τ’ αποτελέσματα των «διαιτολογίων της μόδας» είναι τραγικά, αφού έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα παχυσαρκίας και νοσηρότητας στον Δυτικό κυρίως κόσμο.

Τα όσπρια είναι άλλη μία σπουδαία μα και παρεξηγημένη κατηγορία τροφών, που ξανακερδίζει το χαμένο έδαφος ανάμεσα στα σύγχρονα διαιτολόγια. Τα όσπρια (οι φακές, η φάβα, τα φασόλια, τα ρεβίθια) είναι τροφές πλούσιες σε φυτικές πρωτεΐνες, σύνθετους υδατάνθρακες υψηλής ποιότητας, άφθονες φυτικές ίνες και λίγα ωφέλιμα λιπαρά. Περιέχουν πολλών ειδών βιταμίνες (ακόμη και την Β12), τα ιχνοστοιχεία και τα πολλά μεταλλικά άλατα που ζητά ο ανθρώπινος οργανισμός. Απ’ τα όσπρια λείπουν δύο βασικά αμινοξέα, για ν’ απορροφηθεί ολοκληρωτικά η πρωτεΐνη τους απ’ τον οργανισμό. Όμως, αν συνδυαστούν στο γεύμα με κάποιο δημητριακά (ρύζι ολικής, καλαμπόκι, ψωμί ολικής), μετατρέπονται σε ένα σπουδαίο και ολοκληρωμένο γεύμα. Τα όσπρια κατατάσσονται στις θεραπευτικές τροφές, αφού η κατανάλωσή τους μειώνει την χοληστερίνη στο αίμα και, πιθανόν, προστατεύει απ’ τον καρκίνο, την καρδιά και το κυκλοφορικό, βοηθά τους διαβητικούς στην μείωση των επιπέδων των σακχάρων στο αίμα τους, επιβραδύνει την γήρανση κ. Η κατανάλωση οσπρίων μειώνει την χοληστερίνη και,
πιθανόν, προστατεύει απ’ τον καρκίνο, την καρδιά και το κυκλοφορικό, βοηθά τους
διαβητικούς, επιβραδύνει τη γήρανση κ.α.

Οι ξηροί καρποί είναι η πιο παρεξηγημένη τροφή απ’ όλες τις φυτικές τροφές. Όλοι σήμερα υποστηρίζουμε, ότι οι θαυματουργοί αυτοί καρποί παχαίνουν, γι’ αυτό δεν πρέπει να τους τρώμε. Κατ’ αυτόν τον τρόπο απουσιάζουν απ’ όλα τα σύγχρονα διαιτολόγια. Οι πρόγονοί μας είχαν τους ξηρούς καρπούς ως βασική τους τροφή. Στην «Πολιτεία» ο Πλάτων θεωρεί τα καρύδια και τ’ αμύγδαλα ως βάση της τροφής των πολιτών της ιδανικής πολιτείας. Οι ξηροί καρποί αποτελούσαν βασική τροφή των φιλοσόφων. Εκτός των σπουδαίων συστατικών τους (πρωτεΐνες-υδατάνθρακες υψηλής ποιότητας και όλες σχεδόν τις απαραίτητες βιταμίνες και μέταλλα) περιέχουν και τα λεγάμενα ωφέλιμα αντιγηραντικά λιπίδια Ω3-Ω6.

Τα αμύγδαλα περιέχουν 50% περισσότερο ασβέστιο απ’ όλα τα είδη γαλακτοκομικών προϊόντων και 200% περισσότερο σίδηρο απ’ ό,τι τα κρεατικά. Είναι επίσης πλούσια σε ψευδάργυρο, σελήνιο και κάλλιο. Το αμυγδαλόγαλα είναι ένα πολύ θρεπτικό και εύπεπτο φυτικό γάλα, που περιέχει 50% περισσότερο ασβέστιο απ’ τα ζωικά γάλατα με μεγαλύτερη απορρόφηση και καθόλου τοξίνες. Παρομοίως συμβαίνει και με τα καρύδια, φουντούκια, φιστίκια (κάσιους, βραζιλιάνικα, Αιγίνης, αφρικάνικα). Οι ξηροί καρποί πρέπει να τρώγονται ωμοί με φρούτα φρέσκα η ξερά, με σαλάτα η με δημητριακά (μούσλι) και όχι ψημένοι, αλατισμένοι συνοδεία αλκοολούχων ποτών η μετά το γεύμα.

Η ωμοφαγία ήταν ένα απ’ τα βασικά μυστικά της μακροζωίας των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Οι ωμές ζωντανές τροφές (όσες τρώγονται κατ’ αυτόν τον τρόπο), πέρα απ’ τα υλικά συστατικά που γνωρίζουμε, δίνουν στον οργανισμό την απαραίτητη ζωτική ενέργεια. Ο λέων αλλά και όλα τα σαρκοφάγο ζώα, όταν κατασπαράσσουν τα θύματά τους, το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να τους ρουφούν το αίμα και να τους τρώνε τα ζωτικά όργανα, διότι μέσα σ’ αυτά ρέει η ζωτική ενέργεια. Ας προσέξουμε εδώ ότι οι ύαινες και οι γύπες, που τρώνε τα υπόλοιπα νεκρά μέλη στα οποία η ζωτική ενέργεια έχει εξαφανιστεί, είναι τα πιο άσχημα και άρρωστα ζώα στην φύση. Αυτό, διότι έχουν βολευτεί- προσαρμοσθεί σχεδόν αποκλειστικά στην πτωματοφαγία εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επομένως η κρεοφαγία πρέπει να γίνεται με μέτρο.

 

«Οι τροφές πρέπει να παρασκευάζονται με σουσάμι, με σπόρους κι άλλους παρόμοιους καρπούς. Αν κι αυτές οι τροφές είναι λιπαρές, δεν πειράζει, διότι μπορεί κανείς να χορτάσει τρώγοντας λίγο.» («Περί Διαίτης Υγιεινής», παρ. 4.)

Οι σπόροι αλεσμένοι και μη (κολοκυθόσπορος, λιναρόσπορος, ηλιόσπορος, σουσάμι, άλφα-άλφα κ.α.) είναι οι πιο άγνωστες και ξεχασμένες τροφές του σύγχρονου διαιτολογίου μας. Όπως μας λέει κι ο Ιπποκράτης, δεν παχαίνουν, διότι δεν μπορούμε να φάμε πολλούς. Περιέχουν σε άφθονες ποσότητες τ’ απαραίτητα για τον οργανισμό Ω3-Ω6 πολυακόρεστα λιπαρά οξέα και κάποιες ωφέλιμες ουσίες, που λέγονται λιγνίνες και που μπορούν ακόμη και να αναστείλουν διάφορες βαριές εκφυλιστικές αρρώστιες, όπως ο καρκίνος, τα εγκεφαλικά και οι καρδιοπάθειες. Είναι πλούσιοι σε βιταμίνες A, C, D, Κ, Ε, όλο το σύμπλεγμα των Β και την Β12, καθώς και όλα τα μεταλλικά στοιχεία. Είναι πλούσιοι σε πρωτεΐνες (30%- 35%), χλωροφύλλη, άλφα και βήτα καροτίνη, βιοφλαβονοειδή, τρυπτοφάνη, ισοφλαβόνες, αλκαλοειδή και στερόλες.

Οι ουσίες αυτές είναι τόσο απαραίτητες την ομαλή λειτουργία του οργανισμού, όσο και το νερό που πίνουμε. Ειδική μνεία θα πρέπει να κάνουμε στο ταχίνι ολικής αλέσεως και στο παστέλι, που αποτελούσαν απ’ την αρχαιότητα την βασική τροφή των Ελλήνων και Ρωμαίων πολεμιστών, των αθλητών και των ολυμπιονικών.
Το ταχίνι ολικής με μέλι αλειμμένο σε ψωμί ολικής με λίγες σταφίδες και κανέλλα αποτελούν ένα τέλειο και νόστιμο πρωινό γεύμα. Το παστέλι σε διάφορες τελετές (γόμους, ονοματοθεσίες) αποτελούσε το σύμβολο της γονιμότητας.

Το ταχίνι ολικής με μέλι αλειμμένο σε ψωμί ολικής με λίγες σταφίδες και κανέλλα
αποτελούν ένα τέλειο και νόστιμο πρωινό γεύμα

Η ελιά, το ελαιόλαδο και ο πολτός των φύλλων της

«Η τροφή δεν είναι τροφή, αν δεν έχει την δύναμή της. Ό, τι δεν είναι τροφή γίνεται τροφή, αν μπορεί να θρέψη.» (Ιπποκράτης, «Περί Τροφής», παρ. 21.)

Η ελαία κατά την Αρχαιότητα αποτελούσε το ιερό δένδρο της θεάς Αθηνάς και σύμβολο θριάμβου, σοφίας, αφθονίας και υγείας, ενώ ο «κλάδος ελαίας» αποτελούσε το ιερό σύμβολο της ειρήνης. Ένα πανάρχαιο ιερό δένδρο ελαίας τεραστίων διαστάσεων δέσποζε μπροστά απ’ τον ναό της Ακροπόλεως. Όποιος έκοβε δένδρο ελιάς τιμωρούνταν με βαριές ποινές απ’ τους νόμους όλων των ελληνικών πόλεων.

Ο καρπός της ελαίας, η ελιά και ο «χρυσός» χυμός του, το ελαιόλαδο, αποτελούν δύο απ' τις καλύτερες τροφές που μπορεί να τρώει ο άνθρωπος. Περιέχει σε μεγάλες ποσότητες βιταμίνη A, Ε, ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, σελήνιο, χαλκό, φώσφορο, κάλλιο, νάτριο, διάφορες πολυφαινόλες και πολλά ακόμη ιχνοστοιχεία. Το ελαιόλαδο παρουσιάζει αντιγηραντική και θεραπευτική δράση σε πολλών ειδών ασθένειες. 

Πολλές μυθολογικές εκδοχές υπάρχουν για την προέλευση της ελιάς στον ελλαδικό χώρο. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τη σημασία του δέντρου της ελιάς για τον αρχαίο κόσμο. Ο πολιτισμός που δημιούργησε είναι συνδεδεμένος με τη γεωργία και την παραγωγή αγαθών, όπως το λάδι, το σιτάρι, το κριθάρι και το κρασί. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης, για να εξηγήσουν την παραγωγή όλων αυτών των σημαντικών προϊόντων πίστευαν ότι προέρχονται από τους θεούς, οι οποίοι διαφύλατταν την ευφορία και τη γονιμότητα της γης. Οι θεοί, για να βοηθήσουν τους ανθρώπους τους στέλνουν τις «θεσμοφόρους» θεότητες, οι οποίες δωρίζουν την καλλιέργεια των καρπών και τη θέσπιση των νόμων. Στο δύσκολο αυτό έργο τους οι θεοί, ως ευρέτες αγαθών και πολιτισμού βοηθούνται από μυθικούς ήρωες, ημίθεους όπως ο Ηρακλής, ο Προμηθέας και ο Αρισταίος. Στην αγγειογραφία ο μυθικός βασιλιάς της Αθήνας Κέκροπας, που ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι και η Αθηνά μπροστά στην ελιά που φύτεψε στο βράχο της Ακρόπολης.

Η άποψη ότι το ελαιόλαδο παχαίνει αποτελεί λαθεμένη αντίληψη. Το αγνό ωμό ελαιόλαδο μεταβολίζεται πολύ εύκολα σε ενέργεια απ’ τον οργανισμό. Το ψήσιμο, το βράσιμο και το τηγάνισμα καταστρέφουν το ελαιόλαδο και το μετατρέπουν σε τοξικό. Εδώ όντως το αποτέλεσμα είναι και η παχυσαρκία.

Τα φύλλα της ελιάς, αλεσμένα με νερό στον ηλεκτρικό πολτοποιητή (μίξερ), αποτελούν ένα ισχυρό φυσικό αντιοξειδωτικό, που μπορεί να θεραπεύσει αρκετές ανίατες ασθένειες που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο (πάντοτε σε συνδυασμό με την υγιεινή διατροφή). Το ελαιόλαδο και ο πολτός των φύλλων της ελιάς χρησιμοποιούνταν απ’ τους Ασκληπιάδες ιατρούς φυσιοθεραπευτές ως ένα απ’ τα βασικά φυσικά θεραπευτικά μέσα της εποχής. Ο Διοσκουρίδης αναφέρει τουλάχιστον είκοσι διαφορετικές περιπτώσεις ασθενειών, που θεραπεύονται απ’ το ελαιόλαδο και τον πολτό των φύλλων της ελιάς. Ένα ποτήρι χυμού φύλλων της ελιάς ως ρόφημα ή ο πολτός τους ωμός ως σάλτσα σε σαλάτες αποτελούν το καλύτερο φυσικό προληπτικό φάρμακο για την υγεία.

Φρούτα και λαχανικά φρέσκα και αποξηραμένα

«Η τροφή για τους νέους πρέπει να είναι εν μέρει επεξεργασμένη, μεταβεβλημένη για τους γέροντες και γι’ αυτούς που βρίσκονται στην ακμή της ηλικίας τους αμετάβλητη» (Ιπποκράτης, «Περί Τροφής», παρ. 41).

Τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά είναι η πιο απαραίτητη τροφή για τον άνθρωπο, διότι, εκτός των σπουδαίων συστατικών που περιέχουν, επειδή τρώγονται ωμά έχουν την τόσο απαραίτητη σε όλους μας ζωτική ενέργεια. Αν θα έπρεπε να διαλέξουμε τα δύο κορυφαία λαχανικά, που βοηθούν περισσότερο απ’ τα υπόλοιπα στην μακροζωία, αυτά είναι το σκόρδο και το κρεμμύδι. Κατά γενική ομολογία των επιστημόνων του πλανήτη τα δύο αυτά συγγενή είδη βολβών είναι σίγουρα μέσα στις δέκα πολυτιμότερες τροφές απ’ όλες όσες υπάρχουν. Όλοι οι αρχαίοι λαοί γνώριζαν τις θεραπευτικές και ζωογονητικές ιδιότητες των δύο θαυματουργών αυτών τροφών.

 

Τα σκόρδα και τα κρεμμύδια εξισορροπούν την πίεση του αίματος, κατεβάζουν την
«κακή» LDL χοληστερίνη, βοηθούν την πέψη και τις παθήσεις του στομάχου κι ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα ενεργώντας ως αντιβιοτικά.

Τα σκόρδα και τα κρεμμύδια εξισορροπούν την πίεση  του αίματος, αραιώνουν το αίμα με την διάλυση των θρόμβων, κατεβάζουν την «κακή» LDL χοληστερίνη, βοηθούν την πέψη και τις παθήσεις του στομάχου, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα και εξουδετερώνουν τα μικρόβια και τους μικροοργανισμούς ενεργώντας ως αντιβιοτικά. Το σκόρδο εκτός
των βιταμινών Β, Ε και Α περιέχει ένα αμινοξύ που λέγεται αλλιίνη, που, όταν καταναλωθεί, παράγει ένα ένζυμο, την αλλικίνη. Η αλλικίνη για κάποιους γιατρούς είναι ισοδύναμη με την πενικιλίνη (αλλά χωρίς τις παρενέργειές της) και μπορεί να
εξουδετερώσει τουλάχιστον 23 διαφορετικά είδη βακτηριδίων, 60 τύπους μυκήτων, την γάγγραινα, πολλά είδη λοιμώξεων και επιδημικών ασθενειών (τύφου, χολέρας). Ο Πλίνιος αναφέρει 28 περίπου ασθένειες, που θεραπεύονταν με την τακτική λήψη
κρεμμυδιών. Είναι πολύ πλούσια σε πυρίτιο, φώσφορο, ιώδιο, ασβέστιο, θείο, μαγνήσιο, ψευδάργυρο. Η χρήση τους ανακουφίζει τον διαβήτη, τις λοιμώξεις, τις λεμφικές παθήσεις, τον καρκίνο, την λευχαιμία κ.α.

Ως οι σύγχρονοι βασιλείς των ελληνικών φρούτων θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν τα σταφύλια, τα σύκα, τα ρόδια και τα μήλα. Εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσουμε την άριστη διατροφική αξία και των υπολοίπων μεσογειακών φρούτων. Η φρουτοθεραπεία και ειδικώς η σταφυλοθεραπεία αποτελούσαν βασική μέθοδο της Φυσιοθεραπευτικής, που χρησιμοποιούσαν οι Ασκληπιάδες ιατροί, μέθοδο που ασκείται και σήμερα απ’ την σύγχρονη Φυσιοθεραπευτική (Naturopathy). Άνθρωπος που δεν τρώει καθόλου ωμά φρούτα και λαχανικά αποκτά σοβαρά προβλήματα υγείας. Η έννοια της Υγείας έχει
άμεσα συσχετισθεί με τις δύο αυτές κατηγορίες τροφών.

Τα ξεχασμένα ξερά φρούτα και λαχανικά (ξερά σύκα, ξερά δαμάσκηνα, ξεροί χουρμάδες, σταφίδες, λιαστές ντομάτες, αποξηραμένα μανιτάρια κ.α.) αποτελούν μεγάλες πηγές μετάλλων και ιχνοστοιχείων.
Τα ξερά φρούτα είναι ένα πρώτης ποιότητας γλυκό για όλες τις ώρες της ημέρας, που δεν παχαίνει, τονώνει και μας γεμίζει δύναμη και ενεργητικότητα. Τα φρούτα πρέπει να τρώγονται πριν απ’ τα γεύματα (μισή με μία ώρα) η μεταξύ των γευμάτων και όχι μετά τα γεύματα.

Τ' αποξηραμένα θαλάσσια φύκια (kobi, miso) και άλλα, που μπορούμε να προσθέτουμε στα γεύματά μας, είναι μία πρώτης τάξεως θεραπευτική τροφή, που συστήνεται από όλους τους σύγχρονους φυσιοθεραπευτές και διαιτολόγους. Περιέχουν πολλές αντιοξειδωτικές και βιοφλαβονοειδείς ουσίες, που προστατεύουν απ’ την γήρανση και τον εκφυλισμό του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ είναι πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία και βιταμίνες.

Τα φύτρα από φρεσκοφυτεμένους σπόρους δημητριακών και οσπρίων (σιταρόχορτο, χόρτο φαγόπυρου, βρώμης, κριθαριού, φασολιού, φακής κ.α.) είναι μία σπουδαία τροφή, τελείως άγνωστη σχεδόν σε όλους τους ανθρώπους. Αποτελούν μία διατροφική πανάκεια, διότι περιέχουν την τόσο απαραίτητη ζωτική ενέργεια, διότι τρώγονται ωμά, όλα τ’ απαραίτητα αμινοξέα, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία αλλά και πολλές ακόμη άγνωστες ουσίες, που δεν ξέρουμε την δράση τους. Τα φύτρα είναι τα νεογέννητα, τα «μωρά» των φυτών, που είναι γεμάτα από σφρίγος και ζωτικότητα.

Η δρ Ανν Γουίγκμορ το 1963 στην Βοστώνη των Η.Π.Α. ίδρυσε το Ιπποκράτειο Ινστιτούτο Υγείας, έναν φιλανθρωπικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό και κέντρο μελετών, που χρησιμοποιεί τις ζωντανές τροφές, τα φύτρα και τον χυμό τους για την αποκατάσταση της σωματικής υγείας. Είναι αμέτρητα τα άτομα που φοίτησαν και θεραπεύτηκαν εκεί.

Η Ανν Γουίγκμορ τιμήθηκε με έπαινο Νόμπελ απ’ την σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών το 1971, το ανώτατο παράσημο του Χρυσού Φοίνικα απ’ την ολλανδική Ακαδημία Επιστημών το 1978 και το 1979 με το βραβείο για την «Νίκη Κατά (αρκετών περιπτώσεων) του Καρκίνου» απ’ το Arlin J. Brown Information Center για τις πολλές ζωές που έσωσε. Στο βιβλίο της «Γίνε γιατρός του εαυτού σου», που σημείωσε παγκόσμια επιτυχία, εξηγεί την θεραπευτική δράση των φύτρων και των χυμών τους. 

Θεραπευτικές γλυκαντικές ουσίες και φυσικά ελιξίρια

«Η τροφή μπορεί ν’ αποτελέσει φάρμακον άριστον, όμως η τροφή μπορεί ν’ αποτελέσει και φάρμακο χείριστο, η τροφή είναι χειριστή η αρίστη ανάλογα με την περίσταση.» («Περί Τροφής», παρ. 19.)

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από την παροχή γλυκού στην διατροφή μας. Όμως όλοι ξέρουμε ότι οι χημικά επεξεργασμένες γλυκαντικές ουσίες όπως η λευκή ζάχαρη, η γλυκόζη, η φρουκτόζη, η ασπαρτάμη και άλλες μας παχαίνουν και καταστρέφουν σταδιακά την υγεία μας. Όμως οι περισσότεροι δεν ξέρουμε ότι η μαύρη ζάχαρη, η μαύρη μελάσα, το σιρόπι αλόης, το πετιμέζι, η σταφιδίνη, το αγνό μέλι, το σιρόπι σφενδάμου και μερικές ακόμη φυσικές ακατέργαστες γλυκαντικές ουσίες, εκτός του ότι δεν παχαίνουν, όταν καταναλώνονται σε μικρές ποσότητες, μπορούν να θρέψουν και να θεραπεύσουν τον οργανισμό μας. Οι φυσικές αυτές ουσίες είναι πολύ πλούσιες σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και μεταλλικά άλατα. Συγκεκριμένα δύο κουταλιές μαύρης μελάσας περιέχουν 280 ml ασβέστιο, σίδηρο 10 ml, χαλκό 14 ml και κάλιο 1170 ml, τις αντιοξειδωτικές βιταμίνες A, C, Ε και όλες απ’ το σύμπλεγμα Β (εκτός της θειμίνης). Το μέλι περιέχει βιταμίνες Β1, Β2, Β12, A, C, Ε, Κ και 11 μεταλλικά άλατα, βοηθά στην δυσκοιλιότητα, την νοητική κόπωση, τα εκζέματα, τις μολύνσεις κ.α. Μπορούμε με μέτρο να χρησιμοποιούμε τις γλυκές αυτές φυσικές ουσίες σε γλυκές πίττες ολικής αλέσεως (κέικ), στο μούσλι, στα ροφήματά μας η όπου αλλού θέλουμε.

Η μαγιά της μπύρας είναι ένα πρώτης τάξεως φυσικό συμπλήρωμα διατροφής. Περιέχει πολύ μεγάλες ποσότητες σιδήρου και άλλων μεταλλικών στοιχείων καθώς και όλες τις βιταμίνες της σειράς Β. Η δράση της είναι αντιοξειδωτική και αντιγηραντική.

Ο βασιλικός πολτός, και η γύρη είναι προϊόντα των μελιών. Η γύρη περιέχει μεγάλες ποσότητες πρωτεϊνών και τα 28 μεταλλικά άλατα που υπάρχουν στον οργανισμό μας (14 απ’ αυτά είναι ζωτικής σημασίας) και σχεδόν όλες τις απαραίτητες βιταμίνες ακόμη και την Β12. Έχει αντιοξειδωτική και αντιμικροβιακή δράση και θεραπεύει πολλές εκφυλιστικές ασθένειες μέχρι και την ανικανότητα. Ακόμη πιο ισχυρή σε θρεπτικά συστατικά ουσία είναι ο βασιλικός πολτός, που, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ο βασιλιάς όλων των φυσικών συμπληρωμάτων διατροφής. Δύσκολα όμως τον βρίσκουμε αγνό και καλοσυντηρημένο.

Το κακτοειδές φυτό αλόη και τα προϊόντα της αποτελούν άλλο ένα κορυφαίο συμπλήρωμα διατροφής. Από τα 350 περίπου διαφορετικά είδη η αλόη Arborescens είναι η πλέον γνωστή στην αγορά για τις ευεργετικές ιδιότητές της σε πληθώρα εκφυλιστικών ασθενειών λόγω της ενισχυμένης συνθέσεώς της σε σπάνια ιχνοστοιχεία όπως η υδροξυανθρακινόνη (aloe-emodin), η οποία παρουσιάζει αντιβακτηριακή και αντιογκολογική δράση.

Ψάρια, η ζωική αβλαβής τροφή

«Όλες οι αιτίες των ασθενειών ανάγονται ουσιαστικώς σε μία: οι πιο βαριές τροφές βλάπτουν επιφανέστατα τον άνθρωπο με τον χειρότερο τρόπο είτε είναι άρρωστος είτε είναι υγιής.» («Περί Αρχαίης Ιητρικής», παρ. 6.)

Η φυλή της νήσου Οκινάουα στην Ιαπωνία είναι η δεύτερη πιο μακρόβια φυλή μετά τους χορτοφάγους Χάνζα των Ιμαλαίών. Ένας απ’ τους λόγους της μακροζωίας τους είναι και η παραδοσιακή ψαροφαγία τους, ενώ και αυτοί τρώνε ελάχιστα κρέατα και καθόλου γαλακτοκομικά. Τα ψάρια είναι η καλύτερη ποιοτικώς ζωική τροφή. Περιέχουν υψηλής ποιότητος πρωτεΐνες 25% περίπου και τα τόσο σπουδαία Ω3 και Ω6 λιπαρά οξέα και αρκετά μεταλλικά στοιχεία όπως ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο, ιώδιο, κάλιο, νάτριο, φθόριο και μαγγάνιο. Είναι εύπεπτα και σε συνδυασμό με ωμή σαλάτα η ατμόβραστα χορταρικά- λαχανικά αποτελούν ένα τέλειο δυναμωτικό γεύμα. Είναι η καλύτερη εκλογή ανάμεσα στα ζωικά προϊόντα. Να αποφεύγετε τα ψάρια ιχθυοτροφείου, διότι μεγαλώνουν με φάρμακα και παρά φύση τροφές. Όμως ακόμα πιο επικίνδυνα είναι τα μεγάλα ψάρια του βυθού, που τρώνε τροφή από τον πάτο της θάλασσας. Σε πολλές θαλάσσιες περιοχές της γης η επιφάνεια του βυθού είναι μολυσμένη από βαρέα μέταλλα και κυρίως από υδράργυρο, τα οποία κατακάθονται στο πάνω στρώμα της επιφάνειας του βυθού. Πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν υποστεί μόλυνση από βαρέα μέταλλα απ’ τα ψάρια αυτά.

Να προτιμούμε όσο γίνεται ανεπεξέργαστες και βιολογικές τροφές, να τρώμε περιορισμένες ποσότητες ζωικών προϊόντων με προτίμηση στο ψάρι και να προσθέσουμε στην διατροφή μας αρκετές απ’ τις σπουδαίες τροφές που αναφέραμε. Ν’ αποφεύγουμε το ακατάλληλο νερό της βρύσης λόγω των χημικών που περιέχει και τα εμφιαλωμένα λόγω της ακινησίας τους στα ανθυγιεινά πλαστικά μπουκάλια. Αντ’ αυτών να προτιμούμε καθαρό φιλτραρισμένο νερό από φίλτρα άνθρακα. Ν’ αποφεύγουμε το αλάτι, τους καφέδες και τ’ αλκοολούχα ποτά. Λίγο κρασί = οίνος ανάμικτος με νερό βοηθούν την θρέψη, την πέψη και την ψυχική μας ευφορία. Οι φυσικοί χυμοί των φρούτων πρέπει ν’ αντικαταστήσουν τ’ αναψυκτικά και τους συνθετικούς χυμούς του εμπορίου. Να τρώμε αργά και να μασάμε καλά τις τροφές σε σημείο που να λειώνουν ολοκληρωτικά στο στόμα μας. Να τρώμε μικρές ποσότητες τροφής και πολλά γεύματα. Αυτοί είναι και οι βασικώτεροι κανόνες της υγείας και της μακροζωίας.

 

Η ανθρωπότητα, λόγω της παραπληροφόρησης και της πλύσης εγκεφάλου, που της γίνεται μέσω των Μ.Μ.Ε. και των συμφερόντων διαφόρων διατροφικών βιομηχανικών μονάδων, καταναλώνει άχρηστες επεξεργασμένες τροφές, πολλά ζωικά, κεκορεσμένα λιπαρά και άφθονα χημικά (αντιβιοτικά, ορμόνες, συντηρητικά, χρωστικές κ.α.) με αποτέλεσμα την ολίσθηση προς την πρόωρη γήρανση και την νοσηρότητα.

Ας αποφεύγουμε, όσο γίνεται, τα συσκευασμένα και κακώς επεξεργασμένα τρόφιμα-σκουπίδια, που είναι γεμάτα από επικίνδυνες χημικές ουσίες. Η υγιεινή διατροφή αποτελεί ένα φυσικό και ισχυρό θεραπευτικό μέσο, όμως θα πρέπει απαραιτήτως να γνωρίζουμε ότι: « (...) μόνη της η τροφή δεν αρκεί, για να συντηρήσει τον άνθρωπο σε καλή υγεία, αν δεν την συνδυάσει ο καθένας με την γυμναστική. Η τροφή και η άσκηση επειδή έχουν αντίθετες ιδιότητες, συμβάλλουν αμοιβαία στην διατήρηση της υγείας» (Ιπποκράτης, «Περί Διαίτης», παρ. 2).

Ας γίνει η υγεία και η μακροζωία δική μας υπόθεση...

 

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

 

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΝΚΟΛΝ

Πολιτικός και 16ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ( Χότζενσβιλ, Κεντάκυ 1809, Ουάσινγκτον 1865).
Προσέλκυσε την προσοχή της χώρας του με λόγο στον οποίο καταδίκασε το θεσμό της δουλείας, που αποτελούσε μήλον της έριδος ανάμεσα στις νότιες και βόρειες πολιτείες. Όπως το διατύπωσε "η δουλεία στηρίζεται στην εγωιστική φύση του ανθρώπου ενώ η καταδίκη της στηρίζεται στην αγάπη του προς τη δικαιοσύνη".

Ορίστηκε υποψήφιος από το Ρεπουμπλικανικό Συνέδριο του Σικάγου (1860) για λόγους τακτικής: ήταν ταπεινής καταγωγής, πατρικός, απλός και με ρητορικά προσόντα, έντιμος και ειλικρινής.
Ο Χωριστικός Πόλεμος Βορείων και Νοτίων αποκάλυψε την αδάμαστη δύναμη θέλησής του και την απόλυτη πίστη του στα ιδανικά της ελευθερίας, της ενότητας και της δικαιοσύνης.
Δε μπόρεσε όμως να εφαρμόσει το έργο ειρήνευσης της κατάστασης που από καιρό διαλογιζόταν. Αμέσως μετά το τέλος του πολέμου ένας φανατικός Nότιος o John Wilkes Booth τον δολοφόνησε μέσα στο θέατρο Ford's Theatre της Ουάσιγκτον.

Σύμφωνα ωστόσο με τις μαρτυρίες, το πνεύμα του παραμένει αναστατωμένο, μπορούμε να υποθέσουμε εξαιτίας του ότι δε μπόρεσε να ολοκληρώσει τα σχέδια που είχε αναλάβει.
Είναι πολλές οι ιστορίες που έχουν συμβεί στο περιβόητο υπνοδωμάτιό του.
Η πρώτη γυναίκα που ανέφερε ότι είδε το φάντασμα του Lincoln ήταν η Grace Coolidge που όπως είπε τον είδε να ατενίζει έξω από ένα παράθυρο του Οβάλ Γραφείου.
Η Βασίλισσα της Νορβηγίας έμεινε για μια νύχτα στο υπνοδωμάτιο του προέδρου και άκουσε κάποιον να χτυπά διακριτικά την πόρτα.
Όταν άνοιξε βρέθηκε μπροστά στο φάντασμα του προέδρου. Αυτός την κοίταξε απλώς και μετά απομακρύνθηκε.
Η κα. Franklin Roosevelt τον είδε καθιστό στο κρεβάτι να φορά τις μπότες του. Ούρλιαξε έντρομη και έφυγε τρέχοντας.

Ο πρόεδρος Harry Truman άκουσε ένα πρωινό κάποιον να χτυπά την πόρτα του στις 3 το ξημέρωμα. Δεν είχε αμφιβολία ότι ήταν ο Lincoln επειδή η κόρη του Μargaret ήδη αρκετές εμπειρίες από τις επισκέψεις του ανήσυχου προέδρου στις οποίες άκουγε ήχους στο σπίτι στη μέση της νύχτας και έβλεπε σκιές που ήταν σίγουρη ότι ήταν ο ίδιος.
Και τέλος το πνεύμα του άτυχου προέδρου λέγεται πως εμφανίζεται καμιά εμφανίζεται να περιδιαβαίνει στους διαδρόμους και τριγύρω στο Λευκό Οίκο.

IΠΤΑΜΕΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ

Το όμορφο οκταγωνικό σπίτι του συνταγματάρχη John Teilo που κτίστηκε το 1800 αποτέλεσε το σκηνικό μιας αισθηματικής τραγωδίας.
Λίγα χρόνια αργότερα από τη μετακόμιση της οικογένειας του συνταγματάρχη στο σπίτι η μία κόρη του ερωτεύτηκε ένα βρετανό αξιωματικό, ειδύλλιο που έβρισκε εντελώς ασύμφωνο τον πατέρα.

Ο Τeilo παρά τις ικεσίες της κόρης του αρνήθηκε ακόμα και να δεχτεί τον Εγγλέζο στο σπίτι του. Μια νύχτα η κοπέλα ύστερα από ένα άγριο καβγά με τον πατέρα της, που έμενε αμετακίνητος στην απόφασή του, άρπαξε αναστατωμένη ένα καντηλέρι και ανέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά πηγαίνοντας στο δωμάτιό της. Ένα λεπτό αργότερα, η οικογένεια άκουσε μια διαπεραστική κραυγή και αμέσως μετά έναν τρομακτικό γδούπο. Ο συνταγματάρχης όρμησε προς τα εκεί που ακούστηκε ο κτύπος και βρήκε την κόρη του να κείτεται άψυχη στο κάτω μέρος της γυριστής σκάλας.

Φημολογείται ακόμα ότι και η δεύτερη κόρη είχε ένα δεσμό που, όπως και στην πρώτη περίπτωση, δεν είχε την έγκριση του πατέρα της. Σε μια ατυχή στιγμή έντασης και διαπληκτισμών μιμήθηκε το παράδειγμα της αδερφής της και κατακρημνίστηκε από την κορυφή της σκάλας.
Από εκείνη τη μέρα η τριώροφη σκάλα του οκτάγωνου σπιτιού θεωρείται στοιχειωμένη και μάλιστα συχνά εμφανίζονται να ανεβαίνουν κατά μήκος της σκάλας σκιές που τρεμοπαίζουν σαν να δημιουργούνται από φλόγα κεριού που ακολουθούνται από μια γυναικεία κραυγή και το γδούπο του κορμιού που πέφτει.

ΟΙ ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ 

Στην περιοχή του βενετσιάνικου κάστρου του Φραγκοκάστελου στη νότια Κρήτη μαρτυρείται το φαινόμενο της εμφάνισης του στρατού των Δροσουλιτών.

Εκατοντάδες Κρήτες πολεμιστές αντιτάχθηκαν στην επίθεση των τουρκικών στρατευμάτων του Μουσταφά Μπέη στις 18 Μαίου 1828.

Οι Τούρκοι στρατιώτες πολιόρκησαν στενά το κάστρο και στη μάχη που κράτησε εφτά μέρες οι περίπου εξακόσιοι υπερασπιστές του, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού τους Χατζημιχάλη Δαλιάνη, θανατώθηκαν.

Ο Δαλιάνης, που επέλεξε να μείνει στο κάστρο αγνοώντας τις παροτρύνσεις του στρατού του, αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του στάλθηκε στον Πασά. Τα κόκαλα των πεσόντων λέγεται ότι σήμερα βρίσκονται κάτω από το στρώμα χώματος που αποτελεί το δάπεδο του κάστρου.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα των κατοίκων της περιοχής, αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες, o επίδοξος παρατηρητής που είναι εφοδιασμένος με υπομονή και οξεία όραση, μπορεί να παρατηρήσει μια σκιώδη παράταξη να αφήνει τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Χαράλαμπου και να προχωρά κατά μήκος των τειχών του κάστρου. Πάνοπλοι στρατιώτες, ντυμένοι στα μαύρα, προχωρούν σε απλή παράταξη παράλληλα στην ομιχλώδη ακτή.
Το φαινόμενο διαδραματίζεται στο διάστημα μεταξύ 17 και 30 Μάϊου
και δε διαρκεί πάνω από 10 λεπτά.

Ντόπιοι κρητικοί αποκαλύπτουν ένα επιπλέον βοηθητικό στοιχείο: το φαινόμενο συμβαίνει συνήθως λίγο πριν την ανατολή, πράγμα που εξηγεί γιατί ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων διανυκτερεύει αυτό το διάστημα κοντά στο κάστρο, με την προσδοκία να παρακολουθήσει ιδίοις όμμασι την προέλαση των γενναίων ψυχών των μαχητών.
Από τη στιγμή της μέρας που προτιμούν να εμφανίζονται προέρχεται η ονομασία "Δροσουλίτες" (δρόσος, πρωινή υγρασία στην ατμόσφαιρα).

Κάποιες προσπάθειες για επιστημονική ερμηνεία του φαινομένου προτείνουν ότι μπορεί να προκαλείται από την αντανάκλαση των ηλιακών ακτίνων από στρατιώτες σε ώρα γυμνασίων στα παράλια της γειτονικής Αφρικής. Ωστόσο η τακτικότητα και η χρονική συνέπεια του γεγονότος αποκλείει το ενδεχόμενο μιας τέτοιας σύμπτωσης.

Η ανάμνηση της θριαμβικής προέλασης των πολεμιστών σε μια παρέλαση θανάτου από αγάπη στην ελευθερία παίρνει υπόσταση στο Φραγκοκάστελο της Κρήτης ακόμα και σήμερα και μπορεί να γίνει φανερή στα μάτια του αποφασισμένου επισκέπτη.

Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΤΩΝ ΜΠΕΛ

Η ιστορία ενός ενοχλητικού και σαρδόνιου φαντάσματος, που πήρε την ονομασία Μάγισσα των Μπελ, αρχίζει το 1817 στο Τενεσί, στο σπίτι που έμενε ο John και n Lious Bell με τα εννιά παιδιά τους.
Η Μάγισσα των Μπελ εκδηλώθηκε για πρώτη φορά με φασαρία που θύμιζε πάλη σκυλιών, κλαγγή από αλυσίδες που σέρνονται στο πάτωμα και μυστηριώδεις ανθρώπινους ήχους όπως πνίξιμο και ρουφήγματα, αργότερα όμως επιδόθηκε σε πιο επικίνδυνα παιχνίδια. Ο δεκάχρονος Richard ξύπνησε μια νύχτα επειδή κάτι αόρατο του τραβούσε με βία τα μαλλιά ενώ η νεαρή Elizabeth που ήταν δώδεκα χρόνων δέχτηκε βαριά χαστούκια που άφησαν σημάδια στο πρόσωπό της.
Όταν άρχισαν οι επιθέσεις στα παιδιά η οικογένεια μίλησε στον J.Johnson, στενό φίλο και ευσεβή χριστιανό, που προσπάθησε να εξορκίσει τη Μάγισσα απευθυνόμενος σ' αυτή σε βιβλική γλώσσα, ωστόσο η Μάγισσα δε φάνηκε να πτοείται.

Ένας γείτονας, ο William Porter, που έμεινε μια νύχτα στο στοιχειωμένο σπίτι ένιωσε κάποιον να του τραβά τα σκεπάσματα, τινάχτηκε και τα βρήκε τυλιγμένα σε μπόγο στη μια μεριά του κρεβατιού. Γράπωσε σφιχτά τον τυλιγμένο μπόγο και έτρεξε προς το αναμμένο τζάκι πιστεύοντας ότι αν τον πετούσε στη φωτιά η μάγισσα θα καταστρεφόταν. Όμως αναπάντεχα ο μπόγος έγινε ασήκωτα βαρύς και άρχισε να αναδίδει μια απεχθή οσμή και ο Porter αναγκάστηκε να βγει έξω στον αέρα. Όταν επέστρεψε, η Μάγισσα είχε φύγει.
Όταν ο Johnson και άλλοι γείτονες προσπάθησαν να επικοινωνήσουν με τη Μάγισσα το πλάσμα απάντησε με έναν αμυδρό συριγμό που εξελίχθηκε σε μια αδύναμη, ψιθυριστή φωνή, που γινόταν ολοένα δυνατότερη και που στο τέλος συνοδευόταν από τραχιές αντρικές και γυναικείες φωνές που εκστόμιζαν απειλές και ντόπια κουτσομπολιά.

Στη συνέχεια στην οικογένεια άρχισαν να παρουσιάζονται πολύ σοβαρές και οδυνηρές οργανικές αντιδράσεις. Η κοπέλα είχε απώλεια συνείδησης και λιποθυμίες και αποδείχθηκε ότι υπήρχαν βελόνες και καρφίτσες στο στομάχι της.

Ο John Bell τα πήγε ακόμα χειρότερα. Κάποια φορά η γλώσσα του πρήστηκε τόσο που δε μπορούσε να μιλήσει για ώρες. Τον έπιασαν βίαιοι και ανεξέλεγκτοι σπασμοί στο πρόσωπο και ήταν τόσο σοβαρή η κατάστασή του που αναγκάστηκε να πέσει στο κρεβάτι. Τελικά διέφυγε οριστικά από την επιθετική καταδίωξη της μάγισσας με το θάνατό του από δηλητηρίαση, για την οποία ενοχοποιήθηκε ένα φιαλίδιο με σκούρο υγρό άγνωστης προέλευσης.
Παρόλα αυτά η κακόβουλη μάγισσα δεν ήθελε να τον αφήσει να ησυχάσει ούτε στην κηδεία του όπου έκανε αισθητή την παρουσία της τραγουδώντας άσεμνα τραγούδια.

Μετά από αυτό το περιστατικό φαίνεται ότι η ιστορία έφτασε στο τέλος της.
Το στοιχειό πριν εξαφανισθεί τελείως υποσχέθηκε να γυρίσει σε εκατόν επτά χρόνια, ημερομηνία που συνέπιπτε με το 1935,που ευτυχώς όμως δε συνέβη τίποτε.

Πολλές ερμηνείες έχουν προταθεί για το φαινόμενο αυτό, ψυχαναλυτικές και παραψυχολογικές, όμως καμιά δεν το εξηγεί επαρκώς.
Πάντως, αν τύχει να συναντήσετε την αλλόκοτη και επικίνδυνη μάγισσα, σας προτείνουμε να φωνάξετε κάποιον ικανό εξορκιστή ή να μετακομίσετε.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΥΣΤΕΡΟΓΝΩΣΙΑΣ

Το καλοκαίρι του 1901 οι Αγγλίδες δασκάλες Έλινορ Ζουρντέν και Αν Μόμπερλι αποφάσισαν να κάνουν μια περιήγηση στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ήθελαν να επισκεφτούν το μικρό Τριανόν, χώρο φορτισμένο με ρομαντική χροιά, επειδή ο τελευταίος βασιλικός ένοικός του ήταν η άτυχη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα.

Στη διασταύρωση τριών μονοπατιών οι δυο γυναίκες έπεσαν πάνω σε δύο σιωπηλούς άντρες με πράσινα πανωφόρια και τρίκοχα καπέλα που κρατούσαν καροτσάκια κηπουρικής.
Οι γυναίκες αισθάνθηκαν μια απροσδιόριστη κατάθλιψη και δυσφορία.
Ακολουθώντας το ένα μονοπάτι συνάντησαν ένα μικρό κυκλικό περίπτερο όπου καθόταν ένας άντρας με μανδύα του οποίου το αποκρουστικό πρόσωπο και το σατανικό έντονο βλέμμα τις τρομοκράτησε.
Καθώς αναρωτιούνταν ποια κατεύθυνση να διαλέξουν, όρμησε προς το μέρος τους αιφνιδιαστικά ένας ωραίος άντρας με μακριά σγουρά μαλλιά κάτω από το πλατύγυρο καπέλο του και τους υπέδειξε το δεξί μονοπάτι για το μικρό Τριανόν. Εκεί η Δ. Μόμπερλυ περιεργάστηκε μια πολύ όμορφη γυναίκα με ενδυμασία εποχής που σχεδίαζε στη βεράντα του παλατιού.

Μπαίνοντας στο παλάτι για να ξεναγηθούν στο εσωτερικό του, ενώθηκαν με μια συντροφιά Γάλλων ντυμένων με ρούχα του εικοστού αιώνα και ξαναβρήκαν τη καλή τους διάθεση.
Μόνο μία εβδομάδα αργότερα οι δύο φίλες εκμυστηρεύτηκαν η μια στην άλλη την ταραχή στη συνάντηση των αινιγματικών φιγούρων.

Στην προσπάθειά τους να διαλευκάνουν την εμπειρία τους, διαπίστωσαν ότι την ίδια μέρα που επισκέφτηκαν τις Βερσαλλίες, τη 10η Αυγούστου, το 1792 οι επαναστατικές δυνάμεις συνέλαβαν τη βασιλική οικογένεια ,φυλάκισαν και αργότερα καρατόμησαν τη Μαρία Αντουανέτα.
Συμπέραναν ότι κατά κάποιον τρόπο είχαν ταυτιστεί με τη σκέψη της βασίλισσας, ότι είχαν εισχωρήσει στη ζωηρή και νοσταλγική ονειροπόληση που την κατέκλυσε ίσως εκείνη τη μέρα. Θα μπορούσε ακόμα να είναι μια αναπαράσταση στο συναισθηματικό-ενεργειακό πεδίο του χώρου, μια φορτισμένη ανάμνηση, των γεγονότων που διαδραματίστηκαν τότε και που οι γυναίκες εξαιτίας της ευαισθησία τους συνέλαβαν και βίωσαν έντονα.
Οι παραστάσεις που είδαν ήταν διαφορετικές μεταξύ τους, εν τούτοις τα στοιχεία επαληθεύτηκαν από τις ιστορικές πηγές.

Και οι ψηφίδες δείχνουν να συνταιριάζονται στο μωσαικό.
Ο χάρτης της τοποθεσίας του μικρού Τριανόν του αρχιτέκτονα του παλατιού Richard Mick (1783)επιβεβαίωσε τη διάταξη του χώρου και των κτισμάτων που είδαν στην κατάσταση οραματισμού τους οι φίλες.
Ο άντρας που τις βοήθησε να προσανατολιστούν θα μπορούσε να είναι ο αγγελιοφόρος που έτρεξε στο μικρό Τριανόν για να ειδοποιήσει τη βασίλισσα για μια ομάδα επαναστατών που ερχόταν στις 5 Οκτωβρίου του 1789.
Οι άντρες με τα καροτσάκια θα μπορούσε να είναι μέλη της ελβετικής φρουράς για τη προστασία του βασιλκού ζεύγους.
Ο απωθητικός άντρας θα ήταν ο κόμης ντε Βοντρέιγ που στάθηκε κακός φίλος για τη βασίλισσα όταν ενθάρρυνε αντιβασιλικές πρωτοβουλίες.
Και επίσης όταν η αν Μόμπερλι είδε το παρτραίτο της Μαρίας Αντουανέτας πείσθηκε ότι η γυναίκα που είχε δει στον κήπο του μικρού Τριανόν ήταν η βασίλισσα……

ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ανάμεσα στις πολλές ιστορίες που διαδίδονται για στοιχειωμένα σπίτια στον ελλαδικό χώρο συγκαταλέγεται η ιστορία του Διαμαντέικου σπιτιού στην περιοχή του Αχλαδόκαμπου.
Η υπηρέτρια του παλιού αρχοντικού ήταν η πρώτη που ανέφερε πως είδε κάποιες φευγαλέες θεόρατες παρουσίες να πλανιούνται στο σπίτι.
Πίστεψε όπως είπε πως ήταν βρικόλακες που έκαναν την εμφάνισή τους κάθε Τετάρτη και Παρασκευή και επιχειρούσαν να φάνε το αλεύρι από τις αποθήκες.
Το 1925 το σπίτι πουλήθηκε στην οικογένεια Σελλή.
Οι καινούριοι ένοικοι ένιωσαν δυσφορία και ανησυχία με τη διάχυτη αίσθηση εχθρότητας στην ατμόσφαιρα, με τους ανεπαίσθητους ήχους αργόσυρτων βημάτων και το απειλητικό συναίσθημα ότι κάποιος τους παρακολουθούσε.
Λίγους μήνες αργότερα η κατάσταση χειροτέρεψε, απότομοι υπόκωφοι κρότοι, πάταγοι και βουητά μυστηριώδους προέλευσης τάρασσαν τον ύπνο τους και τους ξυπνούσαν ξαφνικά τα βράδια.
Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι αόρατα πλάσματα προσπαθούσαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους με διάφορους τρόπους, μανταλώνοντας τις πόρτες, αλλάζοντας θέση στα προσωπικά αντικείμενα, μισανοίγοντας τα πορτόφυλλα, ανάβοντας φώτα και προκαλώντας αλλόκοτες δαιμονικές λάμψεις κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Αυτά τα φαινόμενα δοκίμασαν γερά τα νεύρα των ενοίκων και τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν το ιδιόμορφο σπίτι.
Οι επόμενοι κάτοικοι του αρχοντικού ήταν οι οικογένειες Διαμαντογιάννη και Δολίτση. Σύμφωνα με τους κατοίκους της περιοχής κάποια από τα μέλη της οικογένειας βρήκαν ατυχή και ανεξήγητο θάνατο και κυκλοφόρησε η φήμη ότι το σπίτι είναι καταραμένο.
Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1945, μια παράξενα ηχηρή αστραπή πάνω από την οροφή του σπιτιού φαίνεται πως ήταν το τελευταίο σημάδι του περίεργου όντος το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε ότι θεώρησε αρκετή την αναστάτωση που προκάλεσε και από εκείνη τη μέρα εξαφανίστηκε μια και καλή από το κτίσμα.

 

 

Ο Ρωμιός

 

Ο Ρωμιός

Στον καφενέ απ' έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,

του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,

και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,

κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μία καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,

το άλλο σε μίαν άλλη, 

κι ολίγο παρεκεί αφήνω το καπέλο,

 και αρχινώ  με τόνο τους υπουργούς 

να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι ουρανός ! τι φύσις !

αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,

κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,

και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω,

και στρίβω το μουστάκι μ΄ αγέρωχο πολύ,

και μέσα στο θυμό μου κατά διαόλου στέλλω

τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο,

κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,

τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,

κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,

απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...

Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,

κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάω... φωτιά κι εκείνος παίρνει.

Αμέσως άνω κάτω του κάνω τον μπουφέ,

τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,

και τέλος... δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΑΘΩΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

  

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΑΘΩΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

 

Κατηγορείστε κύριε ποιητὰ ἀπὸ τὴν Ἀρχαιολογικὴν Υπηρεσία ὅτι αὐθαιρέτως καταλάβατε τὴν σπηλιὰν ἡ ὁποία βρίσκεται εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πόλεως καὶ αὐθαιρέτως μὲ ἀρχιτεκτονικὰς καὶ οἰκοδομικὰς παρεμβάσεις ἐπιχειρήσατε  παρανόμως νὰ τὴν μετατρέψετε, ἀπὸ ἔργον τῆς φύσεως, εἰς κατοικίαν σας.

Παραβιάσατε οὔτω τὴν κειμένην Νομοθεσίαν, καθὼς ἐπίσης προσβάλατε τὴν ὑπόστασιν καὶ τὸ κῦρος τῆς ἐν λόγῳ Δημοσίας Ὑπηρεσίας, ἡ ὁποία πλεῖστα ὅσα ἔχει προσφέρει εἰς τὸν πολιτισμὸν τοῦ ἐξόχου λαοῦ μας ἀποτελοῦσα λαμπρὸν παράδειγμα εἰς τὴν ἐπικράτειαν· ἐπιπροσθέτως, σταθήκατε ἀσεβὴς ἔναντι τῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία αἰῶνας ἐπὶ αἰώνων, ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκειαν κατοχῆς ἀπὸ ξένας κι ἐχθρικὰς δυνάμεις, προστατεύει τὴν σπηλιὰν τῆς πόλεως ἀπὸ ποικίλους βανδαλισμοὺς καὶ ἀνεπανορθώτους καταστροφὰς ἐντὸς καὶ πέριξ αὐτῆς.

Μολύνατε μὲ τὴν παράνομον καὶ βάναυσον ἐνέργειάν σας ἕν ἐξαίρετον μνημεῖον τῆς φύσεως ποὺ γιὰ τὴν φιλοτέχνησίν του ἐδαπανήθησαν μὲ δεξιοτεχνίαν ἀπαραμίλλου φυσικῆς ἀξίας δυνάμεις πέραν τῶν δυνατοτήτων τοῦ λογικοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων – ἀπροσδιορίστων ἐπακριβῶς.

Ἐν γένει καταρρακώσατε τὸ κῦρος τοῦ σεβαστοῦ μας Κράτους μὴν ὑπολογίζοντας τὰς θυσίας τῶν γενεῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ - ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς δεδοξασμένης Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας - ὥστε νὰ χαίρει ἐκτιμήσεως εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ τὸν Κόσμον ὅλον.

Ἀμαυρώσατε καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν προγονικὴν προσφορὰν ὡς πρὸς τὰς ἐπιστήμας, τὰς τέχνας – τὸν πολιτισμὸν συνολικά, τὸν ὁποῖον ἔκαμεν ἀπὸ τοὺς χρόνους τῆς Ἀναγεννήσεως ἤδη σημαίαν της σχεδὸν σύμπασα ἡ ἀνθρωπότης ἀποτίουσα Φόρον Τιμῆς εἰς τὸ μεγαλειῶδες Πνεῦμα τῶν γεννητόρων μας!

Καταγγέλλω κύριε πρόεδρε ἐνώπιον τοῦ σεβαστοῦ δικαστηρίου σας καὶ τῆς κοινωνίας γενικότερα γιὰ αὐθαίρετη, αὐταρχική, φασιστική, ἀντιεπιστημονική, ἀντικοινωνικὴ ἕως καὶ ἀπάνθρωπη τὴν ἐν λόγῳ Δημόσια Ὑπηρεσία …

Μᾶς ξαφνιάζετε κύριε ποιητά· ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία

εἶναι καθ’ ὅλα καὶ ἀπολύτως νόμιμος Ὑπηρεσία τοῦ Κράτους!

Καταγγέλλω τὴν  Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία, ἡ ὁποία, κύριε πρόεδρε, βεβαίως λειτουργεῖ βάσει τῶν Νόμων ὡστόσο, εἴτε παρέσυρε, εἴτε ἐξεβίασε τὸ Νομοθέτη στὴ συγκεκριμένη νομοθέτηση λόγῳ τῆς αὐταρχικῆς καὶ ἐγωκεντρικῆς ἀντίληψης καὶ ἐξουσιαστικῆς συμπεριφορᾶς τῶν πρωταρχικῶν μελῶν τῆς ὁμάδας ποὺ ἀποτέλεσαν τὴ μαγιὰ καὶ ἐξελίχτηκαν σὲ μεγαθήριο πού - φεῦ - ὡς κράτος ἐν κράτει καταδυναστεύει τὴν κοινωνία καὶ ταλαιπωρεῖ τὸν ἁπλὸ πολίτη.

Βέβαια, ἐκεῖ ποὺ θέλει, ἢ δὲν βλέπει ἢ κάνει ὅτι δὲν βλέπει!
Δυστυχῶς, μία ἀπὸ τὶς δυσπλασίες τοῦ διαφθαρμένου Κράτους …

Δυσπλασίες; Μᾶς ἐκπλήσσετε κύριε ποιητά! Τί ἐννοεῖτε;

Διεφθαρμένο Κράτος; Μᾶς θίγετε – καὶ θά ὑποστεῑτε κυρώσεις!

Πῶς τολμᾶτε ἐντός, μάλιστα, τοῦ Ναοῦ της Δικαιοσύνης;!

Ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία κύριε πρόεδρε διαπιστώνω πὼς αἰσθάνεται καὶ συμπεριφέρεται ὡς κυρίαρχη τοῦ πολίτη καὶ τῆς κοινωνίας γενικότερα.

Δυστυχῶς γιὰ ἐκείνη, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν κοινωνία,  πιστεύει ὅτι ἡ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἴδους σταμάτησε μὲ τὴν ἐμφάνισή της ἢ ἐπιθυμεῖ διακαῶς νὰ ἐπιβάλει αὐταρχικὰ τὴν θέλησή της ὡς ὁρόσημο.

Ἔχει διαμορφώσει ἢ ὑιοθετήσει μιὰ ἀρρωστημένη ψυχολογία ἐπὶ τῆς ὁποίας οἱ ἐξέχοντες ἐρευνητὲς τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης πρέπει νὰ ἐνσκήψουν καὶ διεξοδικὰ διερευνήσουν τὶς πηγές, τὰ αἴτια, τὰ περιρρέοντα συμβάντα, τοὺς ἐπηρεασμούς – ὅλες τὶς παραμέτρους, ἐσώτατες ἢ ἀπόμακρες, ὑπαρκτὲς ὅμως, ποὺ τὴν ὁδήγησαν στὴν ἐξωκοινωνική της τοποθέτηση, καταλήγοντας σὲ πορίσματα πρὸς ὁλικὴ καὶ μόνιμη ἴασή της.

Ἐνῶ σὲ κάποιες περιπτώσεις στέκεται παντελῶς ἄτεγκτη σὲ ἄλλες δείχνει ἀδικαιολόγητη κι ἀνεξήγητη εὐελιξία προσιδιάζουσα, κύριε πρόεδρε, σχιζοφρενικῆς διαταραχῆς.

Ἀλλοίμονον κύριε ποιητά! Ἀλλοίμονον!

Πόθεν συνάγετε τὸ συμπέρασμα τοῦτο;!

Εἰς ποίαν κοινωνίαν ἀναφέρεσθε; Ποῦ ζεῖτε καὶ ποῦ ζοῦμε;

Τί μάτια διαθέτετε ἐσεῖς; Καὶ τί μάτια διαθέτομεν ἢ ὄχι ἐμεῖς;

Σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, μὲ ὅλη τὴν ἐκτίμησή μου, δὲν ἀποτελεῖ συμπέρασμά μου, ἀλλὰ διαπίστωση!

Καὶ δυστυχῶς, ζοῦμε στὴν ἴδια προβληματικὴ κοινωνία – ἕως καὶ ἄθλια, ἕως καὶ αἰσχρή, ἕως καὶ ἀπάνθρωπη!

Κύριε ποιητά, δι' ὄνομα τοῦ Θεοῦ! Κατηγορεῖτε καὶ τὴν κοινωνίαν

εἰς τὴν ὁποία εἶσθε δοσμένος, μέσῳ τῆς ποιήσεως, ἐφ’ ὅρου ζωῆς;!

Θ’ ἀποφύγω τὰ εἰδικὰ καὶ συγκεκριμένα γεγονότα (σὲ κάποια ἐμπλέκεται καὶ ἡ Τοπικὴ Αὐτοδιοίκηση) ποὺ ἄδικα ταλανίζουν τὴ δόλια κι ἄμοιρη κοινωνία, ἡ ὁποία ναὶ μὲν εἶναι θῦμα, ἀλλὰ εὐθύνεται ποὺ δὲν ἀντιδρᾶ ἀποδεχόμενη παθητικὰ τὶς ἐξοργιστικὲς αὐθαιρεσίες

τῆς ὅποιας δημόσιας ὑπηρεσίας καὶ δὴ τῆς Ἀρχαιολογικῆς –

πολλὰ ἄλλωστε λέγονται καὶ γράφονται δημοσίως· ὑπάρχουν ἁρμόδιες ἐλεγκτικὲς ὑπηρεσίες νὰ ἐρευνήσουν, νὰ διαπιστώσουν τὴ μεροληψία καὶ νὰ ἐπιβάλλουν κυρώσεις – θέλω νὰ πιστεύω, βέβαια, πὼς ὑπάρχουν ἐλγκτικοὶ μηχανισμοί.

Δὲν ἠθέλησα νὰ σᾶς διακόψω ἐνωρίτερον κύριε ποιητά, ἀλλὰ διαπιστώνομεν ὅτι δὲν διαφεύγει τῶν λεκτικῶν πυρῶν σας καὶ αὐτὴ ταύτη ἡ Αὐτοδιοίηση – πρῶτο κύτταρο τῆς Δημοκρατίας.

Ἀσφαλῶς κύριε πρόεδρε! Δὲν εἶναι ἄμοιρη εὐθυνῶν καὶ ἡ Αὐτοδιοίκηση καθότι ἀνέχεται τὴν Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία τόσο μὲ τὶς πράξεις ὅσο καὶ μὲ τὶς παραλήψεις της – δυστυχῶς, προσωπικὰ θεωρῶ πὼς ἀποτελοῦν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα.

Φοβοῦμαι πὼς θὰ καταλογήσετε εὐθύνας καὶ εἰς τὸν Θεόν!

Ἂς ἐπανέλθουμε στὸ θέμα μας σεβαστὲ κύριε πρόεδρε.

Θὰ σᾶς πῶ ὅτι ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία ἔχει δεσμεύσει ὑπὲρ τοῦ ἑαυτοῦ της ἀποκλειστικά, ἐκτὸς ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἀρχαιολογικῶν χώρων - δὲν εἶμαι ἁρμόδιος νὰ κρίνω - καὶ ὅλα τὰ σπήλαια μὰ καὶ τὶς σπηλιὲς τῆς χώρας.

Θὰ ἀναφερθῶ εἰδικὰ στὰ τελευταῖα καὶ τὶς τελευταῖες.

Ἡ ἐπιστήμη τῆς παλαιοντολογίας, τῆς ἀνθρωπολογίας, - μὲ τοὺς προϊστορικοὺς καὶ τοὺς φυσικοὺς ἀνθρωπολόγους, ποὺ χρησιμοποιοῦν ἀφ' ἑνὸς ἀνασκαφές, ἀφετέρου γεωλογικὲς καὶ γεωγραφικὲς μελέτες, καθὼς καὶ ποικίλες ἀναλύσεις - τῆς ἀρχαιολογίας, τῆς ἀρχαιοαστρονομίας, τῆς βιολογίας, τῆς πολυνολογίας, τῆς συγκριτικῆς γλωσσολογίας, τῆς γεωλογίας, μέσῳ τῆς σπηλαιολογίας, τῆς γενετικῆς, ὅπως  καὶ πολλῶν ἄλλων, μὲ τὶς ἔρευνές τους μεμονωμένα ἢ καὶ σὲ συνεργασία ἀνὰ δύο ἢ καὶ περισσότερες γιὰ νὰ ἀποκαλύψουν καὶ ἑρμηνεύσουν τὴ φύση καὶ συμπεριφορὰ τῶν “πρὸ ἐγγραμμάτων” καί “μὴ ἐγγραμμάτων” λαῶν, ἤδη ἔχουν ἀποφανθεῖ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ προϊστορικοῦ ἀνθρώπου

ὁ ὁποῖος ἔζησε στὰ σπήλαια καὶ τὶς σπηλιὲς ἐπὶ χιλιετίες:

Παλαιολιθικούς, Μεσολιθικοὺς καὶ Νεολιθικοὺς χρόνους ἀπὸ τότε ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἦταν κυνηγός-τροφοσυλλέκτης καὶ μετὰ συστηματικὸς ἐκτροφέας ζώων καὶ καλλιεργητής  (ἔχει γράψει, ἄλλωστε, σχετικὰ ὁ καθηγητὴς Ἄρης Πουλιανὸς μὲ τὰ πλούσια εὐρήματά του στὸ σπήλαιο Πετραλώνων ὅπου βρῆκε μέχρι καὶ ἴχνη ἀπὸ ἀνθρώπινη χρήση φωτιᾶς καὶ ἄλλα εὐρήματα τοῦ ἑπτακοσίων χιλιάδων ἐτῶν ἀνθρώπου) μέχρι τοὺς Ρωμαϊκοὺς χρόνους – ὅσο κι ἂν φαίνεται ἀνήκουστο.

Μέχρι τοὺς Ρωμαϊκοὺς χρόνους κύριε ποιητά; Διαθέτετε σχετικὰ ἐπιστημονικὰ στοιχεῖα ἐπ’ αὐτοῦ;

Κύριε πρόεδρε, ὑπάρχει σὲ ἐπιστημονικὰ περιοδικὰ πλῆθος

ἐξειδικευμένων ἄρθρων, ἀλλὰ ἔχουν ἐκδοθεῖ καὶ εἰδικὰ βιβλία –

μπορεῖτε νὰ τὰ ἀναζητήσετε ἢ νὰ σᾶς τὰ προμηθεύσω. Βέβαια, ὅταν μιλάω γιὰ Ρωμαϊκοὺς χρόνους ἀναφέρομαι σὲ ἐξαιρέσεις, τὶς ὁποῖες ἀσφαλῶς ὀφείλουμε νὰ λάβουμε ὑπόψη μας. Ἀλλὰ αὐτὰ γιὰ τόν “Πολιτισμένο Κόσμο” ὅπως τὸν ἐννοοῦμε ἐμεῖς οἱ δῆθεν πολιτισμένοι, γιατί μέχρι ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰώνα οἱ κάτοικοι, γιὰ παράδειγμα, τῆς Νέας Γουινέας, οἱ Παπούα, ζοῦσαν στὴν Ὕστερη Νεολιθικὴ πρὸς Χαλκολιθικὴ Ἐποχὴ ἢ οἱ Ζουγουάνσι τῆς φυλῆς Σὰν στὴ στέπα Καλαχάρι ζοῦσαν στὴν Μέση Παλαιολιθική – ἐνδεχομένως ἀκόμη καὶ σήμερα. Μάλιστα, σὲ πάρα πολλὲς περιοχὲς τῶν Προϊστορικῶν χρόνων ὅπου ἔχουν πραγματοποιηθεῖ περιορισμένες ἢ ἐκτεταμένες ἀνασκαφὲς  βρέθηκαν στὰ σπήλαια σύνθετες στρωματοποιημένες δομὲς ἐδαφῶν, ποὺ μαρτυροῦν τὴν κατοίκησή τους ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια

διαδοχικὰ καὶ καταγράφηκε πολὺ πλούσιο ὑλικό: χρηστικὰ καὶ

λατρευτικὰ ἀντικείμενα, κτερίσματα, καθὼς βρέθηκαν τάφοι,

ἐξαίρετες σπηλαιογραφίες, ποὺ ἀποκαλύπτουν ἄριστους χαράκτες.

Κύριε ποιητά, δὲν ὑπάρχουν γραπτὰ κείμενα, γραπτὲς μαρτυρίες·

γιὰ τοῦτο, ἄλλωστε, δόθηκε ἡ ὀνομασία “Προϊστορικοὶ Χρόνοι” –

οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν τότε δὲν κατέγραψαν τὴν ἱστορία τους.

Ἀλλοίμονο κύριε πρόεδρε! Ἀλλοίμονο! Στὴν ἐπιστήμη τῆς επικοινωνίας λέμε “Οἱ πράξεις μιλοῦν δυνατότερα τῶν λέξεων”

καὶ ἡ “Μὴ λεκτικὴ ἐπικοινωνία”, ὅπως τὰ ἀντικείμενα στὶς σπηλιές,

τὰ κτερίσματα στοὺς τάφους καὶ γενικὰ τὰ κάθε εἴδους εὐρήματα,

συνήθως στέλνει ἐντονότερα μηνύματα τῶν ὅποιων λέξεων:

Τὰ χρώματα, ποὺ ἐπιλέγει ἕνας ἄνθρωπος, ἡ ἐνδυμασία του, οἱ κινήσεις τῶν χεριῶν, οἱ ἐκφράσεις τοῦ προσώπου, ἡ ματιά, ἡ φωνή του καὶ οἱ διακιμάνσεις της: ἔνταση καὶ χροιὰ καὶ ὕφος, ἀποτελοῦν συνολικὰ τή “Γλῶσσα τοῦ σώματος”, καὶ φυσικὰ τὸ διαμορφωμένο ἀπὸ αὐτὸν περιβάλλον του γενικὰ δηλώνει τόσο τὴν ψυχοσύνθεσή του ὅσο καὶ τὸν χαρακτήρα του· τὰ διακριτικὰ ἑνὸς ἀξιωματικοῦ μᾶς δηλώνουν τὸν βαθμό του ἐνῶ τὰ παράσημά του σημαίνουν τὶς ἀξιέπαινες πράξεις του.

Κι ἐσεῖς, κύριε πρόεδρε, δὲν χρειάζεται νὰ πεῖτε τὴν ἰδιότητά σας

τὸ λέει περίτρανα ἡ στολή σας ἐκπέμπουσα, μάλιστα, σεβασμό!

Εὐχαριστοῦμε κύριε ποιητὰ γιὰ τὸ ἐπιγραμματικὸ μάθημα

ἐπικοινωνίας – συνεχίστε μὲ τὸ θέμα τὸ ὁποῖο μᾶς ἀπασχολεῖ.

Ἄξιον ἀπορίας πῶς ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία ἀξιώνει τώρα τὴ διακοπὴ τῆς ἀνθρώπινης ἐξελικτικῆς ἱστορίας κι ἐπιπλέον ἀπὸ ποῦ ὡς ποῦ καὶ μὲ ποιὸ ἀπύθμενο θράσος ἐπιπροσθέτωςἀντλεῖ τὸ δικαίωμα νὰ στερήσει ἀπὸ ἐπιστήμονες τοῦ μέλλοντος, πέντε, δέκα, ἢ καὶ περισσότερες χιλιάδες χρόνια ἀπὸ τὸ σήμερα, νὰ ἐρευνήσουν κι ἐκεῖνοι μὲ τὴ δική τους σειρά τὰ σπήλαια ὥστε νὰ πληροφορηθοῦν οἱ ἄνθρωποι του μέλλοντος γιὰ ἐμᾶς, καθὼς καὶ νὰ ἐξελιχθεῖ περαιτέρω ἡ ἐπιστήμη τῆς γεωλογίας καί, βέβαια, ἡ εἰδικότητα τῆς εμπεριστατωμένης σπηλαιολογίας.

Δείχνει μῖσος πρὸς τὸν σύχγρονο καὶ μελλοντικὸ πολιτισμό, ἀλλὰ καὶ ἀπέχθεια πρὸς τοὺς μελλοντικοὺς ἀρχαιολόγους.

Ξεθαρρέψατε κύριε ποιητά! Δὲν γράφετε ποίηση ἐδῶ. Δὲν ἔχουν σχέση τὰ λεγόμενά σας μὲ τὸ κατηγορητήριο! Ἀπολογηθεῖτε περιοριζόμενος ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου!

Ἀλλοίμονο ἂν τὸ κάθε συγκεκριμένο τὸ περιορίζαμε!

Ἀντιλαμβάνεστε κύριε πρόεδρε πὼς δὲν θὰ εἴχαμε πρόοδο!

Ἡ ἐπιστήμη, ἀρχῆς γενομένης τῆς φιλοσοφίας ἀπὸ τοὺς προγόνους, θὰ ἦταν παντελῶς ἄγνωστη στὴν ἀνθρωπότητα …

Κύριε ποιητά, ἐδῶ εἶναι Δικαστήριον – ὄχι πανεπιστήμιον.

Μέσῳ τῆς ὁποίας, σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, τῆς φιλοσοφίας ἐννοῶ, ὁ ἄνθρωπος γίνεται καλλίτερος ἐφ' ὅσον ἡ φιλοσοφία ἀφορᾶ στὴν καθημερινὴ ζωή, τὴν πράξη δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπου· καὶ μέσῳ ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, ποὺ ὅσο αὐξάνεται ἡ γνώση πληθύνονται καὶ οἱ ἐπιστῆμες καθότι διασπῶνται, βελτιώνεται ἡ ἴδια ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς καὶ ἐκφάνσεις της.

Κύριε ποιητὰ θὰ μὲ ἀναγκάσετε νὰ σᾶς ἀποκαλῶ “κατηγορούμενε”!

Δὲν σας ὑποχρέωσα ἐγὼ σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, οὔτε κἂν σᾶς ζήτησα νὰ μὲ ἀποκαλεῖτε μὲ τὴν ποιητική μου ἰδιότητα ὅσο καὶ ἂν ἡ ποίηση ταυτίζεται μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωή μου ἢ ἀντίστροφα: ἡ ζωή μου ἡ ἴδια ταυτίζεται μὲ τὴν ποίηση· ἄλλωστε, μέσῳ τῆς ποίησής μου - τὸ λένε οἱ κριτικοὶ ποίησης - μία καὶ μόνη ἰδιότητα ἀναδείχνεται: αὐτὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Δείχνετε ἀσέβεια πρὸς τὸ Δικαστήριο ἄνθρωπε ποιητά!

Ἡ συμπεριφορά σας ἀντιβαίνει τοὺς προγενεστέρους λόγους σας!

Ἡ ἐπιστήμη τῆς ἐπικοινωνίας δὲν ἐξαντλεῖται, κύριε πρόεδρε, σὲ ὅσα προηγουμένως ἐπιγραμματικά, πράγματι, ἀνέφερα.

Ἕνας ἄλλος κανόνας λέει ὅτι τὸ ἐπίπεδο τῆς ἐξουσίας ἐπηρεάζει αὐτὴ καθαυτὴ τὴν ἐπικοινωνία, καθὼς καὶ τὴν ποιότητά της· δηλαδή, ἡ ἀνισότητα τῶν ἐπικοινωνούντων ἀποτελεῖ πρόβλημα ὡς ἕνα βαθμὸ γιὰ τὸν κατώτερο  καί, γιὰ νὰ εἶναι ἀξιόπιστη καὶ δίκαιη, ὁ κατέχων τὴν ἐξουσία πρέπει νὰ κατέλθει νοερῶς βαθμίδες.

Στὴ δική μας περίπτωση ἀδιαμφισβήτητα ἐξουσία εἶστε ἐσεῖς.

Τὸ Δικαστήριον δὲν ἀσκεῖ ἐξουσίαν καὶ εἶναι ἀμερόληπτον!  Ασκεῖ τὰ αὐστηρῶς καθοριζόμενα ἀπὸ τὸν Νόμον καθήκοντά του!  Καὶ εἶναι πλήρως καὶ ἐπακριβῶς προσαρμοσμένον εἰς τὸν Νόμον! Προσβάλλετε τὸ Δικαστήριον κύριε ποιητά! Ὑπάρχουν ὅρια!

Ἐπιτρέψτε μου κύριε πρόεδρε νὰ σᾶς πῶ ὅτι δὲν πρόσβαλα τὸ δικαστήριο γιατί δὲν ἐξέφρασα προσωπικὴ ἄποψη παρὰ διατύπωσα ἀποδεδειγμένη ἐπιστημονική θέση, ἤτοι θεωρία καὶ ἀλλοίμονο ἂν διολισθήσουμε στὴ λανθασμένη ἀντίληψη ὅτι οἱ ἐπιστῆμες μέσῳ τῶν συμπερασμάτων τους προσβάλλουν – ἐκτὸς ὅταν ἐρευνητὲς ἐξυπηρετοῦν πολιτικές, οἰκονομικές, ἐθνικὲς καὶ ὅποιες ἄλλες ἀντιεπιστημονικὲς σκοπιμότητες βέβαια. Ἄλλωστε, ποτὲ τὰ συμπεράσματα ἔρευνας ὁποιουδήποτε ἐρευνητὴ θὰ μποροῦσαν νὰ καθορίσουν ἀποδεκτὴ θεωρία ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα ἂν αὐτὰ δὲν διέρχονταν τὴν βάσανο αὐστηρῆς κριτικῆς σὲ ἐπιστημονικὰ συνέδρια.

Γνωρίζομε τὴν διάκρισιν θεωρίας καὶ προσωπικῆς ἀπόψεως!

Καὶ οἱ δύο πλευρὲς εἴμαστε γνῶστες αὐτοῦ κύριε πρόεδρε.

Ἀρκετὰ παρεκκλίνατε κύριε ποιητὰ καὶ κακῶς ἐνεπλάκην εἰς τὸν ἀνούσιο τοῦτον διάλογον, συνεχίστε εἰς τὸ θέμα μας.

Ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ εἶναι καὶ ἀποτελεῖ “ὅλον” κύριε πρόεδρε δὲν εἶναι πράγμα νὰ τὸ τεμαχίσουμε κατὰ τὸ δοκοῦν ἔστω καὶ ἂν ὑποδιαιροῦμε τὴν πορεία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου σὲ περιόδους ξεκινώντας ἀπὸ τὴν Παλαιολιθικὴ ἐποχή, πρὶν ἀπὸ περίπου διακόσιες χιλιάδες έτη ...

Κύριε ποιητὰ εὐρισκόμεθα εἰς τὸ σήμερα, καὶ εἰς τὸ Δικαστήριον, καὶ ἐκδικάζομεν τὰς ἀποδεδειγμένας παρανόμους σας πράξεις!

Κατ’ ἀρχὰς ὑπῆρξε παρελθόν, τώρα ἔχουμε παρὸν καὶ ἀσφαλῶς, ἂν δὲν προκύψουν παρανοϊκοὶ ἡγετίσκοι, ἡ ἀνθρωπότητα θὰ γνωρίσει καὶ μέλλον – ἔστω κι ἂν ὁρισμένοι ἐπιστήμονες ἀναφέρονται σὲ συνεχὲς παρόν· ὁπότε μιλᾶμε γιὰ συνέχεια τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς· ἀλλὰ σ’ αὐτὸ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα ἢ ἐγὼ

δὲν ἀναγνωρίζω δικαίωμα στὴν Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία νὰ ἐπιβάλει αὐταρχικὰ τὸ πῶς θὰ ζεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος μὰ κυρίως νὰ μὴ ζεῖ σὲ σπηλιές – πρόκειται γιὰ φασισμό!

Δηλαδὴ κύριε ποιητὰ ἐπιθυμεῖτε νὰ γυρίσουμε αἰῶνας πίσω;

Κι ἐπιπροσθέτως, πιστεύετε ὅτι οἱ ἀρχαιολόγοι ποὺ θὰ ζοῦν μετὰ ἀπὸ κάποιες χιλιάδες χρόνια δὲν θὰ ἔχουν ἐργασία;

Ἀλλοίμονο κύριε πρόεδρε! Οὐδόλως ἰσχυρίστηκα αὐτό. Οὔτε εἶναι δυνατὸν ἡ ἀνθρωπότητα νὰ ἐπιστρέψει στοὺς Πρϊστορικοὺς χρόνους, ἀλλοίμονο!, οὔτε οἱ ἀρχαιολόγοι δὲν θὰ ἔχουν ἐργασία – οἱ σπηλαιολόγοι δὲν θὰ ἔχουν ἐργασία! Καὶ ἀσφαλῶς δὲν ἀναφέρομαι σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς γῆς, γιὰ τὴν Ἑλλάδα μιλάω, λόγω τῆς ὕπαρξης καὶ δράσης τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας – εἶμαι σαφὴς καὶ ξεκάθαρος.

Ὅμως, διατύπωσα τὴν ἄποψη ὅτι ὡς ἐξαίρεση κατοικήθηκαν σπηλιὲς ὡς τὰ νεώτερα καὶ πρόσφατα χρόνια· γιατί νὰ μὴν κατοικηθοῦν καὶ στὰ σύγχρονα ἀπὸ κάποιους ποὺ τὸ ἐπιθυμοῦν καὶ ὄχι μόνο δὲν βλάπτουν τὴν κοινωνία ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ τὴν ὠφελήσουν ὅταν μετὰ τὸν θάνατό τους ἡ σπηλιὰ δύναται νὰ μετατραπεῖ σὲ Μουσεῖο;

Σὲ μουσεῖο κύριε ποιητά; Πῶς μπορεῖ νὰ συμβεῖ αὐτό; Ποῖος καὶ πότε θὰ λάβει μίαν τοιαύτην ἀπόφασιν; Καὶ τὸ κυριότερον: Γιὰ ποῖον λόγο κύριε ποιητά; Εἰς τί ἀκριβῶς θὰ ὠφεληθεῖ ἡ κοινωνία τοῦ μέλλοντος;

Ναὶ σεβαστὲ κύριε πρόεδρε! Ὅσο μὲ ἀφορᾶ τουλάχιστο σκοπεύω, δηλαδὴ τὸ ἔχω ἀποφασίσει ἤδη καὶ θὰ γίνει πράξη, μὲ τὴ διαθήκη μου νὰ κληροδοτήσω αὐτὴ τὴν οἰκία-σπηλιὰ στὸ Δῆμο καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Γραμμάτων γιὰ Μουσεῖο· νὰ τὸ ἐπισκέπτονται μαθητὲς καὶ φοιτητὲς μὰ καὶ πολίτες γενικά, ὅπως καὶ σωματεῖα - λογοτεχνῶν πρωτίστως - καὶ νὰ βλέπουν τὰ λιγοστὰ ὑπάρχοντά μου μὲ τὰ ὁποῖα βιοπορίστηκα ἀπέριττα, κυρίως τὴν πλούσια βιβλιοθήκη μου καὶ ὅποιος θέλει νὰ μελετᾶ.

Ὑποθέτω μάλιστα πὼς γενικὰ οἱ κληρονόμοι μου - ὄχι μόνο τῶν βιβλίων ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν περιουσιακῶν μου στοιχείων - θὰ ὀργανώνουν ἐπιστημονικὲς καὶ λογοτεχνικὲς δραστηριότητες, ξεναγήσεις κατὰ τὶς ὁποῖες θὰ ἐξιστοροῦνται διάφορα γεγονότα μὰ καὶ λεπτομέρειες τοῦ λογοτεχνικοῦ καὶ ἐπαγγελματικοῦ μου βίου

μὲ προβολὲς λογοτεχνικῶν ἐκδηλώσεων γιὰ τὴν ποίησή μου ἀλλὰ καὶ συνεντεύξεων ποὺ ἔδωσα: σὲ τηλεοπτικοὺς διαύλους, σὲ ραδιόφωνα, σὲ ἰστοσελίδες, σὲ λογοτεχνικὰ περιοδικά, σύγχρονες ὁμιλίες νέας προσέγγισης τοῦ ποιητικοῦ μου ἔργου, διοργάνωση ποιητικῶν διαγωνισμῶν μαθητῶν, νέων ποιητῶν καὶ ἐνηλίκων, τόσο ἀπὸ τὴ χώρα ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ καὶ θεματικῶν ὅπως δημοτικῆς ποίησης ἢ ἰαπωνικῆς: χαϊκού, τάνκα, διοργάνωση εἰκαστικῶν εκθέσεων καθότι ἀρκετοὶ ποιητὲς φιλοτέχνησαν ἐξαίρετα ἔργα βασιζόμενοι σὲ ποιήματά μου, ἀκόμη καὶ διοργάνωση συναντήσεων λογοτεχνῶν καὶ ζωγράφων τὰ κείμενα τῶν ὁποίων θὰ τυπώνονται γιὰ κάθε ἐνδιαφερόμενο.

Ἐπιπρόσθετα, σὲ εἰδικὴ προθήκη θὰ μποροῦσαν νὰ ἐκτεθοῦν carte postale, ποὺ εἶχα στείλει ἀπὸ τὰ αἰγαιοπελαγίτικα νησιά - στὰ ὁποῖα κάποτε, γιὰ μιὰ δεκαετία, ταξείδευα ἐπαγγελματικά - πρὸς ἀγαπητοὺς φίλους ποιητὲς καὶ ζωγράφους, χωρὶς φάκελο γιὰ νὰ φαίνεται ἡ ἡμερομηνία τῆς σφραγίδας τοῦ ταχυδρομίου, ὡς ἱστορικό, ἀλλὰ καὶ λογοτεχνικὸ καὶ λαογραφικὸ γεγονός, ὅπου μαζὶ μὲ τὶς ἐγκάρδιες εὐχὲς ἀνέγραφα καὶ ποίημα, καθὼς γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ εἶχα εὐγενικὰ παρακαλέσει τοὺς ἐκλεκτοὺς φίλους νὰ μοῦ ἐπιστρέψουν τὶς πολύτιμες γι’ αὐτοὺς κάρτες.

Στελέχη τοῦ Ὑπουργείου Γραμμάτων θὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο αὐτό.

Καὶ κάτι ἀκόμη, σημαντικὸ πιστεύω, σεβαστὲ κύριε πρόεδρε: Στὴ διαθήκη μου θὰ ἐκφράσω τὴν τελευταία μου ἐπιθυμία ὅπως τὸ ἄψυχο σῶμα μου ἐνταφιασεῖ λιτὰ στὸν περίβολο. Βέβαια, ἔχω ἀποφασίσει ὅπως τὸ σῶμα μου, ὅταν ἀποβιώσω, νὰ προσφερθεῖ ἀπὸ τοὺς οἰκείους μου στὴν Ἱατρικὴ Σχολὴ γιὰ τὸ μάθημα τῆς ἀνατομίας καὶ μετὰ νὰ ἐπιστραφεῖ γιὰ ταφὴ μὲ τὴν πλέον ἀπέριττη τελετὴ στὴν σπηλιά-οἰκία·

ὅλος ὁ χῶρος, καθὼς πιστεύω, θ’ ἀποτελεῖ πηγὴ ἐρευνῶν μετὰ ἀπὸ ἀρκετὲς χιλιάδες χρόνια γιὰ λιγοστοὺς ἐπιστήμονες – ἐνδεχομένως, κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἐν λόγῳ ἐπιστήμονες ἔρθουν ἀπὸ τὸ διάστημα ὅπου πιθανὸν θὰ ἔχει μεταναστεύσει ὁ ἄνθρωπος καὶ συνεργαζόμενοι νὰ καταλήξουν σὲ συμπεράσματα, ποὺ θὰ συγκρίνουν μὲ εὐρήματα στὸν δικό τους μακρινὸ πλανήτη καί, ποιὸς ἆραγε ξέρει;, ἴσως βροῦν σημαντικὰ κοινὰ στοιχεῖα.

Εὖγε διὰ τὴν εὐγενὴ πρόθεσή σας κύριε ποιητά, καθ’ ὅλα ἀξιαίπαινη, ἀλλὰ καὶ οἱ τελευαῖες σας ἐπιθυμίες ἐντυπωσιάζουν πραγματικῶς· ἀναφέρομαι ἀφ’ ἑνὸς εἰς τὴν προσφορὰν τοῦ σώματός σας εἰς τὴν Ἰατρικὴν Σχολήν - εἴθε νὰ τὴν μιμηθοῦν πολλοὶ ἐκ τῶν συνανθρώπων μας, θὰ ὠφεληθοῦν τὰ μάλλα οἱ φοιτητὲς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης - καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ἐνταφιαστεῖ εἰς τὸν περίβολον. Ἀλλ’ ὅμως αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ συμβεῖ, ὁ ἐνταφιασμὸς τῶν σωμάτων πραγματοποιεῖται αποκλειστικῶς εἰς τὰ νεκροταφεῖα.

Ἀσφαλῶς καὶ θὰ γνωρίζετε, κύριε πρόεδρε, ὅτι ἔχουν ὑπάρξει περιπτώσεις δημοσίων ἀνδρῶν, εἰδικὰ πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀπεβίωσαν, ἐνταφιάστηκαν σὲ ἰδιωτικὸ χῶρο.

Ὡς ἐκ τούτου, δὲν ἐπιθυμῶ κάτι τὸ παράλογο – ἀπεναντίας.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν ἀφορᾶ τὸ Δικαστήριον εἶναι θέμα ἀποκλειστικῶς τοῦ Δήμου ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα, ὅμως εἰς τὸ ἐξεταζόμενον ζήτημα, κύριε ποιητά, παρανομήσατε.

Μὲ ὅλο τὸ σεβασμὸ κύριε πρόεδρε, θὰ σᾶς θυμήσω πὼς εἶμαι γέννημα θρέμμα Βοιωτός· δηλαδή, πατριώτης τῆς ἀγέρωχης ὑπερασπίστριας τῶν ἄγραφων θεϊκῶν Νόμων Ἀντιγόνης, ἔργο τοῦ κορυφαίου ποιητῆ θεατράνθρωπου Σοφοκλῆ· εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν φιλοδοξεῖτε νὰ ἀκολουθήσετε τὰ χνάρια τοῦ ὑπέρμαχου τῶν πρόσκαιρων ἀνθρώπινων, κατακριτέου ἀπὸ τὴν Ἱστορία μοχθηροῦ ἄνακτα Κρέοντα.

Ὁμιλεῖτε ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ κύριε ποιητά; Εἶσθε ταυτοχρόνως καὶ ἱερωμένος καὶ δὲν τὸ γνωρίζομεν;

Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι σεβαστὲ κύριε πρόεδρε! Ἀσφαλῶς καὶ οὔτε τῶν θεῶν τῆς θρησκείας τῶν ἀρχαίων προγόνων, ἡ ὁποία οὐδόλως ἦταν εἰδωλολατρική, ὅπως λοιδορεῖται· πνευματικὴ κοσμοθέαση ἦταν, ἀνάγοντας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης σὲ ἰδεατὲς θεότητες ἄνω τῆς λογικῆς τοῦ μέσου ἀνθρώπου - ποὺ δὲν ἦταν μόνον δώδεκα, ἀλλὰ πολλὲς περισσότερες διαχωρισμένες σὲ θεούς, ἡμιθέους καὶ μυθολογικοὺς ἥρωες - παρακινώντας τον νὰ ἀνυψωθεῖ πνευματοψυχικοηθικὰ καὶ

γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο βαθύτατα ἀνθρώπινη κύριε πρόεδρε·ἀλλ’ οὔτε τῆς εἰσαγόμενης καὶ ἐπιβληθείσας μὲ διατάγματα καὶ βιαιοπραγίες ἀπάνθρωπης σημερινῆς καὶ πραγματικὰ ἰδωλολατρικῆς, καθώς, ἐκτὸς τοῦ ἐξωκοσμικοῦ θεοῦ καὶ τῆς δῆθεν ἀνάστασης τοῦ “γιοῦ” του, γεννημένου ἀπὸ κοινὴ θνητή, τὸν ὁποῖο μάλιστα συνέλαβε μυρίζοντας ἁγνὸ κρίνο, ἐπιβάλλει τὴν ἀποδοχὴ ὑλικῶν πραγμάτων, ὅπως εἰκόνες καὶ χρηστικὰ ἀντικείμενα κάποιων πεθαμένων ανθρώπων, τοὺς ὁποίους ἔχει ἀνακηρύξει σὲ ἁγίους, προωθώντας  ἕως καὶ ἀπαιτώντας ἀπὸ τὰ μέλη της τὸ προσβλητικὸ προσκύνημά τους. Προσωπικὰ δὲν ἀποδέχομαι τὶς θρησκεῖες καὶ τοὺς θεούς των καθότι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀνθρώπινα κατασκευάσματα καὶ στηρίχτηκαν στὸν φόβο καὶ τὸ δέος τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ μυστηριῶδες μεγαλεῖο τῆς φύσης καὶ τῶν φαινομένων της· ἐὰν ὑπάρχει θεός, εἶναι ἄγνωστος στοὺς ἀνθρώπους. Ὁμιλῶ ὡς …

Κύριε ποιητὰ προσβάλλετε τὰ Θεῖα, τὴν Θρησκείαν, τὸ Κράτος,

τὴν κοινωνίαν καὶ τὸ θρησκευτικόν της συναίσθημα! Γνωρίζετε,

πιστεύω, ὅτι ἀποτελεῖ ἀδίκημα, τὸ ὁποῖον ἐπισύρει ποινήν!

Εἶσθε καὶ ἄθεος, ἐνῶ ἡ ποίησις ἔχει πηγὴν τὴν Θείαν Ἔμπνευσιν!

Ὁμιλῶ ὡς συνείδηση τοῦ διαχρονικοῦ ἀνθρώπου – κυρίως τοῦ ἀνθρώπου τοῦ μέλλοντος ποὺ οἱ σημερινοὶ νιώθω πὼς οὔτε τὸν σέβονται οὔτε τὸν ὑπολογίζουν κύριε πρόεδρε. Ἀπὸ τὴν πλευρά μου, ὀφείλω νὰ σᾶς πῶ, νὰ δηλώσω δημοσίως, ὅτι εἶμαι ἄθρησκος κι ὄχι ἄθεος· ὁ ἄνθρωπος δὲν διαθέτει τὸ πνεῦμα γιὰ νὰ προσδιορίσει τὸν πραγματικὸ θεὸ ἢ θεούς·ἀποδέχομαι μόνο τὴν ὕπαρξη Ἀγνώστου Θεοῦ – ἢ Θεῶν.

Τὸ ἴδιον εἶναι – ἁπλῶς χρησιμοποιεῖτε ἄλλην διατύπωσιν.

Ἐπιτρέψτε μου κύριε πρόεδρε, δὲν εἶναι τὸ ἴδιο – ἄλλο λέω.

Τονίζω ὅτι προσβάλλομαι ἀπὸ τὴν ἀναχρονιστικὴ μὰ καὶ ἐπίμονη στάση τῆς Πολιτείας νὰ ἐπιβάλλει μιὰ θρησκεία στοὺς πολίτες ἐξακολουθώντας νὰ μὴ διαχωρίζει τὸ Κράτος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ἐπίσης, δὲν νοεῖται σὲ ἕνα σύγχρονο καὶ εὐνομούμενο Κράτος οἱ λειτουργοὶ τῆς θρησκείας-ἐκκλησίας νὰ συγκαταλέγονται μεταξὺ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ νὰ ἀμοίβονται ἀπὸ τὸ δημόσιο ταμεῖο ἐπιβαρύνοντας τοὺς πολίτες μὲ φόρους – ψήφισε Νόμο κάποτε μιὰ Κυβέρνηση μὰ εἶναι καιρὸς ν’ ἀλλάξει, ἀποτελεῖ διάκριση σὲ βάρος τῶν λειτουργῶν ἄλλων θρησκειῶν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψίς σας κύριε ποιητά, ἔστω καὶ ἂν εἶναι βαναύσως ἀντίθετος τόσον μὲ τὸ Σύνταγμα ὅσον καὶ μὲ τὴν συντριπτικὴν πλειονότηταν τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας· ἀλλὰ τὸ Δικαστήριον κρίνει καὶ δικάζει βάσει γεγονότων· τὸ ἀδιαμφισβήτητον γεγονὸς εἶναι ὅτι παρανομήσατε!

Τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς σεβαστὲ κύριε πρόεδρε εἶναι ἄλλο!

Ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία μὲ τὴ συνδρομὴ ἢ ἐξαναγκασμὸ κάποιου τυχαίου ἢ τυχάρπαστου Νομοθέτη ὑφάρπαξε τὸ καταχρηστικὸ ἐξουσιαστικὸ δικαίωμα νὰ ἐλέγχει στὸ ἑξῆς τὴν αὐθόρμητη ὑπαρξιακὴ ἀνάγκη ἐξέλιξης τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἤ, ἔστω, τὴν ἀντίληψή του περὶ τὴν διαβίωση ὅπως τὴν ἐννοεῖ.

Εἶναι δική σας αὐθαίρετος ἑρμηνεία κύριε ποιητὰ καὶ δίδετε προέκτασιν καθαρῶς προσωπικήν, ἡ ὁποία ἀντίκειται εἰς τὴν ἔννοιαν τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ Κράτους.

Ἀφεῖστε κατὰ μέρος τὰ φυσικά σας μάτια κύριε πρόεδρε καὶ δεῖτε μέσῳ τῆς νόησης: οἱ αἰσθήσεις μᾶς ξεγελοῦν ἀπεφάνθη ὁ μέγας φιλόσοφος Ἡράκλειτος – μὴν τὸ ξεχνᾶμε· ἡ ἀνθρωπότητα προόδευσε, ἀλλὰ ὁ Ἡράκλειτος παραμένει ἀξία – ἀξία τὴν ὁποία τίμησαν καὶ τιμοῦν φιλόσοφοι ἕως καὶ σήμερα. Αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα ἀποτελεῖ τὴν ἀλήθεια τῆς συνείδησης, τῆς συνείδησης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ἀπ’ τὴν ἐμφάνισή του ἕως τὴν ἐξαφάνισή του – ὅποτε καὶ ἂν συμβεῑ. Δεῖτε τὴν ἀλήθεια μὲ τὰ μάτια τοῦ νοῦ καὶ νὰ εἶστε βέβαιος πὼς θὰ ὠφεληθεῖ ἡ ἴδια ἡ δικαιοσύνη – καθὼς καὶ ἡ κοινωνία.

Ὁμιλεῖτε μὲ ἀπόλυτον βεβαιότητα κύριε ποιητά!

Ὄχι κύριε πρόεδρε! Ἡ βεβαιότητα καὶ ἡ ἀπολυτότητα εἶναι ἔννοιες ξένες σὲ μένα· ὁμιλῶ βάσει πανανθρώπινων ἀξιῶν – ἀξίες ριζωμένες ἕως τὸ κέντρο τῆς γῆς καὶ κλαριὰ στ’ ἀστέρια.

Τὸ ἴδιο εἶναι κύριε ποιητά. Ποῦ καὶ πῶς γνωρίζετε καὶ ὁμιλεῖτε γιὰ τὶς πανανθρώπινες ἀξίες;

Ἐγὼ σεβαστὲ κύριε πρόεδρε ἁπλῶς ἐπαναλαμβάνω – ἔχω διαβάσει κείμενα καὶ περιορίζομαι νὰ ἀναπαράγω· ἄλλοι ἔχουν ὁμιλήσει σχετικά: οἱ σοφοὶ τῆς ἀνθρωπότητας, τοὺς ὁποίους, ὡς ἐξαίρετος νομικός, γνωρίζετε ἄριστα!

Φιλοφρονήσεις κύριε ποιητά;

Οὔτε φιλοφρονήσεις, οὔτε ὁτιδήποτε ἄλλο κύριε πρόεδρε!

Πιστεύω πὼς δὲν βρεθήκατε ἐξ οὐρανοῦ στὴ θέση αὐτή· καὶ στὴν ἄνοδο τῆς ἐπιστημονικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς κλίμακας ἀσφαλῶς ἔχετε διαβάσει τόμους βιβλιοθηκῶν μὲ ποικίλα βιβλία ποὺ οὔτε κἂν γνωρίζω τὴν ὕπαρξή τους· καὶ μὲ τὴν πολύχρονη ἐμπειρία ἀπὸ τὴ σταδιοδρομία σας εἶμαι βέβαιος ὅτι διαθέτετε τὶς περισσότερες γνώσεις - τόσο ἐξειδικευμένες στὸ ἀντικείμενό σας ὅσο καὶ γενικές

ποὺ ἀφοροῦν στὴν κοινωνία καὶ τὶς δραστηριότητές της - ἀπ’ ὅλους ὅσους βρισκόμαστε σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν αἴθουσα – στὴν ἀξιοποίησή τους προσβλέπω γιὰ τὴν ἀπόφασή σας. Καὶ κάτι ἄλλο κύριε πρόεδρε, καὶ κάτι ἀκόμη!

Τί ἔχετε πάλιν εἰς τὸ μυαλό σας κύριε ποιητά;

Ἤδη ἔχετε ἐπεκταθεῖ εἰς πλεῖστα ὅσα θέματα.

Πολλὰ ἔχω στὸ μυαλό μου, ἀλλὰ θὰ θίξω ἕνα σημαντικό: Ἂν ὑπῆρχε ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία πρὶν τὴν ἐπανάσταση, στὰ δύσκολα καὶ τραγικὰ χρόνια τῆς ὀθωμανικῆς σκλαβιᾶς - ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἐννεάχρονη αἱματηρὴ διάρκειά της - πολλοὶ ὁπλαρχηγοὶ καὶ ἐπαναστάτες θὰ εἶχαν πρόβλημα.Γιὰ παράδειγμα, ὁ θρυλικὸς ἥρωας Κατσαντώνης· ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε ἀκουστὰ γιὰ τὴν ἀπόκρυφη «Σπηλιὰ τοῦ Κατσαντώνη» - στὰ δυσπρόσιτα καί … πίσω ἀπ’ τὸν ἥλιο βουνὰ τῶν Ἀγράφων, ποὺ γέννησαν καὶ ἀνάθρεψαν καὶ τὴ μάνα μου κύριε πρόεδρε - ὅπου εἶχε τὸ λιμέρι του τὸ ξακουστὸ λιοντάρι τῆς Εὐρυτανίας ὄντας βαριὰ ἄρρωστος πρὶν τὸν συλλάβει ὁ Ἆγος Βαστάρης, ὁ καθόλα ἔμπιστος σφραγιδοφύλακας τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ- αὐτοῦ τοῦ ἀδίστακτου καὶ μοχθηροῦ συνάμα ὑπανθρώπου - καὶ θὰ μιλήσω ἀφοῦ πρῶτα πῶ πὼς ὅλοι οἱ καπεταναῖοι, ἔτσι καὶ ὁ Κατσαντώνης, κρύβονταν ἀπὸ σπηλιὰ σὲ σπηλιὰ καὶ ὀργάνωναν τὸν ἔνοπλο ἀγῶνα κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν.

Ἀπὸ τὶς περιβόητες αὐτὲς σπηλιές, λοιπόν, ἐξορμοῦσαν καὶ πετσόκοβαν, ἕως καὶ ἐξολόθρευαν τοὺς Τουρκαλᾶδες, καθὼς καὶ τοὺς συνοδοιπόρους τους Τουρκαλβανούς. Σ’ αὐτὲς τὶς σπηλιὲς κατέστρωναν τὰ σχέδια νυχθημερόν - ὅταν βέβαια δὲν βρίσκονταν στὰ πεδία τῶν μαχῶν - καὶ μαζὶ μὲ τοὺς συντρόφους τους ἀγωνιστὲς ἥρωες ἔδιναν τὸν τιμημένο ὑπὲρ τῆς Πατρίδος Ἀγῶνα. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε καὶ τὸν Θούριο τοῦ Ρήγα Φεραίου:  «Ὡς πότε παλληκάρια, θὰ ζοῦμε στὰ στενά, μονάχοι σὰν λιοντάρια, στὲς ράχες στὰ βουνά;

Κάλλιο εἶναι μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνους σκλαβιὰ καὶ φυλακή. Σπηλιὲς νὰ κατοικοῦμε, νὰ βλέπουμε κλαδιὰ

νὰ φεύγωμ’ ἀπ’ τὸν κόσμο, γιὰ τὴν πικρὴ σκλαβιά; Κάλλιο εἶναι μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνους σκλαβιὰ καὶ φυλακή»

μὲ τὸν ὁποῖο ὁ ποιητὴς ἐμψύχωσε τὸν ὑπόδουλο λαό ἀλλὰ πρωτίστως τοὺς ἡρωικοὺς κλέφτες καὶ ἀρματολούς.

Στὴν ἐν λόγῳ σπηλιὰ στὸ χωριὸ Μοναστηράκι Ἀγράφων ὅπου βρέθηκε ἄρρωστος, κύριε πρόεδρε, ὁ Κατσαντώνης

κατάφερε νὰ κρυφτεῖ μέχρι τήν - θελημένη ἢ ὄχι - προδοσία του

γιὰ νὰ θυσιαστεῖ, μ’ ἐντολὴ τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ, ὑπὲρ Πατρίδος.

Αὐτὴ τὴ σπηλιά, ὅπου ὑπάρχει σχετικὴ μαρμάρινη ἐπιγραφὴ μπορεῖτε νὰ ἐπισκεφθεῖτε τιμώντας τὴν ἱστορία κύριε πρόεδρε!

Μᾶς συγκινήσατε κύριε ποιητά, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἴδιο θέμα.

Ἀσφαλῶς καὶ δὲν εἶναι ἴδιο θέμα, κύριε πρόεδρε –δὲν ἰσχυρίστηκα αὐτό·  ὅμως εἶναι παραπλήσιο.Ἂν ὑπῆρχε τότε ἡ Ἀρχαιολογικὴ , θὰ στερούμασταν πολλὲς ἔνδοξες καὶ λαμπρὲς σελίδες τῆς σύχρονης ἱστορίας μας – δὲν θὰ μιλάγαμε σήμερα ἐδῶ γιὰ τοὺς τετιμημένους ἥρωές μας. Ὅμως, θέλω νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμη κύριε πρόεδρε.

Μὰ ἤσασταν σαφὴς καὶ ἀπολύτως κατανοητὸς κύριε ποιητά!

Μὰ ἔχω τὸν λόγο μου κύριε πρόεδρε, θεωρῶ πὼς ἀξίζει.

Ὡραῖα, κύριε ποιητά, συνεχίστε, σᾶς ἀκοῦμε.

Στὸν τοῖχο πίσω σας ὑπάρχει ἡ εἰκόνα του Χριστοῦ.

Ἂς θυμηθοῦμε ὅλοι μας τὰ γραφόμενα στὰ Εὐαγγέλια, ὅτι νυχτιάτικα ἡ Παναγία μὲ τὸν σύζυγό της Ἰωσὴφ βρέθηκαν σὲ μιὰ σπηλιὰ ὅπου ἡ Θεοτόκος γέννησε τὸν Θεάνθρωπο.

Φαντάζεστε καὶ ἀντιλαμβάνεστε τί θὰ εἶχε συμβεῖ ἂν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν γεννιόταν στὴν Βηθλεέμ, ἀλλὰ κάπου στὴν Ἑλλάδα ὑπαρχούσης τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας· ἡ Μαριὰμ καὶ ὁ Ἰωσὴφ δὲν θὰ παρέμεναν στὴν σπηλιὰ καὶ ὁ Χριστὸς ἐνδεχομένως νὰ πέθαινε ἀπὸ τὸ κρύο - ἐφ’ ὅσον θὰ ἐξωπετάγονταν στὸ ἔλεος τῆς ψυχρῆς φύσης - στερούμενος τὴν θερμὴ ἀνάσα τῶν βοδιῶν καὶ προβάτων – μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διέκοπταν τὸ ταξείδι τους οἱ τρεῖς μάγοι.  

Πολλὴ δραματικὴ εἶναι ἡ φαντασία σας κύριε ποιητά!

Καὶ εἶσθε καὶ καθ’ ὁμολογίαν ἄθρησκος …

Διαθέτετε μεγάλην ἱκανότηταν εἰς τὴν δραματικὴν ἔκφρασιν!

Καθόλου κύριε πρόεδρε! Φρονῶ πὼς δὲν ἰσχύουν τὰ ἀνωτέρω -

ἀναφέρομαι καὶ στὴ δραματικὴ φαντασία καὶ στὴν ἱκανότητα.

Ἂς ἀναλογιστοῦμε γιὰ πόσα γεγονότα τῆς ζωῆς μας δὲ λέμε “Μὰ αὐτὸ εἶναι φανταστικό!” ἤ “Εἶναι θαῦμα!”

Κάπως ἔτσι εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ σᾶς περιέγραψα – πιστέψτε με!

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ὁ Χριστὸς ποὺ γεννήθηκε σὲ σπηλιά.

Καὶ ὁ Δίας σὲ σπήλαιο γεννήθηκε σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, καὶ οἱ περισσότεροι θεοὶ τῶν ἀρχαίων προγόνων μας σὲ σπήλαια γεννήθηκαν ἀπ’ ὅ,τι ἱστορεῖ ἡ μυθολογία.

Τί θὰ συνέβαινε ἂν λειτουργοῦσε τότε ἡ ἐν λόγῳ Ὑπηρεσία;

Ἐπιτυγχάνετε καὶ πλέκετε τὸν ἱστὸ τῆς ἀράχνης πολὺ μεθοδικὰ καὶ ἄριστα, ὁμολογῶ, κύριε ποιητά!

Παρακαλῶ κύριε πρόεδρε, παραθέτω συμβάντα καὶ σκέψεις.

Πολὺ δεξιοτεχνικῶς, ὅμως, κύριε ποιητά!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ καὶ ὁ πολιτισμός της.

Ὁμιλεῖτε ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, ἐλᾶτε εἰς τὸ ἐκδικαζόμενον θέμα.

Ἐκτιμῶ πὼς ὅλα ὅσα ἀναφέρω ἔχουν σχέση μὲ τὸ θέμα.

Διέρχεστε ἀπὸ λεωφόρους, δρόμους καὶ ἀτραπούς – ἄλλοτε πλησίον καὶ ἄλλοτε μακρὰν τοῦ θέματος κύριε ποιητά.

Ἐπιχειρῶ νὰ ἐκθέσω τὰ γεγονότα ὅπως τὰ ἀντιλαμβάνομαι,

διανθίζοντας τὸ λόγο μου μὲ μυθολογικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα  –πολιτισμικὰ καὶ γι’ αὐτὸ καθοριστικὰ τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀνάγετε τὴν προσωπικήν σας πορείαν εἰς πορείαν τοῦ ἀνθρώπου

καὶ συνδέετε τὴν παρανομίαν σας μὲ θέματα τῆς θρησκείας –μεγαλόπνευστος καὶ μεγαλόφρων ὁ λόγος σας κύριε ποιητά.

Ἀλλὰ συνεχίστε νὰ ἰδοῦμε ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήσει ὁ λόγος σας.

Ἀσφαλῶς στὴν ἀπόδειξη τῆς ἀθωότητάς μου κύριε πρόεδρε.

Τὸ Δικαστήριον θὰ ἀποφασίσει κύριε ποιητά – συνεχίστε.

Μπορῶ νὰ συμπληρώσω, κύριε πρόεδρε, ὅτι καὶ ἡ τραγοπόδαρη

θεότητα Πᾶν, μὲ δύο κέρατα κατσικιοῦ στὸ κεφάλι καὶ μυτερὰ αὐτιά, ποὺ γεννήθηκε σὲ σπήλαιο στὸ ὄρος Λύκαιον τῆς Ἀρκαδίας, ζοῦσε στὰ ὄρη, κυρίως σὲ σπηλιὲς μὲ Νύμφες, (μία ἐκ τῶν ὁποίων ἡ Σύριγξ, ποὺ γιὰ ν’ ἀποφύγει τὸν ἔρωτά του μεταμορφώθηκε σὲ καλαμιὰ κι ἐκεῖνος ἔκοψε ἀνόμια κομμάτια τὰ ἔνωσε σὲ σειρὰ καὶ δημιούργησε τὸν αὐλό του – τὴν σύριγγα) ὡς προστάτης τῶν κτηνοτρόφων, τῶν κυνηγῶν καὶ τῶν ἀλιέων – ἡ ζωή του ἦταν καθόλα ἁπλὴ καὶ ἀπέριττη μέσα στὴ φύση.

Τὸ ἴδιο καὶ ἡ θεότητα Ἄρτεμις, ἡ προστάτιδα του κυνηγιοῦ διαβίωνε σὲ σπηλιές, σὲ περιβάλλον μεθοριακῶν ζωνῶν, ὅπου δὲν ἐπικρατοῦσε ἀπόλυτη ἀγριότητα τῆς φύσης, ἀλλ’ οὔτε ὁ ἄνθρωπος εἶχε ἐξανθρωπίσει στὸ ἔπακρο, δηλαδὴ πέριξ τῶν πόλεων καὶ τῶν οἰκισμῶν, διατηρώντας τὴν παρθενία της ἔχοντας παρέα τὶς φίλες της Νύμφες, κι αὐτὲς παρθένες ἐκτὸς τῆς Ροδώπιδος, ποὺ ἔχασε τὴν παρθενία της ἀπὸ τὸν Εὐθύνικο καὶ τὴν μεταμόρφωσε σὲ πηγή, μὲ τὸ ὄνομα Στύγα, ἀναβλύζουσα στὴ σπηλιὰ ὅπου ἡ ξεπεσμένη Νύμφη εἶχε χάσει τὴν παρθενία της.

Εὐχαριστοῦμε, κύριε ποιητά, ποὺ μᾶς θυμίζετε τὴν μυθολογίαν ὅμως τὸ θέμα τοῦ δικαστηρίου εἶναι ἡ παρανομία σας.

Ὁλοκληρώνω, κύριε πρόεδρε, μὲ τὴν θεότητα τοῦ οἰνου, τὸν αἰώνιο ἔφηβο ὅπως τὸν λάτρεψαν οἱ πρόγονοί μας, τὸν Πυριγενῆ καὶ Διμήτωρα καὶ Διθύραμβο Διόνυσο ἢ Βάκχο, τοῦ ὑπέροχου θεάτρου: τῆς τραγωδίας καὶ τῆς κωμωδίας, τῆς χαρᾶς καὶ τοῦ κεφιοῦ ἢ τοῦ κρασιοῦ καὶ τοῦ γλεντιοῦ, τὸν ἐκπολιτιστὴ ἀπανταχοῦ τοῦ γνωστοῦ τότε κόσμου, ὁ ὁποῖος δίδαξε στὸν ἄνθρωπο ἀφ’ ἑνὸς τὴν καλλιέργεια τῆς ἀμπέλου ἀφ’ ἑτέρου τὴν παραγωγὴ τοῦ οἴνου πρὸς ἰδιαίτερη τέρψη αὐτοῦ· ποὺ ἀντιπροσωπεύει, μὲ ἄλλα λόγια, τὸ πνεῦμα τῆς ἐνέργειας καὶ τῆς μεταμορφωτικῆς δύναμης-ἱκανότητας  τοῦ παιχνιδιοῦ, συνδεδεμένου μὲ τὴ γονιμότητα μέσω τοῦ ἐκπληρωμένου ἔρωτα ὅπως ἔξοχα μᾶς λέει ὁ Ἀνακρέων στὸ ἐπίγραμμά του:

«Ὦ Κύριε, ποὺ σύντροφοί σου στὸ παιχνίδι εἶναι ἰσχυρὸς Ἔρως, οἱ μαυρομάτες Νύμφες καὶ ἡ Ἀφροδίτη».

Μᾶς εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Διόνυσος μὲ τὴν ἀκολουθία του, τὶς Μαινάδες Νύμφες, τοὺς Σατύρους καὶ τοὺς Σειληνοὺς στὶς σπηλιές, δηλαδὴ τὰ ἄντρα, τῶν βουνῶν ἔξω ἀπὸ τὶς πόλεις διοργάνωναν τὰ ἐνθουσιαστικὰ ὄργια ἐρχόμενοι σὲ ἔκσταση …

Αὐτὰ ἔχουν καταδιακαστεῖ ἀπὸ τὴν κοινωνίαν μας.

Ἔχουν παρερμηνευτεῖ καὶ παραποιηθεῖ ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς, ποὺ τὰ ἔχουν μεταφέρει στὴν κοινωνία μετὰ τὴν ἐπικράτησή τους ὡς ὁμαδικὲς γενετήσιες-σεξουαλικές, δηλαδὴ ἀνήθικες, πράξεις συκοφαντώντας καὶ προσβάλλοντας τοὺς προγόνους μας. Στὴν πραγματικότητα δὲν ἦταν παρὰ λατρευτικὲς τελετουργίες τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος τῶν τότε ἀνθρώπων μὲ ἐνθουσιαστικὲς πράξεις κατόπιν οἰνοποσίας ὥστε νὰ βρεθοῦν σὲ ἐσκτασιακὴ μανία καὶ ὅλοι μαζί, σὲ κατάσταση μέθης καὶ ψυχοπνευματικῆς ἡδονῆς ἁρμόζουσας σὲ λατρευτές, νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητάς τους.

Ἐπρόκειτο γιὰ μιὰ καθόλα ἐνδεδειγμένη θρησκευτικὴ ἑορτή.

Καὶ θέλετε νὰ μιμηθεῖτε τὰς ἀρχαίας θεότητας καὶ ἑορτάς;

Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι, ἁπλὰ νὰ ζήσω σὲ σύγχρονο σπίτι ἐντὸς σπηλιᾶς.

Μάλιστα, γι’ αὐτὸ παρανομήσατε κύριε ποιητά. Ἔχετε κάτι ἄλλο;

Ναὶ κύριε πρόεδρε – τὸ τελευταῖο. Εἶστε θρησκευόμενος ἄνθρωπος καί …

Αὐτὸ δὲν ἐνδιαφέρει τὸ Δικαστήριον.

Θὰ ἔχετε ἐπισκευτεῖ πολλὰ καὶ διάφορα ἱερὰ μέρη τῆς πατρίδας μας

μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες εἶναι κατασκευένες μέσα σὲ σπηλιές – τὸ ἴδιο καὶ μοναστήρια.

Θὰ ἀναφερθῶ σὲ μία καὶ μόνη περίπτωση:

Στὴ σπηλιὰ τοῦ Βαρκοῦ στὴν Καλίδονα Ἠλείας ἐκεῖ ὅπου τὰ χρόνια τοῦ Ὄθωνα ὁ Κολοκοτρώνης συναντήθηκε μὲ ἔμπιστους φίλους του ἀπὸ τὴν Καλίδονα, τὴ Στεμνίτσα, τὴν Ἄλβενα, τὴ Ζούρτσα καὶ ἀποφάσισαν τὴν ἵδρυση κιβδηλονομισματοκοπείου πρὸς χρηματοδότηση τοῦ ἀγῶνα γιὰ τὴν καθιέρωση Συντάγματος ὑπὲρ τοῦ λαοῦ κι ἔδωσαν ὅρκο σὲ ἱερὴ εἰκόνα γιὰ τὴν πίστη στὸ ἔργο τους.

Μετὰ ἀπὸ κάποια χρόνια, κατὰ πάσα πιθανότητα αὐτὴ ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας βρέθηκε στὴ σπηλιὰ καὶ ἀργότερα μετασχηματίστηκε ἡ σπηλιὰ καὶ λειτουργεῖ ὡς ἐκκλησία ὡς τὶς μέρες μας ἀφιερωμένη στὴν Κοίμηση της Θεοτόκου, τὴν ὁποία ἐπισκέπτονται πάρα πολλοὶ συνάνθρωποί μας τόσο κατὰ τὴν ἑορτή της, 23 Αὐγούστου, ἀλλὰ κι ἄλλες μέρες.

Πολλὲς ἀνάλογες περιπτώσεις ὑπάρχουν σὲ ὅλα τὰ βουνὰ τῆς πανέμορφης πατρίδας μας, κύριε πρόεδρε, μὲ ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια ποὺ εὐλαβῶς τιμᾶ ὁ ἑλληνικὸς λαός. Γιατί ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία δὲν παρενέβη γιὰ νὰ χαρακτηρισθοῦν αὐθαίρετα καὶ νὰ τὰ γκρεμίσουν; Γιατί, κύριε πρόεδρε, δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά; Ποῦ βρίσκεται ἡ δικαιοσύνη σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση;

Ἡ Δικαιοσύνη βρίσκεται ὅπου χρειάζεται κύριε ποιητά! Πράττει τὸ ἱερὸν καὶ ὕψιστον καθῆκον της εἰς τὸ ἀκέραιον!

Δὲν εἶστε ἐδῶ γιὰ νὰ δώσετε μαθήματα εἰς τὸ Δικαστήριον!

Ναί, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε νὰ λειτουργεῖ καὶ αὐτεπάγγελτα.

Λειτουργεῖ αὐτεπαγγέλτως εἰς ὅ,τι ὁρίζει ὁ Νόμος!

Ἴσως κάποιες φορὲς ξεχνιέται κύριε πρόεδρε.

Δὲν σᾶς ἐπιτρέπω κύριε ποιητά – προσέχετε πῶς μιλᾶτε.

Ἀσφαλῶς καὶ προσέχω κύριε πρόεδρε. Μιὰ λεπτομέρεια τώρα:

Οἱ ἀρχιτέκτονες λένε ὅτι σχεδιάζουν τὸ ἱερὸ τῶν ναῶν σὲ μορφὴ σπηλαίου γιατί ὁ ἀρχάνθρωπος, σχεδὸν ἀγριάνθρωπος, ὅπως ἄλλωστε προανέφερα, ἦταν ἄνθρωπος τῶν σπηλαίων, ὅπου ἔζησε γιὰ χιλιάδες χρόνια, ἴσως ἑπτακόσιες χιλιάδες,κι ἐκεῖ μετεξελίχτηκε σὲ ἄνθρωπο ὅπως τὸν γνωρίζουμε.

Ἐκεῖ, πράγματι, διαμορφώθηκε ὁ σημερινὸς νοήμων ἄνθρωπος, ὄντας μέσα στὰ σπήλαια προβληματίστηκε φοβούμενος γιὰ τὸν κόσμο ποὺ τὸν περιβάλλει κι ἐπινόησε τοὺς θεούς του κατασκευάζοντας τὰ ἱερὰ καὶ ὅσιά του ἀντικείμενα καὶ ξόανα καὶ βγαίνοντας ἔξω ἔμαθε νὰ κατασκευάζει πρῶτα καλύβες μὰ ἐξακολούθησε νὰ ἔχει τὰ ἱερά του ἐντὸς τῶν σπηλαίων καὶ ὕστερα σπίτια μικρὰ καὶ μεγάλα μὲ τὰ ἱερὰ ἐντός τους κι ἀργότερα κατασκεύασε ξεχωριστοὺς καλαίσθητους ναοὺς ὅπου, οἱ Ἕλληνες γιὰ παράδειγμα, στὸν σηκό, ποὺ θύμιζε

σπήλαιο, τοποθετοῦσαν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ, ἐνῶ οἱ λατρευτὲς παρέμεναν στὸν προαύλιο χῶρο στὸν ὁποῖο βρισκόταν ὁ βωμὸς καὶ στὴ συνέχεια οἱ Χριστιανοὶ στοὺς ναούς τους διατήρησαν τὸν σπηλαιόμορφο σχεδιασμὸ στὸν ἱερὸ χῶρο, ἐνῶ ὁ κυρίως ναὸς ἀποτελεῖ τὸν χῶρο τῆς ἐκκλησίας, δηλαδὴ τῶν πιστῶν.

Δὲν γνωρίζαμεν αὐτὴν τὴν λεπτομέρειαν κύριε ποιητά.

Ἐπιτρέψτε μου ἕνα τελευταῖο, παραπλήσιο κύριε πρόεδρε …

Προβλέπω νὰ μὴν τελειώσετε ποτὲ κύριε ποιητά.

Δεσμεύομαι, κύριε πρόεδρε, και τὸ ἐννοῶ πραγματικά.

Σᾶς ἀκοῦμε, λοιπόν, καὶ εἶναι πράγματι τὸ τελευταῖο.

Στὸ ἀκριτικὸ Καστελόριζο, σὲ ὕψωμα ἀνατολικὰ τοῦ λιμανιοῦ,

κάτω ἀπὸ τὸ ἱπποτικὸ κάστρο τῆς παρακείμενης περιοχῆς ὑπάρχει μέσα σὲ σπηλιὰ ὁ ναόσχημος Λυκιακὸς Τάφος. Εἶναι θαλαμοειδής, μὲ ἀρχιτεκτονικὰ στοιχεῖα διαμορφωμένη πρόσοψη, σὲ κόγχη λαξευμένη στὸν βράχο, παραστᾶδες μὲ ἰωνικὲς βάσεις, ἐπίκρανα στηρίζουν τὸ ἐπιστύλιο ποὺ κοσμεῖται μὲ γεισίποδες, φέρει δὲ ἀετωματικὴ ἐπίστεψη μὲ ἀνθεμωτὰ ἀκρωτήρια.

Στὸ ἐσωτερικὸ ὑπάρχουν τρεῖς νεκρικὲς κλίνες στὶς πλευρὲς ἐνῶ ἡ θύρα μὲ τὰ θυρόφυλλα δηλώνει τὶς πολλαπλὲς ταφές, χρονολογεῖται δὲ στὸν τέταρτο αἰῶνα κοινῆς χρονολογίας, παραπέμπει στὶς σχέσεις τῶν κατοίκων μὲ τὰ νότια τῆς Ἰωνίας, εἶναι ὁ μοναδικὸς ποὺ ὑπάρχει σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη καὶ εἶναι ἐπισκέψιμος κατὰ τὶς πρωινὲς ὧρες κύριε πρόεδρε.

Ἀγγίζετε εὐαισθήτους χορδὰς τῆς ψυχῆς μας, κύριε ποιητά, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ σᾶς ἐπισημάνω καὶ νὰ κατανοήσετε ὅτι οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια ἐπιτελοῦν ἱερὸ σκοπό!

Τὸ ἴδιο καὶ οἱ τάφοι – ἐπιπροσθέτως ἀποτελοῦν πολιτισμό!

Δὲν ἀντιλέγω – ἀπεναντίας, συμφωνῶ καὶ ἐπαυξάνω.

Ἀλλὰ καὶ τὸ σπίτι ἑνὸς ἀφοσιωμένου στὰ γράμματα ποιητή, ποὺ μετὰ τὸν θάνατό του θὰ μετατραπεῖ σὲ Μουσεῖο, ὅπου θὰ  πραγματοποιοῦνται καὶ λογοτεχνικὰ σεμινάρια, εἶναι πνευματικὸ καὶ ἐξ ἴσου ἱερὸ ἔργο κύριε πρόεδρε!

Ἑνὸς ποιητὴ πράγματι μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, ἀπόμακρου τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ πλησίων αὐτῶν, ὁμοιάζοντος τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ διαφοροποιημένου αὐτοῦ.

Ἐπιπρόσθετο ἔργο τὸ μνῆμα του στὸν περίβολο. Ἡ ἱερότητα ἑνὸς ἔργου δὲν προσδιορίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ τὴ θρησκευτικότητα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱερότητα προσφορᾶς στὴν κοινωνία

καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξοβελίζεται ἐπειδὴ τὸ θέλει μιὰ ὀργανωμένη κάστα συνανθρώπων μας. Οἱ ἀρχαιολόγοι ἂς ἐξορίσουν τὸν ἑαυτό τους σὲ ὅποιο σημεῖο τῆς γῆς ἐπιθυμοῦν μὰ δὲν μποροῦν μὲ κανένα τρόπο νὰ ἐξορίσουν τὸν ποιητή – τὸν μικρὸ ἐπὶ γῆς θεὸ σὲ ὅποιο σημεῖο της. Ἔστω ἕνας ἄνθρωπος νὰ ὠφεληθεῖ κύριε πρόεδρε θὰ μοῦ δώσει ἀφάνταστη χαρὰ σὲ τούτη τὴ ζωὴ καὶ στὴν ἄλλη θὰ εἶμαι ἰδιαίτερα εὐτυχὴς ὁμολογῶ.

Καὶ ἂν μὴ τί ἄλλο, ἡ ποίηση κι ἂν εἶναι πολιτισμός!

Ἐκδηλώνετε αὐτάρεσκον πεποίθησιν κύριε ποιητά.

Ἐκδηλώνω βαθιὰ πίστη στις ἰδέες μου σεβαστὲ κύριε πρόεδρε!

Ἀντὶ νὰ πεισθεῖτε ἀπὸ τὰ Θεῖα, πείθετε τὰ Θεῖα κύριε ποιητά!

Αὐτὴ ἡ τοποθέτησή σας κύριε πρόεδρε σαφῶς εἶναι φιλοφρόνηση.

Τελειώσατε κύριε ποιητὰ ἢ θὰ μᾶς παραθέσετε καὶ ἄλλα στοιχεῖα;

Ἔχω ἤδη ὁλοκληρώσει τόσο τὰ στοιχεῖα ὅσο καὶ τὶς σκέψεις κύριε πρόεδρε καὶ θερμὰ σᾶς εὐχαριστῶ ποὺ τὸ ἐπιτρέψατε.

Κύριε ποιητὰ μᾶς ταξειδέψατε πολλαπλῶς ἐπὶ τῆς γῆς, ἐντὸς τοῦ χρόνου, παρόντος, παρελθόντος καὶ μέλλοντος, ἀπὸ τὴν ἐμφάνησιν τοῦ ἀνθρώπου ζῶντος εἰς τὰ σπήλαια ἕως καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν συντέλειαν τοῦ κόσμου, ἐπιστρατεύσατε μάλιστα καὶ μελλοντικὴν μετοίκησιν τοῦ ἀνθρώπου εἰς ἄλλον πλανήτην, καθὼς καὶ ἀγαθὴν συναναστροφήν - συνεργασίαν μὲ ἐξωγήινα ὄντα – μὴ παραλείποντας νὰ ἐμπλέξετε τὰ ἀνθρώπινα μὲ τὰ Θεῖα, ἐσεῖς ὁ κατὰ δήλωσίν σας ἄθρησκος. Διαπιστώνομε ὅτι κατέχετε πλήρως τὴν ἐπιστήμην τῆς ἐπικοινωνίας· ἄλλωστε, ἡ ποίησις, ὡς πρώτη τῶν Τεχνῶν, κατ’ ἐξοχὴν ἐπικοινωνία εἶναι.

Κύριε πρόεδρε, ἔπραξα, ὅπως ἔκρινα πρέπον, ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας.

Τὸ Δικαστήριον, λαμβάνοντας ὑπόψιν ὅλας τὰς κατατιθεμένας θέσεις: φιλοσοφικάς, κοινωνικάς, πολιτικὰς καὶ καθημερινὰς τοῦ ἀνθρωπίνου βίου,  μὰ καὶ ὡς πρὸς τὸ μέλλον, κηρύσσει ἀθῶον τὸν ποιητήν. Συστήνει δὲ εἰς τὴν Ἀρχαιολογικὴν Ὑπηρεσίαν νὰ μὴν εἶναι προσκολλημένη τόσον εἰς τὸ Γράμμα τοῦ ὑφισταμένου Νόμου, ὅσον καὶ εἰς τὴν στείρα ἀντίληψιν τῆς ἐπιστήμης της, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἀνοιχτὸν τὸ Πνεῦμα της εἰς τὴν διαχρονικὴν ἀνάπτυξιν καὶ ἐξέλιξιν τοῦ ἀνθρώπου· μάλιστα νὰ μὴ στερεῖ ἀπὸ τοὺς μελλοντικοὺς σπηλαιολόγους τὴν εὐκαιρίαν καὶ δυνατότηταν νὰ ἐρευνήσουν καὶ

διαπιστώσουν συνθῆκας διαβιώσεως σημερινῶν ἀνθρώπων.
Τέλος, ἐπιβάλλει εἰς τὴν Ἀρχαιολογικὴν Ὑπηρεσίαν ἐξ ὁλοκλήρου τὸ κόστος τῆς δικαστικῆς δαπάνης, τὴν καταβολὴν δὲ τόσον τῆς ἀρχιτεκτονικῆς ὅσον καὶ τῆς κατασκευαστικῆς δαπάνης διὰ τὴν διαμόρφωσιν τῆς σπηλιᾶς εἰς οἰκίαν ὅπου θὰ κατοικεῖ ὁ ποιητής, ἡ ὁποία μετὰ τὸν θάνατό του - κατὰ δήλωσίν του - θὰ μετατραπεῖ

εἰς Μουσεῖον (εἰς τὸν περίβολον τοῦ ὁποίου θὰ ἐνταφιαστεῖ μετὰ τὸν θάνατόν του ὁ ἐνώπιόν μας ἀθωωθεὶς ποιητής) ὥστε νὰ τὸ ἐπισκέπτονται ἄνθρωποι τοῦ μέλλοντος, νὰ ἐνημερώνονται ὡς πρὸς τὸν τρόπον διαβιώσεώς του, ἀλλὰ καὶ γενικότερον διὰ τὸν ἐν γένει πολιτισμὸ τῆς ἐποχῆς του, νὰ ἐρευνοῦν τὴν πλουσίαν βιβλιοθήκην του καὶ νὰ μελετοῦν τὰ βιβλία αὐτῆς, καθὼς καὶ τὴν πολύμορφον ποίησίν του· εἴθε δὲ ἡ φύσις καὶ τὸ Θεῖον τοῦ σύμπαντος Πνεῦμα ὅπως προστατεύουν τὴν σπηλιὰν καὶ τὸ Μουσεῖον ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ διὰ πολλὰς χιλειτίας χάριν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀξιότιμε κύριε ποιητὰ μὲ ὅλην μας τὴν ψυχὴν σᾶς εὐχόμεθα δύναμιν ἀγαθὴν εἰς τὸ ἐπίπονον ἔργον ποὺ ἤδη ἔχετε ἀναλάβει καὶ πιστεύομεν πὼς στὸ ἑξῆς ἡ Πολιτεία θὰ σταθεῖ ἀρωγός σας.