ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΑΘΩΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

  

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΑΘΩΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

 

Κατηγορείστε κύριε ποιητὰ ἀπὸ τὴν Ἀρχαιολογικὴν Υπηρεσία ὅτι αὐθαιρέτως καταλάβατε τὴν σπηλιὰν ἡ ὁποία βρίσκεται εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πόλεως καὶ αὐθαιρέτως μὲ ἀρχιτεκτονικὰς καὶ οἰκοδομικὰς παρεμβάσεις ἐπιχειρήσατε  παρανόμως νὰ τὴν μετατρέψετε, ἀπὸ ἔργον τῆς φύσεως, εἰς κατοικίαν σας.

Παραβιάσατε οὔτω τὴν κειμένην Νομοθεσίαν, καθὼς ἐπίσης προσβάλατε τὴν ὑπόστασιν καὶ τὸ κῦρος τῆς ἐν λόγῳ Δημοσίας Ὑπηρεσίας, ἡ ὁποία πλεῖστα ὅσα ἔχει προσφέρει εἰς τὸν πολιτισμὸν τοῦ ἐξόχου λαοῦ μας ἀποτελοῦσα λαμπρὸν παράδειγμα εἰς τὴν ἐπικράτειαν· ἐπιπροσθέτως, σταθήκατε ἀσεβὴς ἔναντι τῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία αἰῶνας ἐπὶ αἰώνων, ἀκόμη καὶ κατὰ τὴ διάρκειαν κατοχῆς ἀπὸ ξένας κι ἐχθρικὰς δυνάμεις, προστατεύει τὴν σπηλιὰν τῆς πόλεως ἀπὸ ποικίλους βανδαλισμοὺς καὶ ἀνεπανορθώτους καταστροφὰς ἐντὸς καὶ πέριξ αὐτῆς.

Μολύνατε μὲ τὴν παράνομον καὶ βάναυσον ἐνέργειάν σας ἕν ἐξαίρετον μνημεῖον τῆς φύσεως ποὺ γιὰ τὴν φιλοτέχνησίν του ἐδαπανήθησαν μὲ δεξιοτεχνίαν ἀπαραμίλλου φυσικῆς ἀξίας δυνάμεις πέραν τῶν δυνατοτήτων τοῦ λογικοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων – ἀπροσδιορίστων ἐπακριβῶς.

Ἐν γένει καταρρακώσατε τὸ κῦρος τοῦ σεβαστοῦ μας Κράτους μὴν ὑπολογίζοντας τὰς θυσίας τῶν γενεῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ - ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς δεδοξασμένης Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας - ὥστε νὰ χαίρει ἐκτιμήσεως εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ τὸν Κόσμον ὅλον.

Ἀμαυρώσατε καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν προγονικὴν προσφορὰν ὡς πρὸς τὰς ἐπιστήμας, τὰς τέχνας – τὸν πολιτισμὸν συνολικά, τὸν ὁποῖον ἔκαμεν ἀπὸ τοὺς χρόνους τῆς Ἀναγεννήσεως ἤδη σημαίαν της σχεδὸν σύμπασα ἡ ἀνθρωπότης ἀποτίουσα Φόρον Τιμῆς εἰς τὸ μεγαλειῶδες Πνεῦμα τῶν γεννητόρων μας!

Καταγγέλλω κύριε πρόεδρε ἐνώπιον τοῦ σεβαστοῦ δικαστηρίου σας καὶ τῆς κοινωνίας γενικότερα γιὰ αὐθαίρετη, αὐταρχική, φασιστική, ἀντιεπιστημονική, ἀντικοινωνικὴ ἕως καὶ ἀπάνθρωπη τὴν ἐν λόγῳ Δημόσια Ὑπηρεσία …

Μᾶς ξαφνιάζετε κύριε ποιητά· ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία

εἶναι καθ’ ὅλα καὶ ἀπολύτως νόμιμος Ὑπηρεσία τοῦ Κράτους!

Καταγγέλλω τὴν  Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία, ἡ ὁποία, κύριε πρόεδρε, βεβαίως λειτουργεῖ βάσει τῶν Νόμων ὡστόσο, εἴτε παρέσυρε, εἴτε ἐξεβίασε τὸ Νομοθέτη στὴ συγκεκριμένη νομοθέτηση λόγῳ τῆς αὐταρχικῆς καὶ ἐγωκεντρικῆς ἀντίληψης καὶ ἐξουσιαστικῆς συμπεριφορᾶς τῶν πρωταρχικῶν μελῶν τῆς ὁμάδας ποὺ ἀποτέλεσαν τὴ μαγιὰ καὶ ἐξελίχτηκαν σὲ μεγαθήριο πού - φεῦ - ὡς κράτος ἐν κράτει καταδυναστεύει τὴν κοινωνία καὶ ταλαιπωρεῖ τὸν ἁπλὸ πολίτη.

Βέβαια, ἐκεῖ ποὺ θέλει, ἢ δὲν βλέπει ἢ κάνει ὅτι δὲν βλέπει!
Δυστυχῶς, μία ἀπὸ τὶς δυσπλασίες τοῦ διαφθαρμένου Κράτους …

Δυσπλασίες; Μᾶς ἐκπλήσσετε κύριε ποιητά! Τί ἐννοεῖτε;

Διεφθαρμένο Κράτος; Μᾶς θίγετε – καὶ θά ὑποστεῑτε κυρώσεις!

Πῶς τολμᾶτε ἐντός, μάλιστα, τοῦ Ναοῦ της Δικαιοσύνης;!

Ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία κύριε πρόεδρε διαπιστώνω πὼς αἰσθάνεται καὶ συμπεριφέρεται ὡς κυρίαρχη τοῦ πολίτη καὶ τῆς κοινωνίας γενικότερα.

Δυστυχῶς γιὰ ἐκείνη, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν κοινωνία,  πιστεύει ὅτι ἡ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἴδους σταμάτησε μὲ τὴν ἐμφάνισή της ἢ ἐπιθυμεῖ διακαῶς νὰ ἐπιβάλει αὐταρχικὰ τὴν θέλησή της ὡς ὁρόσημο.

Ἔχει διαμορφώσει ἢ ὑιοθετήσει μιὰ ἀρρωστημένη ψυχολογία ἐπὶ τῆς ὁποίας οἱ ἐξέχοντες ἐρευνητὲς τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης πρέπει νὰ ἐνσκήψουν καὶ διεξοδικὰ διερευνήσουν τὶς πηγές, τὰ αἴτια, τὰ περιρρέοντα συμβάντα, τοὺς ἐπηρεασμούς – ὅλες τὶς παραμέτρους, ἐσώτατες ἢ ἀπόμακρες, ὑπαρκτὲς ὅμως, ποὺ τὴν ὁδήγησαν στὴν ἐξωκοινωνική της τοποθέτηση, καταλήγοντας σὲ πορίσματα πρὸς ὁλικὴ καὶ μόνιμη ἴασή της.

Ἐνῶ σὲ κάποιες περιπτώσεις στέκεται παντελῶς ἄτεγκτη σὲ ἄλλες δείχνει ἀδικαιολόγητη κι ἀνεξήγητη εὐελιξία προσιδιάζουσα, κύριε πρόεδρε, σχιζοφρενικῆς διαταραχῆς.

Ἀλλοίμονον κύριε ποιητά! Ἀλλοίμονον!

Πόθεν συνάγετε τὸ συμπέρασμα τοῦτο;!

Εἰς ποίαν κοινωνίαν ἀναφέρεσθε; Ποῦ ζεῖτε καὶ ποῦ ζοῦμε;

Τί μάτια διαθέτετε ἐσεῖς; Καὶ τί μάτια διαθέτομεν ἢ ὄχι ἐμεῖς;

Σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, μὲ ὅλη τὴν ἐκτίμησή μου, δὲν ἀποτελεῖ συμπέρασμά μου, ἀλλὰ διαπίστωση!

Καὶ δυστυχῶς, ζοῦμε στὴν ἴδια προβληματικὴ κοινωνία – ἕως καὶ ἄθλια, ἕως καὶ αἰσχρή, ἕως καὶ ἀπάνθρωπη!

Κύριε ποιητά, δι' ὄνομα τοῦ Θεοῦ! Κατηγορεῖτε καὶ τὴν κοινωνίαν

εἰς τὴν ὁποία εἶσθε δοσμένος, μέσῳ τῆς ποιήσεως, ἐφ’ ὅρου ζωῆς;!

Θ’ ἀποφύγω τὰ εἰδικὰ καὶ συγκεκριμένα γεγονότα (σὲ κάποια ἐμπλέκεται καὶ ἡ Τοπικὴ Αὐτοδιοίκηση) ποὺ ἄδικα ταλανίζουν τὴ δόλια κι ἄμοιρη κοινωνία, ἡ ὁποία ναὶ μὲν εἶναι θῦμα, ἀλλὰ εὐθύνεται ποὺ δὲν ἀντιδρᾶ ἀποδεχόμενη παθητικὰ τὶς ἐξοργιστικὲς αὐθαιρεσίες

τῆς ὅποιας δημόσιας ὑπηρεσίας καὶ δὴ τῆς Ἀρχαιολογικῆς –

πολλὰ ἄλλωστε λέγονται καὶ γράφονται δημοσίως· ὑπάρχουν ἁρμόδιες ἐλεγκτικὲς ὑπηρεσίες νὰ ἐρευνήσουν, νὰ διαπιστώσουν τὴ μεροληψία καὶ νὰ ἐπιβάλλουν κυρώσεις – θέλω νὰ πιστεύω, βέβαια, πὼς ὑπάρχουν ἐλγκτικοὶ μηχανισμοί.

Δὲν ἠθέλησα νὰ σᾶς διακόψω ἐνωρίτερον κύριε ποιητά, ἀλλὰ διαπιστώνομεν ὅτι δὲν διαφεύγει τῶν λεκτικῶν πυρῶν σας καὶ αὐτὴ ταύτη ἡ Αὐτοδιοίηση – πρῶτο κύτταρο τῆς Δημοκρατίας.

Ἀσφαλῶς κύριε πρόεδρε! Δὲν εἶναι ἄμοιρη εὐθυνῶν καὶ ἡ Αὐτοδιοίκηση καθότι ἀνέχεται τὴν Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία τόσο μὲ τὶς πράξεις ὅσο καὶ μὲ τὶς παραλήψεις της – δυστυχῶς, προσωπικὰ θεωρῶ πὼς ἀποτελοῦν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα.

Φοβοῦμαι πὼς θὰ καταλογήσετε εὐθύνας καὶ εἰς τὸν Θεόν!

Ἂς ἐπανέλθουμε στὸ θέμα μας σεβαστὲ κύριε πρόεδρε.

Θὰ σᾶς πῶ ὅτι ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία ἔχει δεσμεύσει ὑπὲρ τοῦ ἑαυτοῦ της ἀποκλειστικά, ἐκτὸς ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἀρχαιολογικῶν χώρων - δὲν εἶμαι ἁρμόδιος νὰ κρίνω - καὶ ὅλα τὰ σπήλαια μὰ καὶ τὶς σπηλιὲς τῆς χώρας.

Θὰ ἀναφερθῶ εἰδικὰ στὰ τελευταῖα καὶ τὶς τελευταῖες.

Ἡ ἐπιστήμη τῆς παλαιοντολογίας, τῆς ἀνθρωπολογίας, - μὲ τοὺς προϊστορικοὺς καὶ τοὺς φυσικοὺς ἀνθρωπολόγους, ποὺ χρησιμοποιοῦν ἀφ' ἑνὸς ἀνασκαφές, ἀφετέρου γεωλογικὲς καὶ γεωγραφικὲς μελέτες, καθὼς καὶ ποικίλες ἀναλύσεις - τῆς ἀρχαιολογίας, τῆς ἀρχαιοαστρονομίας, τῆς βιολογίας, τῆς πολυνολογίας, τῆς συγκριτικῆς γλωσσολογίας, τῆς γεωλογίας, μέσῳ τῆς σπηλαιολογίας, τῆς γενετικῆς, ὅπως  καὶ πολλῶν ἄλλων, μὲ τὶς ἔρευνές τους μεμονωμένα ἢ καὶ σὲ συνεργασία ἀνὰ δύο ἢ καὶ περισσότερες γιὰ νὰ ἀποκαλύψουν καὶ ἑρμηνεύσουν τὴ φύση καὶ συμπεριφορὰ τῶν “πρὸ ἐγγραμμάτων” καί “μὴ ἐγγραμμάτων” λαῶν, ἤδη ἔχουν ἀποφανθεῖ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ προϊστορικοῦ ἀνθρώπου

ὁ ὁποῖος ἔζησε στὰ σπήλαια καὶ τὶς σπηλιὲς ἐπὶ χιλιετίες:

Παλαιολιθικούς, Μεσολιθικοὺς καὶ Νεολιθικοὺς χρόνους ἀπὸ τότε ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἦταν κυνηγός-τροφοσυλλέκτης καὶ μετὰ συστηματικὸς ἐκτροφέας ζώων καὶ καλλιεργητής  (ἔχει γράψει, ἄλλωστε, σχετικὰ ὁ καθηγητὴς Ἄρης Πουλιανὸς μὲ τὰ πλούσια εὐρήματά του στὸ σπήλαιο Πετραλώνων ὅπου βρῆκε μέχρι καὶ ἴχνη ἀπὸ ἀνθρώπινη χρήση φωτιᾶς καὶ ἄλλα εὐρήματα τοῦ ἑπτακοσίων χιλιάδων ἐτῶν ἀνθρώπου) μέχρι τοὺς Ρωμαϊκοὺς χρόνους – ὅσο κι ἂν φαίνεται ἀνήκουστο.

Μέχρι τοὺς Ρωμαϊκοὺς χρόνους κύριε ποιητά; Διαθέτετε σχετικὰ ἐπιστημονικὰ στοιχεῖα ἐπ’ αὐτοῦ;

Κύριε πρόεδρε, ὑπάρχει σὲ ἐπιστημονικὰ περιοδικὰ πλῆθος

ἐξειδικευμένων ἄρθρων, ἀλλὰ ἔχουν ἐκδοθεῖ καὶ εἰδικὰ βιβλία –

μπορεῖτε νὰ τὰ ἀναζητήσετε ἢ νὰ σᾶς τὰ προμηθεύσω. Βέβαια, ὅταν μιλάω γιὰ Ρωμαϊκοὺς χρόνους ἀναφέρομαι σὲ ἐξαιρέσεις, τὶς ὁποῖες ἀσφαλῶς ὀφείλουμε νὰ λάβουμε ὑπόψη μας. Ἀλλὰ αὐτὰ γιὰ τόν “Πολιτισμένο Κόσμο” ὅπως τὸν ἐννοοῦμε ἐμεῖς οἱ δῆθεν πολιτισμένοι, γιατί μέχρι ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰώνα οἱ κάτοικοι, γιὰ παράδειγμα, τῆς Νέας Γουινέας, οἱ Παπούα, ζοῦσαν στὴν Ὕστερη Νεολιθικὴ πρὸς Χαλκολιθικὴ Ἐποχὴ ἢ οἱ Ζουγουάνσι τῆς φυλῆς Σὰν στὴ στέπα Καλαχάρι ζοῦσαν στὴν Μέση Παλαιολιθική – ἐνδεχομένως ἀκόμη καὶ σήμερα. Μάλιστα, σὲ πάρα πολλὲς περιοχὲς τῶν Προϊστορικῶν χρόνων ὅπου ἔχουν πραγματοποιηθεῖ περιορισμένες ἢ ἐκτεταμένες ἀνασκαφὲς  βρέθηκαν στὰ σπήλαια σύνθετες στρωματοποιημένες δομὲς ἐδαφῶν, ποὺ μαρτυροῦν τὴν κατοίκησή τους ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια

διαδοχικὰ καὶ καταγράφηκε πολὺ πλούσιο ὑλικό: χρηστικὰ καὶ

λατρευτικὰ ἀντικείμενα, κτερίσματα, καθὼς βρέθηκαν τάφοι,

ἐξαίρετες σπηλαιογραφίες, ποὺ ἀποκαλύπτουν ἄριστους χαράκτες.

Κύριε ποιητά, δὲν ὑπάρχουν γραπτὰ κείμενα, γραπτὲς μαρτυρίες·

γιὰ τοῦτο, ἄλλωστε, δόθηκε ἡ ὀνομασία “Προϊστορικοὶ Χρόνοι” –

οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν τότε δὲν κατέγραψαν τὴν ἱστορία τους.

Ἀλλοίμονο κύριε πρόεδρε! Ἀλλοίμονο! Στὴν ἐπιστήμη τῆς επικοινωνίας λέμε “Οἱ πράξεις μιλοῦν δυνατότερα τῶν λέξεων”

καὶ ἡ “Μὴ λεκτικὴ ἐπικοινωνία”, ὅπως τὰ ἀντικείμενα στὶς σπηλιές,

τὰ κτερίσματα στοὺς τάφους καὶ γενικὰ τὰ κάθε εἴδους εὐρήματα,

συνήθως στέλνει ἐντονότερα μηνύματα τῶν ὅποιων λέξεων:

Τὰ χρώματα, ποὺ ἐπιλέγει ἕνας ἄνθρωπος, ἡ ἐνδυμασία του, οἱ κινήσεις τῶν χεριῶν, οἱ ἐκφράσεις τοῦ προσώπου, ἡ ματιά, ἡ φωνή του καὶ οἱ διακιμάνσεις της: ἔνταση καὶ χροιὰ καὶ ὕφος, ἀποτελοῦν συνολικὰ τή “Γλῶσσα τοῦ σώματος”, καὶ φυσικὰ τὸ διαμορφωμένο ἀπὸ αὐτὸν περιβάλλον του γενικὰ δηλώνει τόσο τὴν ψυχοσύνθεσή του ὅσο καὶ τὸν χαρακτήρα του· τὰ διακριτικὰ ἑνὸς ἀξιωματικοῦ μᾶς δηλώνουν τὸν βαθμό του ἐνῶ τὰ παράσημά του σημαίνουν τὶς ἀξιέπαινες πράξεις του.

Κι ἐσεῖς, κύριε πρόεδρε, δὲν χρειάζεται νὰ πεῖτε τὴν ἰδιότητά σας

τὸ λέει περίτρανα ἡ στολή σας ἐκπέμπουσα, μάλιστα, σεβασμό!

Εὐχαριστοῦμε κύριε ποιητὰ γιὰ τὸ ἐπιγραμματικὸ μάθημα

ἐπικοινωνίας – συνεχίστε μὲ τὸ θέμα τὸ ὁποῖο μᾶς ἀπασχολεῖ.

Ἄξιον ἀπορίας πῶς ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία ἀξιώνει τώρα τὴ διακοπὴ τῆς ἀνθρώπινης ἐξελικτικῆς ἱστορίας κι ἐπιπλέον ἀπὸ ποῦ ὡς ποῦ καὶ μὲ ποιὸ ἀπύθμενο θράσος ἐπιπροσθέτωςἀντλεῖ τὸ δικαίωμα νὰ στερήσει ἀπὸ ἐπιστήμονες τοῦ μέλλοντος, πέντε, δέκα, ἢ καὶ περισσότερες χιλιάδες χρόνια ἀπὸ τὸ σήμερα, νὰ ἐρευνήσουν κι ἐκεῖνοι μὲ τὴ δική τους σειρά τὰ σπήλαια ὥστε νὰ πληροφορηθοῦν οἱ ἄνθρωποι του μέλλοντος γιὰ ἐμᾶς, καθὼς καὶ νὰ ἐξελιχθεῖ περαιτέρω ἡ ἐπιστήμη τῆς γεωλογίας καί, βέβαια, ἡ εἰδικότητα τῆς εμπεριστατωμένης σπηλαιολογίας.

Δείχνει μῖσος πρὸς τὸν σύχγρονο καὶ μελλοντικὸ πολιτισμό, ἀλλὰ καὶ ἀπέχθεια πρὸς τοὺς μελλοντικοὺς ἀρχαιολόγους.

Ξεθαρρέψατε κύριε ποιητά! Δὲν γράφετε ποίηση ἐδῶ. Δὲν ἔχουν σχέση τὰ λεγόμενά σας μὲ τὸ κατηγορητήριο! Ἀπολογηθεῖτε περιοριζόμενος ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου!

Ἀλλοίμονο ἂν τὸ κάθε συγκεκριμένο τὸ περιορίζαμε!

Ἀντιλαμβάνεστε κύριε πρόεδρε πὼς δὲν θὰ εἴχαμε πρόοδο!

Ἡ ἐπιστήμη, ἀρχῆς γενομένης τῆς φιλοσοφίας ἀπὸ τοὺς προγόνους, θὰ ἦταν παντελῶς ἄγνωστη στὴν ἀνθρωπότητα …

Κύριε ποιητά, ἐδῶ εἶναι Δικαστήριον – ὄχι πανεπιστήμιον.

Μέσῳ τῆς ὁποίας, σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, τῆς φιλοσοφίας ἐννοῶ, ὁ ἄνθρωπος γίνεται καλλίτερος ἐφ' ὅσον ἡ φιλοσοφία ἀφορᾶ στὴν καθημερινὴ ζωή, τὴν πράξη δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπου· καὶ μέσῳ ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, ποὺ ὅσο αὐξάνεται ἡ γνώση πληθύνονται καὶ οἱ ἐπιστῆμες καθότι διασπῶνται, βελτιώνεται ἡ ἴδια ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς καὶ ἐκφάνσεις της.

Κύριε ποιητὰ θὰ μὲ ἀναγκάσετε νὰ σᾶς ἀποκαλῶ “κατηγορούμενε”!

Δὲν σας ὑποχρέωσα ἐγὼ σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, οὔτε κἂν σᾶς ζήτησα νὰ μὲ ἀποκαλεῖτε μὲ τὴν ποιητική μου ἰδιότητα ὅσο καὶ ἂν ἡ ποίηση ταυτίζεται μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωή μου ἢ ἀντίστροφα: ἡ ζωή μου ἡ ἴδια ταυτίζεται μὲ τὴν ποίηση· ἄλλωστε, μέσῳ τῆς ποίησής μου - τὸ λένε οἱ κριτικοὶ ποίησης - μία καὶ μόνη ἰδιότητα ἀναδείχνεται: αὐτὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Δείχνετε ἀσέβεια πρὸς τὸ Δικαστήριο ἄνθρωπε ποιητά!

Ἡ συμπεριφορά σας ἀντιβαίνει τοὺς προγενεστέρους λόγους σας!

Ἡ ἐπιστήμη τῆς ἐπικοινωνίας δὲν ἐξαντλεῖται, κύριε πρόεδρε, σὲ ὅσα προηγουμένως ἐπιγραμματικά, πράγματι, ἀνέφερα.

Ἕνας ἄλλος κανόνας λέει ὅτι τὸ ἐπίπεδο τῆς ἐξουσίας ἐπηρεάζει αὐτὴ καθαυτὴ τὴν ἐπικοινωνία, καθὼς καὶ τὴν ποιότητά της· δηλαδή, ἡ ἀνισότητα τῶν ἐπικοινωνούντων ἀποτελεῖ πρόβλημα ὡς ἕνα βαθμὸ γιὰ τὸν κατώτερο  καί, γιὰ νὰ εἶναι ἀξιόπιστη καὶ δίκαιη, ὁ κατέχων τὴν ἐξουσία πρέπει νὰ κατέλθει νοερῶς βαθμίδες.

Στὴ δική μας περίπτωση ἀδιαμφισβήτητα ἐξουσία εἶστε ἐσεῖς.

Τὸ Δικαστήριον δὲν ἀσκεῖ ἐξουσίαν καὶ εἶναι ἀμερόληπτον!  Ασκεῖ τὰ αὐστηρῶς καθοριζόμενα ἀπὸ τὸν Νόμον καθήκοντά του!  Καὶ εἶναι πλήρως καὶ ἐπακριβῶς προσαρμοσμένον εἰς τὸν Νόμον! Προσβάλλετε τὸ Δικαστήριον κύριε ποιητά! Ὑπάρχουν ὅρια!

Ἐπιτρέψτε μου κύριε πρόεδρε νὰ σᾶς πῶ ὅτι δὲν πρόσβαλα τὸ δικαστήριο γιατί δὲν ἐξέφρασα προσωπικὴ ἄποψη παρὰ διατύπωσα ἀποδεδειγμένη ἐπιστημονική θέση, ἤτοι θεωρία καὶ ἀλλοίμονο ἂν διολισθήσουμε στὴ λανθασμένη ἀντίληψη ὅτι οἱ ἐπιστῆμες μέσῳ τῶν συμπερασμάτων τους προσβάλλουν – ἐκτὸς ὅταν ἐρευνητὲς ἐξυπηρετοῦν πολιτικές, οἰκονομικές, ἐθνικὲς καὶ ὅποιες ἄλλες ἀντιεπιστημονικὲς σκοπιμότητες βέβαια. Ἄλλωστε, ποτὲ τὰ συμπεράσματα ἔρευνας ὁποιουδήποτε ἐρευνητὴ θὰ μποροῦσαν νὰ καθορίσουν ἀποδεκτὴ θεωρία ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα ἂν αὐτὰ δὲν διέρχονταν τὴν βάσανο αὐστηρῆς κριτικῆς σὲ ἐπιστημονικὰ συνέδρια.

Γνωρίζομε τὴν διάκρισιν θεωρίας καὶ προσωπικῆς ἀπόψεως!

Καὶ οἱ δύο πλευρὲς εἴμαστε γνῶστες αὐτοῦ κύριε πρόεδρε.

Ἀρκετὰ παρεκκλίνατε κύριε ποιητὰ καὶ κακῶς ἐνεπλάκην εἰς τὸν ἀνούσιο τοῦτον διάλογον, συνεχίστε εἰς τὸ θέμα μας.

Ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ εἶναι καὶ ἀποτελεῖ “ὅλον” κύριε πρόεδρε δὲν εἶναι πράγμα νὰ τὸ τεμαχίσουμε κατὰ τὸ δοκοῦν ἔστω καὶ ἂν ὑποδιαιροῦμε τὴν πορεία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου σὲ περιόδους ξεκινώντας ἀπὸ τὴν Παλαιολιθικὴ ἐποχή, πρὶν ἀπὸ περίπου διακόσιες χιλιάδες έτη ...

Κύριε ποιητὰ εὐρισκόμεθα εἰς τὸ σήμερα, καὶ εἰς τὸ Δικαστήριον, καὶ ἐκδικάζομεν τὰς ἀποδεδειγμένας παρανόμους σας πράξεις!

Κατ’ ἀρχὰς ὑπῆρξε παρελθόν, τώρα ἔχουμε παρὸν καὶ ἀσφαλῶς, ἂν δὲν προκύψουν παρανοϊκοὶ ἡγετίσκοι, ἡ ἀνθρωπότητα θὰ γνωρίσει καὶ μέλλον – ἔστω κι ἂν ὁρισμένοι ἐπιστήμονες ἀναφέρονται σὲ συνεχὲς παρόν· ὁπότε μιλᾶμε γιὰ συνέχεια τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς· ἀλλὰ σ’ αὐτὸ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα ἢ ἐγὼ

δὲν ἀναγνωρίζω δικαίωμα στὴν Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία νὰ ἐπιβάλει αὐταρχικὰ τὸ πῶς θὰ ζεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος μὰ κυρίως νὰ μὴ ζεῖ σὲ σπηλιές – πρόκειται γιὰ φασισμό!

Δηλαδὴ κύριε ποιητὰ ἐπιθυμεῖτε νὰ γυρίσουμε αἰῶνας πίσω;

Κι ἐπιπροσθέτως, πιστεύετε ὅτι οἱ ἀρχαιολόγοι ποὺ θὰ ζοῦν μετὰ ἀπὸ κάποιες χιλιάδες χρόνια δὲν θὰ ἔχουν ἐργασία;

Ἀλλοίμονο κύριε πρόεδρε! Οὐδόλως ἰσχυρίστηκα αὐτό. Οὔτε εἶναι δυνατὸν ἡ ἀνθρωπότητα νὰ ἐπιστρέψει στοὺς Πρϊστορικοὺς χρόνους, ἀλλοίμονο!, οὔτε οἱ ἀρχαιολόγοι δὲν θὰ ἔχουν ἐργασία – οἱ σπηλαιολόγοι δὲν θὰ ἔχουν ἐργασία! Καὶ ἀσφαλῶς δὲν ἀναφέρομαι σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς γῆς, γιὰ τὴν Ἑλλάδα μιλάω, λόγω τῆς ὕπαρξης καὶ δράσης τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας – εἶμαι σαφὴς καὶ ξεκάθαρος.

Ὅμως, διατύπωσα τὴν ἄποψη ὅτι ὡς ἐξαίρεση κατοικήθηκαν σπηλιὲς ὡς τὰ νεώτερα καὶ πρόσφατα χρόνια· γιατί νὰ μὴν κατοικηθοῦν καὶ στὰ σύγχρονα ἀπὸ κάποιους ποὺ τὸ ἐπιθυμοῦν καὶ ὄχι μόνο δὲν βλάπτουν τὴν κοινωνία ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ τὴν ὠφελήσουν ὅταν μετὰ τὸν θάνατό τους ἡ σπηλιὰ δύναται νὰ μετατραπεῖ σὲ Μουσεῖο;

Σὲ μουσεῖο κύριε ποιητά; Πῶς μπορεῖ νὰ συμβεῖ αὐτό; Ποῖος καὶ πότε θὰ λάβει μίαν τοιαύτην ἀπόφασιν; Καὶ τὸ κυριότερον: Γιὰ ποῖον λόγο κύριε ποιητά; Εἰς τί ἀκριβῶς θὰ ὠφεληθεῖ ἡ κοινωνία τοῦ μέλλοντος;

Ναὶ σεβαστὲ κύριε πρόεδρε! Ὅσο μὲ ἀφορᾶ τουλάχιστο σκοπεύω, δηλαδὴ τὸ ἔχω ἀποφασίσει ἤδη καὶ θὰ γίνει πράξη, μὲ τὴ διαθήκη μου νὰ κληροδοτήσω αὐτὴ τὴν οἰκία-σπηλιὰ στὸ Δῆμο καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Γραμμάτων γιὰ Μουσεῖο· νὰ τὸ ἐπισκέπτονται μαθητὲς καὶ φοιτητὲς μὰ καὶ πολίτες γενικά, ὅπως καὶ σωματεῖα - λογοτεχνῶν πρωτίστως - καὶ νὰ βλέπουν τὰ λιγοστὰ ὑπάρχοντά μου μὲ τὰ ὁποῖα βιοπορίστηκα ἀπέριττα, κυρίως τὴν πλούσια βιβλιοθήκη μου καὶ ὅποιος θέλει νὰ μελετᾶ.

Ὑποθέτω μάλιστα πὼς γενικὰ οἱ κληρονόμοι μου - ὄχι μόνο τῶν βιβλίων ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν περιουσιακῶν μου στοιχείων - θὰ ὀργανώνουν ἐπιστημονικὲς καὶ λογοτεχνικὲς δραστηριότητες, ξεναγήσεις κατὰ τὶς ὁποῖες θὰ ἐξιστοροῦνται διάφορα γεγονότα μὰ καὶ λεπτομέρειες τοῦ λογοτεχνικοῦ καὶ ἐπαγγελματικοῦ μου βίου

μὲ προβολὲς λογοτεχνικῶν ἐκδηλώσεων γιὰ τὴν ποίησή μου ἀλλὰ καὶ συνεντεύξεων ποὺ ἔδωσα: σὲ τηλεοπτικοὺς διαύλους, σὲ ραδιόφωνα, σὲ ἰστοσελίδες, σὲ λογοτεχνικὰ περιοδικά, σύγχρονες ὁμιλίες νέας προσέγγισης τοῦ ποιητικοῦ μου ἔργου, διοργάνωση ποιητικῶν διαγωνισμῶν μαθητῶν, νέων ποιητῶν καὶ ἐνηλίκων, τόσο ἀπὸ τὴ χώρα ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ καὶ θεματικῶν ὅπως δημοτικῆς ποίησης ἢ ἰαπωνικῆς: χαϊκού, τάνκα, διοργάνωση εἰκαστικῶν εκθέσεων καθότι ἀρκετοὶ ποιητὲς φιλοτέχνησαν ἐξαίρετα ἔργα βασιζόμενοι σὲ ποιήματά μου, ἀκόμη καὶ διοργάνωση συναντήσεων λογοτεχνῶν καὶ ζωγράφων τὰ κείμενα τῶν ὁποίων θὰ τυπώνονται γιὰ κάθε ἐνδιαφερόμενο.

Ἐπιπρόσθετα, σὲ εἰδικὴ προθήκη θὰ μποροῦσαν νὰ ἐκτεθοῦν carte postale, ποὺ εἶχα στείλει ἀπὸ τὰ αἰγαιοπελαγίτικα νησιά - στὰ ὁποῖα κάποτε, γιὰ μιὰ δεκαετία, ταξείδευα ἐπαγγελματικά - πρὸς ἀγαπητοὺς φίλους ποιητὲς καὶ ζωγράφους, χωρὶς φάκελο γιὰ νὰ φαίνεται ἡ ἡμερομηνία τῆς σφραγίδας τοῦ ταχυδρομίου, ὡς ἱστορικό, ἀλλὰ καὶ λογοτεχνικὸ καὶ λαογραφικὸ γεγονός, ὅπου μαζὶ μὲ τὶς ἐγκάρδιες εὐχὲς ἀνέγραφα καὶ ποίημα, καθὼς γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ εἶχα εὐγενικὰ παρακαλέσει τοὺς ἐκλεκτοὺς φίλους νὰ μοῦ ἐπιστρέψουν τὶς πολύτιμες γι’ αὐτοὺς κάρτες.

Στελέχη τοῦ Ὑπουργείου Γραμμάτων θὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο αὐτό.

Καὶ κάτι ἀκόμη, σημαντικὸ πιστεύω, σεβαστὲ κύριε πρόεδρε: Στὴ διαθήκη μου θὰ ἐκφράσω τὴν τελευταία μου ἐπιθυμία ὅπως τὸ ἄψυχο σῶμα μου ἐνταφιασεῖ λιτὰ στὸν περίβολο. Βέβαια, ἔχω ἀποφασίσει ὅπως τὸ σῶμα μου, ὅταν ἀποβιώσω, νὰ προσφερθεῖ ἀπὸ τοὺς οἰκείους μου στὴν Ἱατρικὴ Σχολὴ γιὰ τὸ μάθημα τῆς ἀνατομίας καὶ μετὰ νὰ ἐπιστραφεῖ γιὰ ταφὴ μὲ τὴν πλέον ἀπέριττη τελετὴ στὴν σπηλιά-οἰκία·

ὅλος ὁ χῶρος, καθὼς πιστεύω, θ’ ἀποτελεῖ πηγὴ ἐρευνῶν μετὰ ἀπὸ ἀρκετὲς χιλιάδες χρόνια γιὰ λιγοστοὺς ἐπιστήμονες – ἐνδεχομένως, κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἐν λόγῳ ἐπιστήμονες ἔρθουν ἀπὸ τὸ διάστημα ὅπου πιθανὸν θὰ ἔχει μεταναστεύσει ὁ ἄνθρωπος καὶ συνεργαζόμενοι νὰ καταλήξουν σὲ συμπεράσματα, ποὺ θὰ συγκρίνουν μὲ εὐρήματα στὸν δικό τους μακρινὸ πλανήτη καί, ποιὸς ἆραγε ξέρει;, ἴσως βροῦν σημαντικὰ κοινὰ στοιχεῖα.

Εὖγε διὰ τὴν εὐγενὴ πρόθεσή σας κύριε ποιητά, καθ’ ὅλα ἀξιαίπαινη, ἀλλὰ καὶ οἱ τελευαῖες σας ἐπιθυμίες ἐντυπωσιάζουν πραγματικῶς· ἀναφέρομαι ἀφ’ ἑνὸς εἰς τὴν προσφορὰν τοῦ σώματός σας εἰς τὴν Ἰατρικὴν Σχολήν - εἴθε νὰ τὴν μιμηθοῦν πολλοὶ ἐκ τῶν συνανθρώπων μας, θὰ ὠφεληθοῦν τὰ μάλλα οἱ φοιτητὲς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης - καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ἐνταφιαστεῖ εἰς τὸν περίβολον. Ἀλλ’ ὅμως αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ συμβεῖ, ὁ ἐνταφιασμὸς τῶν σωμάτων πραγματοποιεῖται αποκλειστικῶς εἰς τὰ νεκροταφεῖα.

Ἀσφαλῶς καὶ θὰ γνωρίζετε, κύριε πρόεδρε, ὅτι ἔχουν ὑπάρξει περιπτώσεις δημοσίων ἀνδρῶν, εἰδικὰ πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀπεβίωσαν, ἐνταφιάστηκαν σὲ ἰδιωτικὸ χῶρο.

Ὡς ἐκ τούτου, δὲν ἐπιθυμῶ κάτι τὸ παράλογο – ἀπεναντίας.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν ἀφορᾶ τὸ Δικαστήριον εἶναι θέμα ἀποκλειστικῶς τοῦ Δήμου ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα, ὅμως εἰς τὸ ἐξεταζόμενον ζήτημα, κύριε ποιητά, παρανομήσατε.

Μὲ ὅλο τὸ σεβασμὸ κύριε πρόεδρε, θὰ σᾶς θυμήσω πὼς εἶμαι γέννημα θρέμμα Βοιωτός· δηλαδή, πατριώτης τῆς ἀγέρωχης ὑπερασπίστριας τῶν ἄγραφων θεϊκῶν Νόμων Ἀντιγόνης, ἔργο τοῦ κορυφαίου ποιητῆ θεατράνθρωπου Σοφοκλῆ· εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν φιλοδοξεῖτε νὰ ἀκολουθήσετε τὰ χνάρια τοῦ ὑπέρμαχου τῶν πρόσκαιρων ἀνθρώπινων, κατακριτέου ἀπὸ τὴν Ἱστορία μοχθηροῦ ἄνακτα Κρέοντα.

Ὁμιλεῖτε ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ κύριε ποιητά; Εἶσθε ταυτοχρόνως καὶ ἱερωμένος καὶ δὲν τὸ γνωρίζομεν;

Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι σεβαστὲ κύριε πρόεδρε! Ἀσφαλῶς καὶ οὔτε τῶν θεῶν τῆς θρησκείας τῶν ἀρχαίων προγόνων, ἡ ὁποία οὐδόλως ἦταν εἰδωλολατρική, ὅπως λοιδορεῖται· πνευματικὴ κοσμοθέαση ἦταν, ἀνάγοντας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης σὲ ἰδεατὲς θεότητες ἄνω τῆς λογικῆς τοῦ μέσου ἀνθρώπου - ποὺ δὲν ἦταν μόνον δώδεκα, ἀλλὰ πολλὲς περισσότερες διαχωρισμένες σὲ θεούς, ἡμιθέους καὶ μυθολογικοὺς ἥρωες - παρακινώντας τον νὰ ἀνυψωθεῖ πνευματοψυχικοηθικὰ καὶ

γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο βαθύτατα ἀνθρώπινη κύριε πρόεδρε·ἀλλ’ οὔτε τῆς εἰσαγόμενης καὶ ἐπιβληθείσας μὲ διατάγματα καὶ βιαιοπραγίες ἀπάνθρωπης σημερινῆς καὶ πραγματικὰ ἰδωλολατρικῆς, καθώς, ἐκτὸς τοῦ ἐξωκοσμικοῦ θεοῦ καὶ τῆς δῆθεν ἀνάστασης τοῦ “γιοῦ” του, γεννημένου ἀπὸ κοινὴ θνητή, τὸν ὁποῖο μάλιστα συνέλαβε μυρίζοντας ἁγνὸ κρίνο, ἐπιβάλλει τὴν ἀποδοχὴ ὑλικῶν πραγμάτων, ὅπως εἰκόνες καὶ χρηστικὰ ἀντικείμενα κάποιων πεθαμένων ανθρώπων, τοὺς ὁποίους ἔχει ἀνακηρύξει σὲ ἁγίους, προωθώντας  ἕως καὶ ἀπαιτώντας ἀπὸ τὰ μέλη της τὸ προσβλητικὸ προσκύνημά τους. Προσωπικὰ δὲν ἀποδέχομαι τὶς θρησκεῖες καὶ τοὺς θεούς των καθότι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀνθρώπινα κατασκευάσματα καὶ στηρίχτηκαν στὸν φόβο καὶ τὸ δέος τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ μυστηριῶδες μεγαλεῖο τῆς φύσης καὶ τῶν φαινομένων της· ἐὰν ὑπάρχει θεός, εἶναι ἄγνωστος στοὺς ἀνθρώπους. Ὁμιλῶ ὡς …

Κύριε ποιητὰ προσβάλλετε τὰ Θεῖα, τὴν Θρησκείαν, τὸ Κράτος,

τὴν κοινωνίαν καὶ τὸ θρησκευτικόν της συναίσθημα! Γνωρίζετε,

πιστεύω, ὅτι ἀποτελεῖ ἀδίκημα, τὸ ὁποῖον ἐπισύρει ποινήν!

Εἶσθε καὶ ἄθεος, ἐνῶ ἡ ποίησις ἔχει πηγὴν τὴν Θείαν Ἔμπνευσιν!

Ὁμιλῶ ὡς συνείδηση τοῦ διαχρονικοῦ ἀνθρώπου – κυρίως τοῦ ἀνθρώπου τοῦ μέλλοντος ποὺ οἱ σημερινοὶ νιώθω πὼς οὔτε τὸν σέβονται οὔτε τὸν ὑπολογίζουν κύριε πρόεδρε. Ἀπὸ τὴν πλευρά μου, ὀφείλω νὰ σᾶς πῶ, νὰ δηλώσω δημοσίως, ὅτι εἶμαι ἄθρησκος κι ὄχι ἄθεος· ὁ ἄνθρωπος δὲν διαθέτει τὸ πνεῦμα γιὰ νὰ προσδιορίσει τὸν πραγματικὸ θεὸ ἢ θεούς·ἀποδέχομαι μόνο τὴν ὕπαρξη Ἀγνώστου Θεοῦ – ἢ Θεῶν.

Τὸ ἴδιον εἶναι – ἁπλῶς χρησιμοποιεῖτε ἄλλην διατύπωσιν.

Ἐπιτρέψτε μου κύριε πρόεδρε, δὲν εἶναι τὸ ἴδιο – ἄλλο λέω.

Τονίζω ὅτι προσβάλλομαι ἀπὸ τὴν ἀναχρονιστικὴ μὰ καὶ ἐπίμονη στάση τῆς Πολιτείας νὰ ἐπιβάλλει μιὰ θρησκεία στοὺς πολίτες ἐξακολουθώντας νὰ μὴ διαχωρίζει τὸ Κράτος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ἐπίσης, δὲν νοεῖται σὲ ἕνα σύγχρονο καὶ εὐνομούμενο Κράτος οἱ λειτουργοὶ τῆς θρησκείας-ἐκκλησίας νὰ συγκαταλέγονται μεταξὺ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ νὰ ἀμοίβονται ἀπὸ τὸ δημόσιο ταμεῖο ἐπιβαρύνοντας τοὺς πολίτες μὲ φόρους – ψήφισε Νόμο κάποτε μιὰ Κυβέρνηση μὰ εἶναι καιρὸς ν’ ἀλλάξει, ἀποτελεῖ διάκριση σὲ βάρος τῶν λειτουργῶν ἄλλων θρησκειῶν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψίς σας κύριε ποιητά, ἔστω καὶ ἂν εἶναι βαναύσως ἀντίθετος τόσον μὲ τὸ Σύνταγμα ὅσον καὶ μὲ τὴν συντριπτικὴν πλειονότηταν τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας· ἀλλὰ τὸ Δικαστήριον κρίνει καὶ δικάζει βάσει γεγονότων· τὸ ἀδιαμφισβήτητον γεγονὸς εἶναι ὅτι παρανομήσατε!

Τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς σεβαστὲ κύριε πρόεδρε εἶναι ἄλλο!

Ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία μὲ τὴ συνδρομὴ ἢ ἐξαναγκασμὸ κάποιου τυχαίου ἢ τυχάρπαστου Νομοθέτη ὑφάρπαξε τὸ καταχρηστικὸ ἐξουσιαστικὸ δικαίωμα νὰ ἐλέγχει στὸ ἑξῆς τὴν αὐθόρμητη ὑπαρξιακὴ ἀνάγκη ἐξέλιξης τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἤ, ἔστω, τὴν ἀντίληψή του περὶ τὴν διαβίωση ὅπως τὴν ἐννοεῖ.

Εἶναι δική σας αὐθαίρετος ἑρμηνεία κύριε ποιητὰ καὶ δίδετε προέκτασιν καθαρῶς προσωπικήν, ἡ ὁποία ἀντίκειται εἰς τὴν ἔννοιαν τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ Κράτους.

Ἀφεῖστε κατὰ μέρος τὰ φυσικά σας μάτια κύριε πρόεδρε καὶ δεῖτε μέσῳ τῆς νόησης: οἱ αἰσθήσεις μᾶς ξεγελοῦν ἀπεφάνθη ὁ μέγας φιλόσοφος Ἡράκλειτος – μὴν τὸ ξεχνᾶμε· ἡ ἀνθρωπότητα προόδευσε, ἀλλὰ ὁ Ἡράκλειτος παραμένει ἀξία – ἀξία τὴν ὁποία τίμησαν καὶ τιμοῦν φιλόσοφοι ἕως καὶ σήμερα. Αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα ἀποτελεῖ τὴν ἀλήθεια τῆς συνείδησης, τῆς συνείδησης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ἀπ’ τὴν ἐμφάνισή του ἕως τὴν ἐξαφάνισή του – ὅποτε καὶ ἂν συμβεῑ. Δεῖτε τὴν ἀλήθεια μὲ τὰ μάτια τοῦ νοῦ καὶ νὰ εἶστε βέβαιος πὼς θὰ ὠφεληθεῖ ἡ ἴδια ἡ δικαιοσύνη – καθὼς καὶ ἡ κοινωνία.

Ὁμιλεῖτε μὲ ἀπόλυτον βεβαιότητα κύριε ποιητά!

Ὄχι κύριε πρόεδρε! Ἡ βεβαιότητα καὶ ἡ ἀπολυτότητα εἶναι ἔννοιες ξένες σὲ μένα· ὁμιλῶ βάσει πανανθρώπινων ἀξιῶν – ἀξίες ριζωμένες ἕως τὸ κέντρο τῆς γῆς καὶ κλαριὰ στ’ ἀστέρια.

Τὸ ἴδιο εἶναι κύριε ποιητά. Ποῦ καὶ πῶς γνωρίζετε καὶ ὁμιλεῖτε γιὰ τὶς πανανθρώπινες ἀξίες;

Ἐγὼ σεβαστὲ κύριε πρόεδρε ἁπλῶς ἐπαναλαμβάνω – ἔχω διαβάσει κείμενα καὶ περιορίζομαι νὰ ἀναπαράγω· ἄλλοι ἔχουν ὁμιλήσει σχετικά: οἱ σοφοὶ τῆς ἀνθρωπότητας, τοὺς ὁποίους, ὡς ἐξαίρετος νομικός, γνωρίζετε ἄριστα!

Φιλοφρονήσεις κύριε ποιητά;

Οὔτε φιλοφρονήσεις, οὔτε ὁτιδήποτε ἄλλο κύριε πρόεδρε!

Πιστεύω πὼς δὲν βρεθήκατε ἐξ οὐρανοῦ στὴ θέση αὐτή· καὶ στὴν ἄνοδο τῆς ἐπιστημονικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς κλίμακας ἀσφαλῶς ἔχετε διαβάσει τόμους βιβλιοθηκῶν μὲ ποικίλα βιβλία ποὺ οὔτε κἂν γνωρίζω τὴν ὕπαρξή τους· καὶ μὲ τὴν πολύχρονη ἐμπειρία ἀπὸ τὴ σταδιοδρομία σας εἶμαι βέβαιος ὅτι διαθέτετε τὶς περισσότερες γνώσεις - τόσο ἐξειδικευμένες στὸ ἀντικείμενό σας ὅσο καὶ γενικές

ποὺ ἀφοροῦν στὴν κοινωνία καὶ τὶς δραστηριότητές της - ἀπ’ ὅλους ὅσους βρισκόμαστε σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν αἴθουσα – στὴν ἀξιοποίησή τους προσβλέπω γιὰ τὴν ἀπόφασή σας. Καὶ κάτι ἄλλο κύριε πρόεδρε, καὶ κάτι ἀκόμη!

Τί ἔχετε πάλιν εἰς τὸ μυαλό σας κύριε ποιητά;

Ἤδη ἔχετε ἐπεκταθεῖ εἰς πλεῖστα ὅσα θέματα.

Πολλὰ ἔχω στὸ μυαλό μου, ἀλλὰ θὰ θίξω ἕνα σημαντικό: Ἂν ὑπῆρχε ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία πρὶν τὴν ἐπανάσταση, στὰ δύσκολα καὶ τραγικὰ χρόνια τῆς ὀθωμανικῆς σκλαβιᾶς - ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἐννεάχρονη αἱματηρὴ διάρκειά της - πολλοὶ ὁπλαρχηγοὶ καὶ ἐπαναστάτες θὰ εἶχαν πρόβλημα.Γιὰ παράδειγμα, ὁ θρυλικὸς ἥρωας Κατσαντώνης· ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε ἀκουστὰ γιὰ τὴν ἀπόκρυφη «Σπηλιὰ τοῦ Κατσαντώνη» - στὰ δυσπρόσιτα καί … πίσω ἀπ’ τὸν ἥλιο βουνὰ τῶν Ἀγράφων, ποὺ γέννησαν καὶ ἀνάθρεψαν καὶ τὴ μάνα μου κύριε πρόεδρε - ὅπου εἶχε τὸ λιμέρι του τὸ ξακουστὸ λιοντάρι τῆς Εὐρυτανίας ὄντας βαριὰ ἄρρωστος πρὶν τὸν συλλάβει ὁ Ἆγος Βαστάρης, ὁ καθόλα ἔμπιστος σφραγιδοφύλακας τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ- αὐτοῦ τοῦ ἀδίστακτου καὶ μοχθηροῦ συνάμα ὑπανθρώπου - καὶ θὰ μιλήσω ἀφοῦ πρῶτα πῶ πὼς ὅλοι οἱ καπεταναῖοι, ἔτσι καὶ ὁ Κατσαντώνης, κρύβονταν ἀπὸ σπηλιὰ σὲ σπηλιὰ καὶ ὀργάνωναν τὸν ἔνοπλο ἀγῶνα κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν.

Ἀπὸ τὶς περιβόητες αὐτὲς σπηλιές, λοιπόν, ἐξορμοῦσαν καὶ πετσόκοβαν, ἕως καὶ ἐξολόθρευαν τοὺς Τουρκαλᾶδες, καθὼς καὶ τοὺς συνοδοιπόρους τους Τουρκαλβανούς. Σ’ αὐτὲς τὶς σπηλιὲς κατέστρωναν τὰ σχέδια νυχθημερόν - ὅταν βέβαια δὲν βρίσκονταν στὰ πεδία τῶν μαχῶν - καὶ μαζὶ μὲ τοὺς συντρόφους τους ἀγωνιστὲς ἥρωες ἔδιναν τὸν τιμημένο ὑπὲρ τῆς Πατρίδος Ἀγῶνα. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε καὶ τὸν Θούριο τοῦ Ρήγα Φεραίου:  «Ὡς πότε παλληκάρια, θὰ ζοῦμε στὰ στενά, μονάχοι σὰν λιοντάρια, στὲς ράχες στὰ βουνά;

Κάλλιο εἶναι μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνους σκλαβιὰ καὶ φυλακή. Σπηλιὲς νὰ κατοικοῦμε, νὰ βλέπουμε κλαδιὰ

νὰ φεύγωμ’ ἀπ’ τὸν κόσμο, γιὰ τὴν πικρὴ σκλαβιά; Κάλλιο εἶναι μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνους σκλαβιὰ καὶ φυλακή»

μὲ τὸν ὁποῖο ὁ ποιητὴς ἐμψύχωσε τὸν ὑπόδουλο λαό ἀλλὰ πρωτίστως τοὺς ἡρωικοὺς κλέφτες καὶ ἀρματολούς.

Στὴν ἐν λόγῳ σπηλιὰ στὸ χωριὸ Μοναστηράκι Ἀγράφων ὅπου βρέθηκε ἄρρωστος, κύριε πρόεδρε, ὁ Κατσαντώνης

κατάφερε νὰ κρυφτεῖ μέχρι τήν - θελημένη ἢ ὄχι - προδοσία του

γιὰ νὰ θυσιαστεῖ, μ’ ἐντολὴ τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ, ὑπὲρ Πατρίδος.

Αὐτὴ τὴ σπηλιά, ὅπου ὑπάρχει σχετικὴ μαρμάρινη ἐπιγραφὴ μπορεῖτε νὰ ἐπισκεφθεῖτε τιμώντας τὴν ἱστορία κύριε πρόεδρε!

Μᾶς συγκινήσατε κύριε ποιητά, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἴδιο θέμα.

Ἀσφαλῶς καὶ δὲν εἶναι ἴδιο θέμα, κύριε πρόεδρε –δὲν ἰσχυρίστηκα αὐτό·  ὅμως εἶναι παραπλήσιο.Ἂν ὑπῆρχε τότε ἡ Ἀρχαιολογικὴ , θὰ στερούμασταν πολλὲς ἔνδοξες καὶ λαμπρὲς σελίδες τῆς σύχρονης ἱστορίας μας – δὲν θὰ μιλάγαμε σήμερα ἐδῶ γιὰ τοὺς τετιμημένους ἥρωές μας. Ὅμως, θέλω νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμη κύριε πρόεδρε.

Μὰ ἤσασταν σαφὴς καὶ ἀπολύτως κατανοητὸς κύριε ποιητά!

Μὰ ἔχω τὸν λόγο μου κύριε πρόεδρε, θεωρῶ πὼς ἀξίζει.

Ὡραῖα, κύριε ποιητά, συνεχίστε, σᾶς ἀκοῦμε.

Στὸν τοῖχο πίσω σας ὑπάρχει ἡ εἰκόνα του Χριστοῦ.

Ἂς θυμηθοῦμε ὅλοι μας τὰ γραφόμενα στὰ Εὐαγγέλια, ὅτι νυχτιάτικα ἡ Παναγία μὲ τὸν σύζυγό της Ἰωσὴφ βρέθηκαν σὲ μιὰ σπηλιὰ ὅπου ἡ Θεοτόκος γέννησε τὸν Θεάνθρωπο.

Φαντάζεστε καὶ ἀντιλαμβάνεστε τί θὰ εἶχε συμβεῖ ἂν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν γεννιόταν στὴν Βηθλεέμ, ἀλλὰ κάπου στὴν Ἑλλάδα ὑπαρχούσης τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας· ἡ Μαριὰμ καὶ ὁ Ἰωσὴφ δὲν θὰ παρέμεναν στὴν σπηλιὰ καὶ ὁ Χριστὸς ἐνδεχομένως νὰ πέθαινε ἀπὸ τὸ κρύο - ἐφ’ ὅσον θὰ ἐξωπετάγονταν στὸ ἔλεος τῆς ψυχρῆς φύσης - στερούμενος τὴν θερμὴ ἀνάσα τῶν βοδιῶν καὶ προβάτων – μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διέκοπταν τὸ ταξείδι τους οἱ τρεῖς μάγοι.  

Πολλὴ δραματικὴ εἶναι ἡ φαντασία σας κύριε ποιητά!

Καὶ εἶσθε καὶ καθ’ ὁμολογίαν ἄθρησκος …

Διαθέτετε μεγάλην ἱκανότηταν εἰς τὴν δραματικὴν ἔκφρασιν!

Καθόλου κύριε πρόεδρε! Φρονῶ πὼς δὲν ἰσχύουν τὰ ἀνωτέρω -

ἀναφέρομαι καὶ στὴ δραματικὴ φαντασία καὶ στὴν ἱκανότητα.

Ἂς ἀναλογιστοῦμε γιὰ πόσα γεγονότα τῆς ζωῆς μας δὲ λέμε “Μὰ αὐτὸ εἶναι φανταστικό!” ἤ “Εἶναι θαῦμα!”

Κάπως ἔτσι εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ σᾶς περιέγραψα – πιστέψτε με!

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ὁ Χριστὸς ποὺ γεννήθηκε σὲ σπηλιά.

Καὶ ὁ Δίας σὲ σπήλαιο γεννήθηκε σεβαστὲ κύριε πρόεδρε, καὶ οἱ περισσότεροι θεοὶ τῶν ἀρχαίων προγόνων μας σὲ σπήλαια γεννήθηκαν ἀπ’ ὅ,τι ἱστορεῖ ἡ μυθολογία.

Τί θὰ συνέβαινε ἂν λειτουργοῦσε τότε ἡ ἐν λόγῳ Ὑπηρεσία;

Ἐπιτυγχάνετε καὶ πλέκετε τὸν ἱστὸ τῆς ἀράχνης πολὺ μεθοδικὰ καὶ ἄριστα, ὁμολογῶ, κύριε ποιητά!

Παρακαλῶ κύριε πρόεδρε, παραθέτω συμβάντα καὶ σκέψεις.

Πολὺ δεξιοτεχνικῶς, ὅμως, κύριε ποιητά!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ καὶ ὁ πολιτισμός της.

Ὁμιλεῖτε ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, ἐλᾶτε εἰς τὸ ἐκδικαζόμενον θέμα.

Ἐκτιμῶ πὼς ὅλα ὅσα ἀναφέρω ἔχουν σχέση μὲ τὸ θέμα.

Διέρχεστε ἀπὸ λεωφόρους, δρόμους καὶ ἀτραπούς – ἄλλοτε πλησίον καὶ ἄλλοτε μακρὰν τοῦ θέματος κύριε ποιητά.

Ἐπιχειρῶ νὰ ἐκθέσω τὰ γεγονότα ὅπως τὰ ἀντιλαμβάνομαι,

διανθίζοντας τὸ λόγο μου μὲ μυθολογικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα  –πολιτισμικὰ καὶ γι’ αὐτὸ καθοριστικὰ τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀνάγετε τὴν προσωπικήν σας πορείαν εἰς πορείαν τοῦ ἀνθρώπου

καὶ συνδέετε τὴν παρανομίαν σας μὲ θέματα τῆς θρησκείας –μεγαλόπνευστος καὶ μεγαλόφρων ὁ λόγος σας κύριε ποιητά.

Ἀλλὰ συνεχίστε νὰ ἰδοῦμε ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήσει ὁ λόγος σας.

Ἀσφαλῶς στὴν ἀπόδειξη τῆς ἀθωότητάς μου κύριε πρόεδρε.

Τὸ Δικαστήριον θὰ ἀποφασίσει κύριε ποιητά – συνεχίστε.

Μπορῶ νὰ συμπληρώσω, κύριε πρόεδρε, ὅτι καὶ ἡ τραγοπόδαρη

θεότητα Πᾶν, μὲ δύο κέρατα κατσικιοῦ στὸ κεφάλι καὶ μυτερὰ αὐτιά, ποὺ γεννήθηκε σὲ σπήλαιο στὸ ὄρος Λύκαιον τῆς Ἀρκαδίας, ζοῦσε στὰ ὄρη, κυρίως σὲ σπηλιὲς μὲ Νύμφες, (μία ἐκ τῶν ὁποίων ἡ Σύριγξ, ποὺ γιὰ ν’ ἀποφύγει τὸν ἔρωτά του μεταμορφώθηκε σὲ καλαμιὰ κι ἐκεῖνος ἔκοψε ἀνόμια κομμάτια τὰ ἔνωσε σὲ σειρὰ καὶ δημιούργησε τὸν αὐλό του – τὴν σύριγγα) ὡς προστάτης τῶν κτηνοτρόφων, τῶν κυνηγῶν καὶ τῶν ἀλιέων – ἡ ζωή του ἦταν καθόλα ἁπλὴ καὶ ἀπέριττη μέσα στὴ φύση.

Τὸ ἴδιο καὶ ἡ θεότητα Ἄρτεμις, ἡ προστάτιδα του κυνηγιοῦ διαβίωνε σὲ σπηλιές, σὲ περιβάλλον μεθοριακῶν ζωνῶν, ὅπου δὲν ἐπικρατοῦσε ἀπόλυτη ἀγριότητα τῆς φύσης, ἀλλ’ οὔτε ὁ ἄνθρωπος εἶχε ἐξανθρωπίσει στὸ ἔπακρο, δηλαδὴ πέριξ τῶν πόλεων καὶ τῶν οἰκισμῶν, διατηρώντας τὴν παρθενία της ἔχοντας παρέα τὶς φίλες της Νύμφες, κι αὐτὲς παρθένες ἐκτὸς τῆς Ροδώπιδος, ποὺ ἔχασε τὴν παρθενία της ἀπὸ τὸν Εὐθύνικο καὶ τὴν μεταμόρφωσε σὲ πηγή, μὲ τὸ ὄνομα Στύγα, ἀναβλύζουσα στὴ σπηλιὰ ὅπου ἡ ξεπεσμένη Νύμφη εἶχε χάσει τὴν παρθενία της.

Εὐχαριστοῦμε, κύριε ποιητά, ποὺ μᾶς θυμίζετε τὴν μυθολογίαν ὅμως τὸ θέμα τοῦ δικαστηρίου εἶναι ἡ παρανομία σας.

Ὁλοκληρώνω, κύριε πρόεδρε, μὲ τὴν θεότητα τοῦ οἰνου, τὸν αἰώνιο ἔφηβο ὅπως τὸν λάτρεψαν οἱ πρόγονοί μας, τὸν Πυριγενῆ καὶ Διμήτωρα καὶ Διθύραμβο Διόνυσο ἢ Βάκχο, τοῦ ὑπέροχου θεάτρου: τῆς τραγωδίας καὶ τῆς κωμωδίας, τῆς χαρᾶς καὶ τοῦ κεφιοῦ ἢ τοῦ κρασιοῦ καὶ τοῦ γλεντιοῦ, τὸν ἐκπολιτιστὴ ἀπανταχοῦ τοῦ γνωστοῦ τότε κόσμου, ὁ ὁποῖος δίδαξε στὸν ἄνθρωπο ἀφ’ ἑνὸς τὴν καλλιέργεια τῆς ἀμπέλου ἀφ’ ἑτέρου τὴν παραγωγὴ τοῦ οἴνου πρὸς ἰδιαίτερη τέρψη αὐτοῦ· ποὺ ἀντιπροσωπεύει, μὲ ἄλλα λόγια, τὸ πνεῦμα τῆς ἐνέργειας καὶ τῆς μεταμορφωτικῆς δύναμης-ἱκανότητας  τοῦ παιχνιδιοῦ, συνδεδεμένου μὲ τὴ γονιμότητα μέσω τοῦ ἐκπληρωμένου ἔρωτα ὅπως ἔξοχα μᾶς λέει ὁ Ἀνακρέων στὸ ἐπίγραμμά του:

«Ὦ Κύριε, ποὺ σύντροφοί σου στὸ παιχνίδι εἶναι ἰσχυρὸς Ἔρως, οἱ μαυρομάτες Νύμφες καὶ ἡ Ἀφροδίτη».

Μᾶς εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Διόνυσος μὲ τὴν ἀκολουθία του, τὶς Μαινάδες Νύμφες, τοὺς Σατύρους καὶ τοὺς Σειληνοὺς στὶς σπηλιές, δηλαδὴ τὰ ἄντρα, τῶν βουνῶν ἔξω ἀπὸ τὶς πόλεις διοργάνωναν τὰ ἐνθουσιαστικὰ ὄργια ἐρχόμενοι σὲ ἔκσταση …

Αὐτὰ ἔχουν καταδιακαστεῖ ἀπὸ τὴν κοινωνίαν μας.

Ἔχουν παρερμηνευτεῖ καὶ παραποιηθεῖ ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς, ποὺ τὰ ἔχουν μεταφέρει στὴν κοινωνία μετὰ τὴν ἐπικράτησή τους ὡς ὁμαδικὲς γενετήσιες-σεξουαλικές, δηλαδὴ ἀνήθικες, πράξεις συκοφαντώντας καὶ προσβάλλοντας τοὺς προγόνους μας. Στὴν πραγματικότητα δὲν ἦταν παρὰ λατρευτικὲς τελετουργίες τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος τῶν τότε ἀνθρώπων μὲ ἐνθουσιαστικὲς πράξεις κατόπιν οἰνοποσίας ὥστε νὰ βρεθοῦν σὲ ἐσκτασιακὴ μανία καὶ ὅλοι μαζί, σὲ κατάσταση μέθης καὶ ψυχοπνευματικῆς ἡδονῆς ἁρμόζουσας σὲ λατρευτές, νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν ρουτίνα τῆς καθημερινότητάς τους.

Ἐπρόκειτο γιὰ μιὰ καθόλα ἐνδεδειγμένη θρησκευτικὴ ἑορτή.

Καὶ θέλετε νὰ μιμηθεῖτε τὰς ἀρχαίας θεότητας καὶ ἑορτάς;

Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι, ἁπλὰ νὰ ζήσω σὲ σύγχρονο σπίτι ἐντὸς σπηλιᾶς.

Μάλιστα, γι’ αὐτὸ παρανομήσατε κύριε ποιητά. Ἔχετε κάτι ἄλλο;

Ναὶ κύριε πρόεδρε – τὸ τελευταῖο. Εἶστε θρησκευόμενος ἄνθρωπος καί …

Αὐτὸ δὲν ἐνδιαφέρει τὸ Δικαστήριον.

Θὰ ἔχετε ἐπισκευτεῖ πολλὰ καὶ διάφορα ἱερὰ μέρη τῆς πατρίδας μας

μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες εἶναι κατασκευένες μέσα σὲ σπηλιές – τὸ ἴδιο καὶ μοναστήρια.

Θὰ ἀναφερθῶ σὲ μία καὶ μόνη περίπτωση:

Στὴ σπηλιὰ τοῦ Βαρκοῦ στὴν Καλίδονα Ἠλείας ἐκεῖ ὅπου τὰ χρόνια τοῦ Ὄθωνα ὁ Κολοκοτρώνης συναντήθηκε μὲ ἔμπιστους φίλους του ἀπὸ τὴν Καλίδονα, τὴ Στεμνίτσα, τὴν Ἄλβενα, τὴ Ζούρτσα καὶ ἀποφάσισαν τὴν ἵδρυση κιβδηλονομισματοκοπείου πρὸς χρηματοδότηση τοῦ ἀγῶνα γιὰ τὴν καθιέρωση Συντάγματος ὑπὲρ τοῦ λαοῦ κι ἔδωσαν ὅρκο σὲ ἱερὴ εἰκόνα γιὰ τὴν πίστη στὸ ἔργο τους.

Μετὰ ἀπὸ κάποια χρόνια, κατὰ πάσα πιθανότητα αὐτὴ ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας βρέθηκε στὴ σπηλιὰ καὶ ἀργότερα μετασχηματίστηκε ἡ σπηλιὰ καὶ λειτουργεῖ ὡς ἐκκλησία ὡς τὶς μέρες μας ἀφιερωμένη στὴν Κοίμηση της Θεοτόκου, τὴν ὁποία ἐπισκέπτονται πάρα πολλοὶ συνάνθρωποί μας τόσο κατὰ τὴν ἑορτή της, 23 Αὐγούστου, ἀλλὰ κι ἄλλες μέρες.

Πολλὲς ἀνάλογες περιπτώσεις ὑπάρχουν σὲ ὅλα τὰ βουνὰ τῆς πανέμορφης πατρίδας μας, κύριε πρόεδρε, μὲ ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια ποὺ εὐλαβῶς τιμᾶ ὁ ἑλληνικὸς λαός. Γιατί ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία δὲν παρενέβη γιὰ νὰ χαρακτηρισθοῦν αὐθαίρετα καὶ νὰ τὰ γκρεμίσουν; Γιατί, κύριε πρόεδρε, δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά; Ποῦ βρίσκεται ἡ δικαιοσύνη σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση;

Ἡ Δικαιοσύνη βρίσκεται ὅπου χρειάζεται κύριε ποιητά! Πράττει τὸ ἱερὸν καὶ ὕψιστον καθῆκον της εἰς τὸ ἀκέραιον!

Δὲν εἶστε ἐδῶ γιὰ νὰ δώσετε μαθήματα εἰς τὸ Δικαστήριον!

Ναί, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε νὰ λειτουργεῖ καὶ αὐτεπάγγελτα.

Λειτουργεῖ αὐτεπαγγέλτως εἰς ὅ,τι ὁρίζει ὁ Νόμος!

Ἴσως κάποιες φορὲς ξεχνιέται κύριε πρόεδρε.

Δὲν σᾶς ἐπιτρέπω κύριε ποιητά – προσέχετε πῶς μιλᾶτε.

Ἀσφαλῶς καὶ προσέχω κύριε πρόεδρε. Μιὰ λεπτομέρεια τώρα:

Οἱ ἀρχιτέκτονες λένε ὅτι σχεδιάζουν τὸ ἱερὸ τῶν ναῶν σὲ μορφὴ σπηλαίου γιατί ὁ ἀρχάνθρωπος, σχεδὸν ἀγριάνθρωπος, ὅπως ἄλλωστε προανέφερα, ἦταν ἄνθρωπος τῶν σπηλαίων, ὅπου ἔζησε γιὰ χιλιάδες χρόνια, ἴσως ἑπτακόσιες χιλιάδες,κι ἐκεῖ μετεξελίχτηκε σὲ ἄνθρωπο ὅπως τὸν γνωρίζουμε.

Ἐκεῖ, πράγματι, διαμορφώθηκε ὁ σημερινὸς νοήμων ἄνθρωπος, ὄντας μέσα στὰ σπήλαια προβληματίστηκε φοβούμενος γιὰ τὸν κόσμο ποὺ τὸν περιβάλλει κι ἐπινόησε τοὺς θεούς του κατασκευάζοντας τὰ ἱερὰ καὶ ὅσιά του ἀντικείμενα καὶ ξόανα καὶ βγαίνοντας ἔξω ἔμαθε νὰ κατασκευάζει πρῶτα καλύβες μὰ ἐξακολούθησε νὰ ἔχει τὰ ἱερά του ἐντὸς τῶν σπηλαίων καὶ ὕστερα σπίτια μικρὰ καὶ μεγάλα μὲ τὰ ἱερὰ ἐντός τους κι ἀργότερα κατασκεύασε ξεχωριστοὺς καλαίσθητους ναοὺς ὅπου, οἱ Ἕλληνες γιὰ παράδειγμα, στὸν σηκό, ποὺ θύμιζε

σπήλαιο, τοποθετοῦσαν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ, ἐνῶ οἱ λατρευτὲς παρέμεναν στὸν προαύλιο χῶρο στὸν ὁποῖο βρισκόταν ὁ βωμὸς καὶ στὴ συνέχεια οἱ Χριστιανοὶ στοὺς ναούς τους διατήρησαν τὸν σπηλαιόμορφο σχεδιασμὸ στὸν ἱερὸ χῶρο, ἐνῶ ὁ κυρίως ναὸς ἀποτελεῖ τὸν χῶρο τῆς ἐκκλησίας, δηλαδὴ τῶν πιστῶν.

Δὲν γνωρίζαμεν αὐτὴν τὴν λεπτομέρειαν κύριε ποιητά.

Ἐπιτρέψτε μου ἕνα τελευταῖο, παραπλήσιο κύριε πρόεδρε …

Προβλέπω νὰ μὴν τελειώσετε ποτὲ κύριε ποιητά.

Δεσμεύομαι, κύριε πρόεδρε, και τὸ ἐννοῶ πραγματικά.

Σᾶς ἀκοῦμε, λοιπόν, καὶ εἶναι πράγματι τὸ τελευταῖο.

Στὸ ἀκριτικὸ Καστελόριζο, σὲ ὕψωμα ἀνατολικὰ τοῦ λιμανιοῦ,

κάτω ἀπὸ τὸ ἱπποτικὸ κάστρο τῆς παρακείμενης περιοχῆς ὑπάρχει μέσα σὲ σπηλιὰ ὁ ναόσχημος Λυκιακὸς Τάφος. Εἶναι θαλαμοειδής, μὲ ἀρχιτεκτονικὰ στοιχεῖα διαμορφωμένη πρόσοψη, σὲ κόγχη λαξευμένη στὸν βράχο, παραστᾶδες μὲ ἰωνικὲς βάσεις, ἐπίκρανα στηρίζουν τὸ ἐπιστύλιο ποὺ κοσμεῖται μὲ γεισίποδες, φέρει δὲ ἀετωματικὴ ἐπίστεψη μὲ ἀνθεμωτὰ ἀκρωτήρια.

Στὸ ἐσωτερικὸ ὑπάρχουν τρεῖς νεκρικὲς κλίνες στὶς πλευρὲς ἐνῶ ἡ θύρα μὲ τὰ θυρόφυλλα δηλώνει τὶς πολλαπλὲς ταφές, χρονολογεῖται δὲ στὸν τέταρτο αἰῶνα κοινῆς χρονολογίας, παραπέμπει στὶς σχέσεις τῶν κατοίκων μὲ τὰ νότια τῆς Ἰωνίας, εἶναι ὁ μοναδικὸς ποὺ ὑπάρχει σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη καὶ εἶναι ἐπισκέψιμος κατὰ τὶς πρωινὲς ὧρες κύριε πρόεδρε.

Ἀγγίζετε εὐαισθήτους χορδὰς τῆς ψυχῆς μας, κύριε ποιητά, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ σᾶς ἐπισημάνω καὶ νὰ κατανοήσετε ὅτι οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια ἐπιτελοῦν ἱερὸ σκοπό!

Τὸ ἴδιο καὶ οἱ τάφοι – ἐπιπροσθέτως ἀποτελοῦν πολιτισμό!

Δὲν ἀντιλέγω – ἀπεναντίας, συμφωνῶ καὶ ἐπαυξάνω.

Ἀλλὰ καὶ τὸ σπίτι ἑνὸς ἀφοσιωμένου στὰ γράμματα ποιητή, ποὺ μετὰ τὸν θάνατό του θὰ μετατραπεῖ σὲ Μουσεῖο, ὅπου θὰ  πραγματοποιοῦνται καὶ λογοτεχνικὰ σεμινάρια, εἶναι πνευματικὸ καὶ ἐξ ἴσου ἱερὸ ἔργο κύριε πρόεδρε!

Ἑνὸς ποιητὴ πράγματι μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, ἀπόμακρου τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ πλησίων αὐτῶν, ὁμοιάζοντος τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ διαφοροποιημένου αὐτοῦ.

Ἐπιπρόσθετο ἔργο τὸ μνῆμα του στὸν περίβολο. Ἡ ἱερότητα ἑνὸς ἔργου δὲν προσδιορίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ τὴ θρησκευτικότητα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱερότητα προσφορᾶς στὴν κοινωνία

καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξοβελίζεται ἐπειδὴ τὸ θέλει μιὰ ὀργανωμένη κάστα συνανθρώπων μας. Οἱ ἀρχαιολόγοι ἂς ἐξορίσουν τὸν ἑαυτό τους σὲ ὅποιο σημεῖο τῆς γῆς ἐπιθυμοῦν μὰ δὲν μποροῦν μὲ κανένα τρόπο νὰ ἐξορίσουν τὸν ποιητή – τὸν μικρὸ ἐπὶ γῆς θεὸ σὲ ὅποιο σημεῖο της. Ἔστω ἕνας ἄνθρωπος νὰ ὠφεληθεῖ κύριε πρόεδρε θὰ μοῦ δώσει ἀφάνταστη χαρὰ σὲ τούτη τὴ ζωὴ καὶ στὴν ἄλλη θὰ εἶμαι ἰδιαίτερα εὐτυχὴς ὁμολογῶ.

Καὶ ἂν μὴ τί ἄλλο, ἡ ποίηση κι ἂν εἶναι πολιτισμός!

Ἐκδηλώνετε αὐτάρεσκον πεποίθησιν κύριε ποιητά.

Ἐκδηλώνω βαθιὰ πίστη στις ἰδέες μου σεβαστὲ κύριε πρόεδρε!

Ἀντὶ νὰ πεισθεῖτε ἀπὸ τὰ Θεῖα, πείθετε τὰ Θεῖα κύριε ποιητά!

Αὐτὴ ἡ τοποθέτησή σας κύριε πρόεδρε σαφῶς εἶναι φιλοφρόνηση.

Τελειώσατε κύριε ποιητὰ ἢ θὰ μᾶς παραθέσετε καὶ ἄλλα στοιχεῖα;

Ἔχω ἤδη ὁλοκληρώσει τόσο τὰ στοιχεῖα ὅσο καὶ τὶς σκέψεις κύριε πρόεδρε καὶ θερμὰ σᾶς εὐχαριστῶ ποὺ τὸ ἐπιτρέψατε.

Κύριε ποιητὰ μᾶς ταξειδέψατε πολλαπλῶς ἐπὶ τῆς γῆς, ἐντὸς τοῦ χρόνου, παρόντος, παρελθόντος καὶ μέλλοντος, ἀπὸ τὴν ἐμφάνησιν τοῦ ἀνθρώπου ζῶντος εἰς τὰ σπήλαια ἕως καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν συντέλειαν τοῦ κόσμου, ἐπιστρατεύσατε μάλιστα καὶ μελλοντικὴν μετοίκησιν τοῦ ἀνθρώπου εἰς ἄλλον πλανήτην, καθὼς καὶ ἀγαθὴν συναναστροφήν - συνεργασίαν μὲ ἐξωγήινα ὄντα – μὴ παραλείποντας νὰ ἐμπλέξετε τὰ ἀνθρώπινα μὲ τὰ Θεῖα, ἐσεῖς ὁ κατὰ δήλωσίν σας ἄθρησκος. Διαπιστώνομε ὅτι κατέχετε πλήρως τὴν ἐπιστήμην τῆς ἐπικοινωνίας· ἄλλωστε, ἡ ποίησις, ὡς πρώτη τῶν Τεχνῶν, κατ’ ἐξοχὴν ἐπικοινωνία εἶναι.

Κύριε πρόεδρε, ἔπραξα, ὅπως ἔκρινα πρέπον, ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας.

Τὸ Δικαστήριον, λαμβάνοντας ὑπόψιν ὅλας τὰς κατατιθεμένας θέσεις: φιλοσοφικάς, κοινωνικάς, πολιτικὰς καὶ καθημερινὰς τοῦ ἀνθρωπίνου βίου,  μὰ καὶ ὡς πρὸς τὸ μέλλον, κηρύσσει ἀθῶον τὸν ποιητήν. Συστήνει δὲ εἰς τὴν Ἀρχαιολογικὴν Ὑπηρεσίαν νὰ μὴν εἶναι προσκολλημένη τόσον εἰς τὸ Γράμμα τοῦ ὑφισταμένου Νόμου, ὅσον καὶ εἰς τὴν στείρα ἀντίληψιν τῆς ἐπιστήμης της, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἀνοιχτὸν τὸ Πνεῦμα της εἰς τὴν διαχρονικὴν ἀνάπτυξιν καὶ ἐξέλιξιν τοῦ ἀνθρώπου· μάλιστα νὰ μὴ στερεῖ ἀπὸ τοὺς μελλοντικοὺς σπηλαιολόγους τὴν εὐκαιρίαν καὶ δυνατότηταν νὰ ἐρευνήσουν καὶ

διαπιστώσουν συνθῆκας διαβιώσεως σημερινῶν ἀνθρώπων.
Τέλος, ἐπιβάλλει εἰς τὴν Ἀρχαιολογικὴν Ὑπηρεσίαν ἐξ ὁλοκλήρου τὸ κόστος τῆς δικαστικῆς δαπάνης, τὴν καταβολὴν δὲ τόσον τῆς ἀρχιτεκτονικῆς ὅσον καὶ τῆς κατασκευαστικῆς δαπάνης διὰ τὴν διαμόρφωσιν τῆς σπηλιᾶς εἰς οἰκίαν ὅπου θὰ κατοικεῖ ὁ ποιητής, ἡ ὁποία μετὰ τὸν θάνατό του - κατὰ δήλωσίν του - θὰ μετατραπεῖ

εἰς Μουσεῖον (εἰς τὸν περίβολον τοῦ ὁποίου θὰ ἐνταφιαστεῖ μετὰ τὸν θάνατόν του ὁ ἐνώπιόν μας ἀθωωθεὶς ποιητής) ὥστε νὰ τὸ ἐπισκέπτονται ἄνθρωποι τοῦ μέλλοντος, νὰ ἐνημερώνονται ὡς πρὸς τὸν τρόπον διαβιώσεώς του, ἀλλὰ καὶ γενικότερον διὰ τὸν ἐν γένει πολιτισμὸ τῆς ἐποχῆς του, νὰ ἐρευνοῦν τὴν πλουσίαν βιβλιοθήκην του καὶ νὰ μελετοῦν τὰ βιβλία αὐτῆς, καθὼς καὶ τὴν πολύμορφον ποίησίν του· εἴθε δὲ ἡ φύσις καὶ τὸ Θεῖον τοῦ σύμπαντος Πνεῦμα ὅπως προστατεύουν τὴν σπηλιὰν καὶ τὸ Μουσεῖον ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ διὰ πολλὰς χιλειτίας χάριν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀξιότιμε κύριε ποιητὰ μὲ ὅλην μας τὴν ψυχὴν σᾶς εὐχόμεθα δύναμιν ἀγαθὴν εἰς τὸ ἐπίπονον ἔργον ποὺ ἤδη ἔχετε ἀναλάβει καὶ πιστεύομεν πὼς στὸ ἑξῆς ἡ Πολιτεία θὰ σταθεῖ ἀρωγός σας.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

 

Eνα απόσπασμα από την ιστοσελίδα του Στ. Γ. Φραγκόπουλου  Εκπαιδευτικού.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Από τα χριστιανικά κείμενα των πρώτων αιώνων προκύπτει ανάγλυφα η αντιπαλότητα των ηγετών της χριστιανικής Εκκλησίας έναντι του ελληνικού πολιτισμού και των έργων του, παρά την προβαλλόμενη σήμερα δήθεν σύζευξη ελληνισμού και χριστιανισμού που θρυλείται ότι κατέληξε στον «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό» - ένα ιδεολόγημα που συνοδεύει το σύγχρονο ελληνικό κράτος και αξιοποιήθηκε κυρίως από τα δικτατορικά καθεστώτα. Αυτή η αντιπαλότητα δεν ήταν απλώς μία θεμιτή άμιλλα, ένας ανταγωνισμός ιδεών και προτάσεων, αλλά μία σαφής εχθρότητα και πρόθεση συκοφάντησης. 

Ανεξάρτητα από αυτή τη συγκρουσιακή τοποθέτηση, εκείνη την εποχή μεθοδευόταν ταυτόχρονα η συστηματική αντιγραφή και ενσωμάτωση στα χριστιανικά κείμενα απόψεων και συλλογισμών Ελλήνων (Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης) αλλά και Ρωμαίων (Κικέρων, Σενέκας) φιλοσόφων, αλλά και η παραποίηση ιδεών και φιλοσοφικών προτάσεων. Ο K.Deschner παραθέτει στο βιβλίο του «Kriminalgeschichte des Christentums»  πλαστογραφημένες «επιστολές», δήθεν μεταξύ του Σενέκα και του Παύλου, τις οποίες είχαν επινοήσει διάφοροι «εκκλησιαστικοί πατέρες» και από τις οποίες συμπεραίνεται η σύγκλιση της ελληνορωμαϊκής φιλοσοφίας με τις (μέχρι τότε ακόμα αδιαμόρφωτες) χριστιανικές απόψεις. Αυτή η υποκλοπή αλλοτρίων ιδεών δεν ήταν, φυσικά, τότε γνωστή, αλλά από τη μέση βυζαντινή εποχή και μέχρι σήμερα προβάλλεται ακριβώς το αρχικά αποσιωπούμενο και αξιοποιείται για τη στήριξη του ιδεολογήματος περί ενότητας και συνέχισης του ελληνικού πολιτισμού δια του χριστιανισμού.

Η χριστιανική πλευρά διατυπώνει ως αντίλογο την άποψη ότι, πρώτον, οι χριστιανοί εκδικούνταν με τις βιαιοπραγίες τους τις αιματηρές διώξεις που είχαν υποστεί για πολλές δεκαετίες και, δεύτερον, όπου στα χριστιανικά κείμενα αναφέρονται καταγγελίες, ύβρεις και αναθεματισμοί κατά των Ελλήνων, δεν νοούνται οι εκπρόσωποι του ελληνικού πνεύματος και οι Έλληνες ή έστω οι ελληνόφωνοι πολίτες, αλλά γενικώς οι «ειδωλολάτρες». 

Στο πρώτο σημείο δεν είναι δύσκολο να απαντηθεί, αφενός ότι, ένα πιθανόν δικαιολογημένο συναίσθημα πικρίας, το οποίο μετετράπη σε εκδικητικότητα στο αριθμητικά έτσι κι αλλιώς ακόμα περιορισμένο πλήθος των οπαδών, δεν θα έπρεπε να βρίσκει συνέχεια στα λόγια και τα έργα των κορυφαίων εκπροσώπων της «θρησκείας της αγάπης». Αφετέρου είναι σημαντικό να τονιστεί ότι, οι όποιες διώξεις και σφαγές κατά των χριστιανών δεν διοργανώνονταν από τους Έλληνες φιλοσόφους ή οποιουσδήποτε Έλληνες διανοούμενους, αλλά από τη ρωμαϊκή διοίκηση και το μισθοφορικό αυτοκρατορικό στρατό. Οι Ρωμαίοι στρατηγοί με αυτήν ακριβώς τη διοίκηση και τον ίδιο μισθοφορικό στρατό υιοθέτησαν αργότερα και επέβαλαν το χριστιανισμό ως μοναδική και αποκλειστική θρησκεία και επιδόθηκαν, μαζί με τους εκπροσώπους του εκκλησιαστικού μηχανισμού, στην κατασυκοφάντηση του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και την καταστροφή μεγάλου μέρους των μέχρι σήμερα θαυμαζόμενων, κάθε είδους και μορφής, έργων του!

Όσον αφορά δε το δεύτερο σημείο του αντιλόγου, ότι δηλαδή με τον όρο «ελληνικός» χαρακτηριζόταν ο «ειδωλολάτρης», ό,τι κι αν σήμαινε τότε και μπορεί να σημαίνει σήμερα ουσιαστικά αυτή η λέξη, τα κείμενα που ακολουθούν φαίνεται να μαρτυρούν κάτι διαφορετικό:

Ο επίσκοπος Ρώμης, πάπας Γελάσιος (Gelasius) που έζησε κατά τον 5ο αιώνα (πέθανε το 496) απηύθυνε επιστολές στον αυτοκράτορα και στη διοίκηση του ρωμαϊκού κράτους, στις οποίες καταφέρεται κατά των, όπως γράφει σε πάμπολλα σημεία, «σχισματικών Ελλήνων». (E. Caspar, Geschichte des Papstums II, 1930 και W. Ullmann: Gelasius I, 1981) Αφορμή για τη συγγραφή αυτών των επιστολών ήταν αντιδικίες για κάποια δογματικά ζητήματα πίστης^.  ο σημερινός αναγνώστης διαβλέπει, βέβαια, συγκρούσεις για επιρροή και εξουσία μεταξύ των επισκόπων Ρώμης, Κων/πολης και Αλεξάνδρειας, πράγμα που δεν ενδιαφέρει όμως εδώ άμεσα. Προφανώς, οι αναγνώστες εκείνης της εποχής των επιστολών του Γελάσιου, στο παλάτι, στο στρατό, στην εκκλησία και στη διοίκηση, δεν καταλαβαίνουν ότι ο επίσκοπος Ρώμης κατακεραυνώνει και χλευάζει τους «ειδωλολάτρες», όταν διαβάζουν ότι οι «σχισματικοί Έλληνες δεν θα βρουν συγχώρεση ούτε μετά θάνατον ... » αλλά, ακριβώς αυτό που καταλαβαίνει καθένας και σήμερα: εννοεί τις ηγετικές ομάδες της ανατολικής εκκλησίας. «Έλληνες» ήταν λοιπόν τον 5ο αιώνα οι Ελληνίζοντες!

Στον Ακάθιστο Ύμνο, έργο άγνωστου μελωδού του 6ου αιώνα προς τιμή της μητέρας του Ιησού, αναφέρεται σε κάποιους στίχους (γράμμα Ρ):

Χαίρε, φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα,
Χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα,
Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί,
Χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί,
Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα ... »

Κάποιος που γνωρίζει επαρκώς την ελληνική γλώσσα αντιλαμβάνεται ότι, ακόμα κι αν ως τεχνολόγοι, δεινοί συζητητές και μύθων ποιητές δεν «περιγράφονται» οι Έλληνες επιστήμονες, φιλόσοφοι και ιστορικοί, με τους όρους Αθηναίοι και φιλόσοφοι εννοούνται αποκλειστικά οι δάσκαλοι του ελληνικού πολιτισμού που είχαν την έδρα τους στην Αθήνα και όχι αφηρημένα κάποιοι ειδωλολάτρες.

-Ο κορυφαίος χριστιανός υμνογράφος Ρωμανός ο Μελωδός περιλαμβάνει στον «Ύμνον εις Πεντηκοστήν» τους εξής στίχους (Maas Paul - Trypanis C.: A.Sancti Romani Melodi cantica - Cantica genuina, Oxford University Press, 1963):

Τί φυσώσιν και βαμβεύουσιν οι Έλληνες; 
Τί φαντάζονται προς 'Αρατον τον τρισκατάρατον; 
Τί πλανώνται προς Πλάτωνα; 
Τί Δημοσθένη στέργουσι τον ασθενή; 
Τί μη νοούσι Όμηρο όνειρον αργόν; 
Τί Πυθαγόραν θρυλούσιν τον δικαίως φιμωθέντα»

Βέβαια, ο συγκεκριμένος Ρωμανός ήταν εκχριστιανισμένος Ιουδαίος εκ Συρίας και προφανώς είχε μόνο σχέση σπουδών με τον ελληνικό πολιτισμό. Τα κείμενά του γίνονταν όμως αποδεκτά από την Εκκλησία και έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα.

-Στον αποστολικό κανόνα διαβαζουμε: Απέφευγε όλα τα βιβλία τω εθνικών. Τι χρειάζεσαι τις ξένες συγγραφές, που οδηγούν μακριά από την πίστη; Τι βρίσκεις να λείπει από το θείο νόμο που το ζητάς στους εθνικούς μύθους... Γι' αυτό απέφευγε κάθε εθνικό και διαβολικό βιβλίο" (Cyril Mango, Βυζάντιο)

Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν να γενικευτεί η αντίληψη ότι η έννοια Έλλην και ελληνικός ταυτιζόταν τότε άκριτα με τις έννοιες ειδωλολάτρης και ειδωλολατρικός! Πολύ εγγύτερα βρίσκεται το συμπέρασμα ότι, στόχος των καταγγελιών και συκοφαντιών ήταν οι Ελληνίζοντες της ύστερης Αρχαιότητας. Πέρα απ' αυτό, αν οι χριστιανοί διανοούμενοι των πρώτων αιώνων εκτιμούσαν πράγματι τα έργα του ελληνικού πολιτισμού, τον οποίον υποτίθεται ότι καλλιέργησαν στη συνέχεια, όπως ισχυρίζονται σήμερα οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, θα έπρεπε εκείνοι οι πρωτοπόροι να έχουν διαφυλάξει αυτές τις έννοιες από τον κίνδυνο κατάχρησής τους με στόχο την εξύβριση επιφανών ανθρώπων και έργων!

Παραθέτουμε στα επόμενα μερικά ακόμα αποσπάσματα από χριστιανικά κείμενα που καταφέρονται κατά των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού και διατυπώνουμε πιθανές ερμηνείες γι' αυτές τις εκδηλώσεις εχθρότητας! -Αθανάσιος ο Μέγας, (αποκαλούμενος homunculus δλδ. ανθρωπάκι, μάλλον Αιθίοπας εκ καταγωγής): «Δεν είχε αποκαλυφθεί η μωρία της ελληνικής φιλοσοφίας, παρά μόνο όταν η αληθινή σοφία του θεού φανέρωσε τον εαυτό της στη Γη» (Περί ενανθρωπίσεως, 46.17-19). -Ιωάννης Χρυσόστομος, (εκ Δαμασκού Συρίας, αμφιλεγόμενης καταγωγής): «Εάν δε κοιτάξεις στα ενδότερα των Ελλήνων θα δεις τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά σαν τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας αυτών, γεμάτος ακαθαρσίες και ιχώρ (έμπυο) και τα δόγματά τους γεμάτα σκουλήκια. Εμείς δε δεν παραιτούμαστε της κατ' αυτών μάχης» (Εις τον 'Αγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν, 59, 370, 7-11).  «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα... Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε ... και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του πιστού βάρβαρου) καθ' έκαστη λαμπρότερα γίνονται». (Εις Ιωάννην 59.31.33).  «Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγόνων να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά αυτά των δικαίων (της Παλαιάς Διαθήκης)». (Περί Κενοδοξίας και πώς δει τους Γονείς Ανατρέφειν τα Τέκνα (690) 641.65).  -Βασίλειος ο Μέγας, (Καππαδόκης εκ καταγωγής): «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ. Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων». (Εις Προφήτην Ησαϊαν 9.230.8) «Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων... τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν» (Εις Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον 7.196.3).  -Ευσέβιος Καισαρείας της Παλαιστίνης, (Παλαιστίνιος εκ καταγωγής): « ... Τον φτωχό και πένητα λαό σήκωσες από τα καθόλου ζηλευτά πράγματα και από την ατιμία των παθών και από την κοπριά των ελληνικών βδελυγμάτων και κάθισες αυτόν με τους άρχοντες του Ισραήλ, τον όντως αληθινό λαό του Θεού» (Εκκλησιαστική Ιστορία, 23, 1352, 34-38)  Τίτλοι κεφαλαίων:  Πράξη σωφροσύνης είναι η εγκατάλειψη της ελληνικής πλάνης.  Εγκαταλείψτε όσα οι Έλληνες φυσικοί φιλόσοφοι περί αρχών εισηγήθηκαν.  Περί των αρχαιότερων Εβραίων και γιατί τας γραφάς αυτών, από των ελληνικών λόγων προτιμήσαμε.  Γιατί μετά από λογική κρίση και σώφρονα λογισμό την ιστορία των Εβραίων παραδεχθήκαμε. (Ευσέβιος «Κλείς Πατρολογίας»).  -Τατιανός, μέγας απολογητής, (Tatianus, Αραμαίος εκ Μεσοποταμίας): «Οι Έλληνες ούτε είχαν ούτε δημιούργησαν τίποτα δικό τους, αλλά όλα τα παρέλαβαν από τους βαρβάρους, μόνο και μόνο για να προξενήσουν κακό» (Προς Έλληνας)  -Γρηγόριος εκ Ναζιανζού της Καππαδοκίας, (αποκαλούμενος Θεολόγος, πιθανόν ελληνικής καταγωγής) προς τον αδελφό του Καισάριο: «... ελληνίζεις επικίνδυνα!» -Ιωάννης Δαμασκηνός,  Γι'αυτό, μακράν η πολύσχημος γεωμετρία ,μακράν η κενέμφατος άλγεβρα, μακράν κάθε ανθρώπινη επιστήμη και μάθησις, Εις τα εξ αποκαλείψεως δεν χρειάζεται απόδειξης αλλα πίστης (Χριστιανική απολογητική σελ 103-104)

Αυτά αποτελούν δε μόνο μικρό τμήμα των ανθελληνικών αποσπασμάτων.  ανάλογα εδάφια από μελέτες και λόγους υπάρχουν πολλές εκατοντάδες στα πατερικά και, γενικότερα, στα εκκλησιαστικά κείμενα των Εφραίμ του Σύρου, Αναστάσιου του Σιναΐτη, Ιωάννη Δαμασκηνού, Κύριλλου Ιεροσολύμων κ.ά. Οι θεωρητικοί του χριστιανισμού, κυρίως οι Σύριοι και οι Αφρικανοί, αλλά λιγότερο οι Αλεξανδρινοί του 3ου αιώνα, καθυβρίζουν με κάθε διαθέσιμο τρόπο τις μεγάλες προσωπικότητες της ελληνικής και ρωμαϊκής φιλοσοφίας. Όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι ήταν καταρχήν «τυφλοί που διδάσκουν κωφούς», ο Πλάτων είχε αντιγράψει τις ιδέες του Μωϋσή, ο στωικός Ζήνων ήταν φαιδρός και προπαγανδιστής του κανιβαλισμού (!), ο Ηράκλειτος αυτοδίδακτος (άρα άνευ αξίας!) και αλαζών, ο Αριστοτέλης δε χαμερπής, αυλοκόλακας κ.ά. Ιδιαίτερα οι συκοφαντίες και ύβρεις του Ιωάννη Χρυσοστόμου κατά των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού, γεμίζουν εύκολα ένα ολόκληρο βιβλίο ! Επιχειρώντας μία ερμηνεία γι' αυτόν τον απίστευτο καταιγισμό ύβρεων και ψευδολογιών κατά του ελληνικού πολιτισμού και των εκπροσώπων του, σημειώνουμε καταρχήν ότι, οι περισσότεροι από τους προαναφερόμενους και άλλους επιφανείς πατέρες και απολογητές του χριστιανισμού, δεν ήταν Έλληνες και, σχεδόν όλοι, είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει σε εξωελληνικό περιβάλλον. Προέρχονταν ουσιαστικά από τους ανατολικούς λαούς της Μικράς Ασίας, της Συρίας, της Παλαιστίνης και της Αιγύπτου και, το σημαντικότερο, ήταν τέκνα του ανατολικού μεταφυσικού μυστικισμού. Προφανώς είχαν γνωρίσει τον ελληνικό ορθολογικό ανθρωποκεντρισμό, όπως και ο Ρωμανός, ως ξένη ιδεολογία και τον είχαν σπουδάσει στις σχολές της εποχής, στις οποίες διδάσκονταν ο Όμηρος και οι Αθηναίοι φιλόσοφοι. Ενδιαφέρον είναι βέβαια να εκτιμηθεί, ποιοι λόγοι μπορεί να τους οδήγησαν σ' αυτή την τοποθέτηση. Δεν θα ήταν άτοπο να υποθέσουμε ότι, η εχθρική στάση αυτών των πατέρων του χριστιανισμού απέναντι στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, δεν είχε αποκλειστικά θρησκευτικά αίτια και δεν ήταν ανεξάρτητη από πολιτικά κινήματα της εποχής και επιδιώξεις διαφόρων κοινωνικών και εθνικών ομάδων. Οι Ελληνίζοντες είχαν κατά τη μέση και ύστερη Αρχαιότητα σαφή πολιτισμική υπεροχή και η ευχέρειά τους για παρεμβάσεις και επιρροή στα κέντρα εξουσίας, στο παλάτι και στο στρατό, όπου παίρνονταν οι ουσιαστικές αποφάσεις, ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερες από αυτές άλλων εθνικών και κοινωνικών ομάδων, ανερχόμενων και/ή μονίμως παραμελημένων. Αυτές οι παρεμβάσεις των Ελληνιζόντων, συγκλητικών και ανεξάρτητων διανοουμένων, είχαν δε απώτερο σταθερό στόχο την αποδυνάμωση της απόλυτης αυτοκρατορικής ισχύος και την προώθηση κάποιων, προφανώς ασαφών, μοντέλων συμμετοχής, σε ανάμνηση της λειτουργίας των ελληνικών πόλεων.  Για να μην επεκταθούμε δε σε γενικότερα πολιτικά και κοινωνικά θέματα της εποχής, ας αρκεστούμε εδώ στο παράδειγμα του συστηματικού διωγμού της κοσμικής, της ονομαζόμενης από τους χριστιανούς «θύραθεν παιδείας» και στο κλείσιμο της «ειδωλολατρικής» Πλατωνικής Ακαδημίας της Αθήνας από τον Ιουστινιανό το έτος 529. Αυτές οι ενέργειες δεν είχαν αποκλειστικά θρησκευτικό κίνητρο, έστω κι αν έτσι φαίνεται εκ πρώτης όψεως, αλλά πολιτικό: την αποθάρρυνση και υποβάθμιση μέσω της παιδείας των Ελληνιζόντων που απέβλεπαν στην αποδυνάμωση της απόλυτης αυτοκρατορικής ισχύος, η οποία εύρισκε στήριγμα στο χριστιανικό θεοκεντρικό οικοδόμημα. Απ' την άλλη πλευρά, το ιδεολογικό υπόστρωμα του χριστιανισμού ευνοούσε τον αυτοκρατορικό θεσμό και την απολυταρχία του, αφού αποτελούσε «ελέω θεού βασιλεία», ήταν δηλαδή προδιαγεγραμμένη και ευλογημένη από τον ίδιο το θεό! Ο Παλαιστίνιος Ευσέβιος Καισαρείας, διαπρεπής αυτοκρατορικός αυλοκόλακας, είχε καταγράψει απολογούμενος ήδη από τον 4ο αιώνα στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του ότι, «οι εθνικοί υποχώρησαν, όχι από τις διώξεις και τις καταστροφές των χριστιανών, αλλά γιατί είχαν πολυθεΐα και πολυαρχία. Ένας μόνον Θεός πρέπει να υπάρχει στους ουρανούς και, κατ' επέκτασιν, μοναρχία στην κοινωνία των ανθρώπων» ... Σήμερα, είναι εύκολο να εκτιμήσουμε, κρίνοντας αναδρομικά, ότι οι λαοί γύρω από τον ελληνόφωνο χώρο της Αρχαιότητας χειραγωγούνταν πολιτισμικά και για πολλούς αιώνες από τους ελληνικούς πληθυσμούς. Αργότερα επεβλήθησαν σ' αυτούς τους λαούς βιαίως οι αντιλήψεις και πρακτικές των Ελλήνων, αρχικά στη μακεδονική και αργότερα στη ρωμαϊκή εκδοχή τους, με τις διαστρεβλώσεις και τους εκφυλισμούς που είχαν εντωμεταξύ υποστεί αυτές οι αντιλήψεις και πρακτικές. Η επιβαρημένη συλλογική ιστορική μνήμη αξιοποιήθηκε από τους διανοούμενους αυτών των λαών κατά των Ελληνιζόντων και των έργων του ελληνικού πολιτισμού, όταν στα χρόνια της ύστερης Αρχαιότητας δόθηκε η πολιτική ευκαιρία με την εμπέδωση της απολυταρχικής «ελέω θεού» εξουσίας. Ως όχημα για την εθνική και προσωπική ανέλιξη των αντιπάλων του Ελληνισμού αξιοποιήθηκε δε μια επίσης ξενόφερτη ιδεολογία, η νέα θρησκεία από την Ιουδαία. Αυτή η, από τη μονοθεϊστική φύση της, ολοκληρωτική ιδεολογία, προσαρμοσμένη στις ανάγκες της ρωμαϊκής εξουσίας για διατήρηση της συνοχής του κράτους και μακροημέρευση του εκάστοτε αυτοκράτορα στην κορυφή του, οδήγησε σε αγαστή συνεργασία κράτους και εκκλησίας, τη λεγόμενη «συναλληλία».  Η προτεραιότητα του εθνικού και κοινωνικού στόχου έναντι του θρησκευτικού επιβεβαιώνεται και από τη συμπεριφορά των διανοουμένων χριστιανών στην περιφέρεια της αυτοκρατορίας (Λιβύη, Αίγυπτος, Παλαιστίνη, Συρία, Ανατολία κ.ά.), οι οποίοι έβλεπαν ότι το νέο σχήμα λειτουργίας του κράτους, με ενωτική ιδεολογία το χριστιανισμό, άφηνε τους λαούς τους εκτός επιρροής στην κεντρική εξουσία. Δεν είναι τυχαίο ότι σ' αυτές ακριβώς τις χώρες διαδίδονταν εύκολα οι «αιρέσεις» με συνήθως ασήμαντες διαφοροποιήσεις από τα κεντρικά θρησκευτικά δόγματα. Γνωστικισμός, μοντανισμός, μανιχαϊσμός, απολλιναρισμός, αρειανισμός, μονο- ή μιοφυσιτισμός, νεστοριανισμός, δονατισμός κ.ά. ήταν δοξασίες και αιρέσεις που δημιουργήθηκαν και/ή εξαπλώθηκαν στη Συρία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ανατολία, την Περσία κ.α. Αποτέλεσμα αυτών των διαφοροποιήσεων και, ουσιαστικά, αποσχιστικών κινημάτων, ήταν να υφίστανται αυτοί οι λαοί, αρχικά την «πνευματική» εχθρότητα της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης, στη συνέχεια δε τη στρατιωτική καταπίεση, διώξεις και σφαγές. Έτσι, όταν εξασθένησε η επιρροή της κεντρικής εξουσίας στις περιοχές τους και ήρθε στο προσκήνιο ο Μωαμεθανισμός, προσχώρησαν οι λαοί της τότε βυζαντινής περιφέρειας με ευκολία στη νέα θρησκεία η οποία, αφενός δεν απείχε πολύ από τη χριστιανική και αφετέρου ήταν προσαρμοσμένη πολύ καλύτερα στις συνθήκες ζωής και ανάγκες αυτών των πληθυσμών. Μια νέα θρησκεία αποτέλεσε λοιπόν και σ' αυή την περίπτωση όχημα για τη μετάβαση στην καινούργια εποχή με μεγαλύτερη δυνατότητα επιρροής των παραμελημένων εθνικών και κοινωνικών ομάδων της αυτοκρατορίας (K. Deschner: «Kriminalgeschichte des Christentums»). Ανάλογα είναι και τα φαινόμενα κατά την εύκολη εξάπλωση των Τούρκων στη Μικρά Ασία. Τα οικονομικά και κοινωνικά κίνητρα και το αίσθημα της παραμέλησης από το κέντρο αποφάσεων ωθούσαν τους ανθρώπους στις υπότουρκες περιοχές σε μαζικές προσχωρήσεις στη θρησκεία της νέας εξουσίας, δεδομένου ότι οι προσήλυτοι απαλλάσσονταν από τον κεφαλικό φόρο (τζίζιε) που πλήρωναν οι «άπιστοι» και είχαν ελαφρότερο αγροτικό φόρο. Άλλοι λόγοι ήταν η ευκολία με την οποία αποκτούσαν διοικητικές θέσεις και αγροτικές εκτάσεις (Σπύρου Βρυώνη: «Η παρακμή του μεσαιωνικού Ελληνισμού στη Μικρά Ασία ...»). Ενδιαφέρον είναι δε ότι, σ' αυτές τις δύσκολες περιστάσεις υποχώρησης επικαλούνταν οι χριστιανοί στην επιχειρηματολογία τους, αμυνόμενοι έναντι της ισλαμικής προπαγάνδας, τους αρχαίους φιλοσόφους. Σε δημόσιες αντιδικίες που διοργανώνονταν μεταξύ χριστιανών και μωαμεθανών ιερωμένων για να διερευνηθεί ποια ήταν η «αληθινή θρησκεία», οι χριστιανοί προέβαλαν το επιχείρημα ότι «το Κοράνι αποκλίνει από την ουσία του νόμου του θεού και από τα διδάγματα των φιλοσόφων περί αρετής... » Μέσα στην απελπισία της κατάρρευσης, πάλι οι Έλληνες και Ρωμαίοι φιλόσοφοι επιστρατεύονται (νεότεροι, π.χ. Ψελλός, Ιταλός, δεν αφέθηκαν να δημιουργήσουν ορόσημα στον προβληματισμό περί αρετής), τους οποίους αρχαίους φιλοσόφους όμως η Εκκλησία, στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες εξύβριζε και μέχρι των ημερών μας αποκαλεί (Ακάθιστος Ύμνος) «ασόφους» ... Στην ύστερη Αρχαιότητα υπάρχουν βέβαια και μερικοί επιφανείς χριστιανοί των πρώτων αιώνων, πιθανόν ελληνικής καταγωγής, που διέθεταν κατά κανόνα αξιόλογη παιδεία και συμμετείχαν επίσης στο χορό της συκοφάντησης του Ελληνισμού. Αυτοί οι «πατέρες» συμβάλλουν επίσης με αυθαίρετους ισχυρισμούς στην προσπάθεια μηδενισμού του Ελληνισμού. Π. χ. ο Κλήμης Αλεξανδρείας (Clemens Titus Flavius), μάλλον Αθηναίος εκ γενετής, ισχυρίζεται στην αλλαγή από το 2ο στον 3ο μ.Χ. αιώνα ότι οι Έλληνες έχουν αντιγράψει τα πάντα από ανατολικούς σοφούς, «Έλληνες κλέπται πάσης γραφής!» (Στρωματείς 1,5), την ίδια στιγμή καπηλεύεται όμως ο ίδιος, συστηματικά αλλά ανομολόγητα, ιδέες της ελληνικής φιλοσοφίας και τις ενσωματώνει στο κήρυγμα και στα γραπτά του. Στην κατεδάφιση του ελληνικού πνεύματος συμμετέχουν λοιπόν και ελληνίζοντες «εκκλησιαστικοί πατέρες», όχι σπάνια με μεγαλύτερο πάθος από τους υπόλοιπους, μάλλον για να αποφύγουν το χαρακτηρισμό του επαμφοτερίζοντος. Κι επειδή δυσκολεύονται πάρα πολύ όλοι αυτοί να αποκρύψουν την προέλευση των κεντρικών ιδεών στα γραπτά τους ή να εξαφανίσουν από τις συζητήσεις και το πνεύμα της εποχής τις ελληνικές επιρροές, εφευρίσκουν το ιδεολόγημα της «προτύπωσης»: ισχυρίζονται δηλαδή ότι η ελληνική φιλοσοφία έχει ενταχθεί από τη «θεία πρόνοια» στην προετοιμασία για υποδοχή του χριστιανισμού! Ο Ωριγένης, επιφανής «εκκλησιαστικός πατέρας» του 3ου αιώνα με ελληνική καταγωγή, καταλήγει στο «Κατά Κέλσου» σύγγραμμά του: «... φιλαληθώς περί τινων μαρτυρούμεν Ελλήνων φιλοσόφων, ότι επέγνωσαν τον θεόν, επεί ο θεός αυτοίς εφανέρωσεν...» Αυτό το επιχείρημα αντιστράφηκε όμως σύντομα εναντίον των χριστιανών, όταν η νεότερη μωαμεθανική θρησκεία επικαλέσθηκε επίσης την προτύπωση για να εξηγήσει διάφορα σημεία «αντιγραφής» της από τον ιουδαϊσμό, το χριστιανισμό και κάποιες τοπικές θρησκείες της Αραβίας! Άλλη μια όμοια αντιστροφή επιχειρημάτων και μεθοδεύσεων προέκυψε στο θέμα της οικειοποίησης και χρήσης λατρευτικών χώρων. Περί το έτος 600 έλεγε ο επίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος Α', ο Μέγας και άγιος της ορθόδοξης Εκκλησίας: «Πρέπει να προσέξουμε πρώτα από όλα να μην εξοργίσουμε τους ειδωλολάτρες και να μην καταστρέφουμε τους ναούς τους. Πρέπει να καταστρέφουμε μόνο τα είδωλα και έπειτα να ραντίζουμε το μέρος με αγιασμό και να τοποθετούμε μέσα του άγια λείψανα. Αν οι ναοί αυτοί είναι καλοκτισμένοι, μάς συμφέρει να τους μετατρέπουμε απλώς από χώρο λατρείας των δαιμόνων σε χώρο λατρείας του αληθινού Θεού». Περίπου 1000 χρόνια αργότερα γράφει ο Οθωμανός ιστορικός Σαν αλ-Ντιν σε μια περιγραφή της κατάκτησης της Κων/πολης που συνέταξε κατά το 16ο αιώνα: «...Οι (χριστιανικοί) ναοί της Πόλης καθαρίστηκαν από τα ποταπά είδωλα και τι βρώμικες ειδωλολατρικές ακαθαρσίες, σβήστηκαν οι εικόνες τους και στήθηκαν μωαμεθανικοί βωμοί και άμβωνες ... οι ναοί των απίστων μετατράπηκαν σε τζαμιά των πιστών και οι ακτίνες του φωτός του Ισλάμ έδιωξαν τις στρατιές του σκότους, όπου μέχρι τότε ζούσαν οι αισχροί άπιστοι ...» (P. Sherrad: Constantinople, Iconography of a Sacred City, Λονδίνο 1965.) Τα ίδια που είχαν μεθοδεύσει οι χριστιανοί εναντίον των εθνικών, επαναλαμβάνονταν από τον 11ο αιώνα και μετά στη Μικρά Ασία και από το 15ο αιώνα και στα Βαλκάνια, σε βάρος τους εκ μέρους των μωαμεθανών ... Όταν εμπεδώθηκε στους χριστιανούς η αντίληψη για την «ασημαντότητα» του ελληνικού πολιτισμού και την «ανωτερότητα» της ιουδαϊκής κοσμοαντίληψης, ελάττωσαν οι νεότεροι εκκλησιαστικοί ηγέτες τις επιθέσεις κατά του Ελληνισμού και αφοσιώθηκαν στον αγώνα αμοιβαίας εξοντώσεως, αλλά και κατά των «αιρετικών» και κατά των Εβραίων. Στο σταδιακά συρρικνούμενο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας που είχε επικρατήσει εντωμεταξύ απόλυτα η πολιτισμικά ισχυρή και συγκροτημένη ελληνική γλώσσα και καλλιεργείτο από τους διανοουμένους το ελληνικό πνεύμα, επανερχόταν βέβαια κάθε τόσο το ερώτημα, πώς και πόσο μπορεί να σταθεί μια, και για εκείνη την εποχή, οπισθοδρομική κοσμοαντίληψη από της Ιουδαία, μπροστά στα έργα και τα διδάγματα του ελληνικού πολιτισμού; Ο εκκλησιαστικός μηχανισμός επενέβαινε τότε δυναμικά, σε στενή συνεργασία με το κράτος, κατά των Ελληνιζόντων ώστε να αποτρέπει «παρεκτροπές», οι οποίες θα έθεταν σε κίνδυνο όλο το σύστημα εξουσίας. Ακόμα και επιφανείς ιερωμένοι που διέπρεψαν στην πάροδο των αιώνων ως Ελληνιστές, δηλαδή μελετητές της ελληνικής φιλοσοφίας και γραμματείας (Μιχαήλ-Κων/νος Ψελλός, Ιωάννης Ιταλός, Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων κ.ά.), αναγκάζονταν, άλλοτε για λόγους πολιτικής ορθότητας και άλλοτε φοβούμενοι διώξεις, να αποσιωπούν ή να συγκαλύπτουν τις μελέτες τους, επειδή σ' αυτές «υποτάσσουν την πίστην στη φιλοσοφία.» Ειδικότερα το 1082 καταδικάστηκε ο «ύπατος των φιλοσόφων» Ιωάννης Ιταλός με έντεκα αναθέματα σε υποχρεωτικό μοναστικό εγκλεισμό. Το σκεπτικό του πατριάρχη Ευστράτιου Γαρίδα που ανακοίνωσε εν συνόδω την ποινή, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο Ιταλός διέδιδε «... μακάβριες διδασκαλίες των Ελλήνων (Πλάτωνα και Νεοπλατωνικών) σε σχέση με την ψυχή, τη μετεμψύχωση, το σώμα, με το οποίο θα αναστηθούν οι άνθρωποι κατά τη δεύτερη παρουσία, τήν άρνηση του εκκλησιαστικού δόγματος ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε εκ του μηδενός ...» (Bautz Lexikon) Στα χρόνια της έσχατης βυζαντινής παρακμής, όταν για μερικές δεκαετίες οι Οθωμανοί αποσπούσαν σχεδόν ανενόχλητοι εδάφη από την αυτοκρατορία, όσοι από τους διανοούμενος δεν είχαν διαφύγει στη Δύση, σκιαμαχούσαν στην Πόλη και σε άλλα κέντρα ως αριστοτελιστές ή πλατωνιστές και παράλληλα αντιδικούσαν υπέρ ή κατά της «ένωσης των εκκλησιών». Ο Γεώργιος Σχολάριος (ο μετέπειτα διορισθείς από τον σουλτάνο οικουμενικός πατριάρχης Γεννάδιος) προσπαθούσε την ίδια εποχή να συγκρατήσει τις εξελίξεις και έκαιγε δημόσια πλατωνικά και νεοπλατωνικά συγγράμματα, ενώ ταυτόχρονα έστελνε μηνύματα καταστολής προς κάθε κατεύθυνση. Σε επιστολές του στον κυβερνήτη της Πελοποννήσου έγραφε ο Σχολάριος: «... τους γουν δυσσεβείς και αλάστορας Ελληνιστάς και πυρί και σιδήρω και ύδατι και πάσι τρόποις εξαγάγετε τής παρούσης ζωής ... ράβδιζε, είργε, είτα γλώτταν αφαίρει, είτα χείρα απότεμνε καν και ούτω μένη κακός, θαλάττης πέμπε βυθώ.» («Παλαιολόγια - Πελοποννησιακά» από τον Σ. Λάμπρου) Ο ίδιος υπότουρκος πατριάρχης Γεννάδιος, ο οποίος εισήλθε στο ιερατικό σώμα το 1450 και ήδη το 1453 διορίστηκε από το σουλτάνο οικουμενικός πατριάρχης, δήλωσε, όταν ρωτήθηκε αν είναι Έλλην, «... ει τις έροιτό μοι τις ειμί, αποκρινούμαι Χριστιανόν είναι» («... αν με ρωτήσει κάποιος τι είμαι, θα του απαντήσω Χριστιανός», (Ι. Κακριδής Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Νεοελληνική Λαϊκή Παράδοση Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας Αθήνα 1978.) Εκείνα τα χρόνια κάθε άλλο παρά κατακριτέο ήταν να δηλώνεις Έλληνας, όπως χαρακτηρίζει ο Νικόλαος Καβάσιλας (1322-1391) τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, όπως γράφει ο Κύπριος Αθανάσιος Λεπενδρηνός «περί πάντων των Ελλήνων των εν Κύπρω» και όπως πρωτοχρησιμοποιεί ο Δημήτριος Κυδώνης (γενν. 1398) τον όρο «Ελλάς» για το χαρακτηρισμό της βυζαντινής αυτοκρατορίας! Η εξήγηση της συμπεριφοράς του Σχολάριου και άλλων ομοίων του που έζησαν αρκετούς αιώνες, έως και μια χιλιετία μετά τους προαναφερόμενους «πατέρες», είναι φυσικά διαφορετική από τις συμπεριφορές στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Καταρχήν, δηλώνει ο ίδιος ευθαρσώς ότι είναι χριστιανός και όχι Έλλην! Αυτή η «αυτοκτονική» τοποθέτησή του μπορεί να εξηγηθεί, τόσο με την πεισματική επιμονή των αντι-ενωτικών κύκλων του Βυζαντίου σε μια ξεπερασμένη και χαμένη από αιώνων υπόθεση, όσο και με την προοπτική ηγετικού ρόλου σε συνεργασία με τους «θεόσταλτους» και δήθεν βολικούς Οθωμανούς - αντίληψη που διαχεόταν στο λαό από τους τουρκόφιλους της βυζαντινής παρακμής και κατέληγε με την πάροδο του χρόνου στις αφελείς σκέψεις του Κοσμά Αιτωλού: «... έχει o Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη.» Εκτιμούμε ότι για τον ρεαλιστή Σχολάριο ταιριάζει περισσότερο η δεύτερη ερμηνεία! Οι διάδοχοι αυτών των εχθρών του Ελληνισμού διαβάζουν μέχρι σήμερα την «Κυριακή της Ορθοδοξίας» στους ναούς, μεταξύ άλλων και τα εξής: 1. Ετι τοις φρονούσι και λέγουσι, κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος ως κτιστήν εκ τούτου πάντως, και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν. Άκτιστον δε, άκτιστον χαρακτηρίσει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσιν εις αθείαν παντελή περιπίπτειν, και την Ελληνικήν μυθολογίαν, και των κτισμάτων λατρείαν τη καθαρά και αμώμω των Χριστιανών Πίστει προστριβομένοις, μη ομολογούσι δε κατά τας Αγίων θεοπνεύστου θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου Θεότητος ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ. 2. Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ' εαυτών και την καθ' ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας Πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις, και αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος ει το είναι παραγάγοντος τα πάντα, και ως Ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ. 3. Τοις τα Ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίας επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι, και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσας εγκειμένοις ώστε και ετέρους ποτε μεν λάθρα, ποτέ δε νοερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ. 4. Τοις δεχομένοις, και παραδίδουσι τα μάταια και Ελληνικά ρήματα, ότι τε προϋπαρξις εστι των ψυχών και εκ του μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, ότι τέλος εστί της κολάσεως, ή αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και δια των τοιούτων λόγων την Βασιλείαν Των Ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ήν αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ο Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο, και δια πάσης της παλαιάς και νέας Γραφής ημείς παρελάβομε, ότι και η Κόλασις ατελεύτητος και η Βασιλεία αίδιος, δια δε των τοιούτων λόγων εαυτούς τε απολλύασι, και ετέροις αιωνίας προξένοις γινομένοις ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ. 5. Τοις ευσεβείν μεν επαγγελομένοις, τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη και Καθολική Εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γής, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς, ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ. 6. Τοις την μωράν των έξωθεν (=Ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, ή και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν και κρίσιν και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ. 7. Τοις λέγουσιν, ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά Αγίων και Καθολικών Συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων Πατέρων αναθέματι καθυποβλήθέντας, ως αλλότριοι της Καθολικής Εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισί κατά πολύ, και ενταύθα, και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΡΙΣ. Περίπου δώδεκα αιώνες μετά τους χλευασμούς κατά των Ελλήνων του Ρωμανού Μελωδού, τούς «αναθεματίζει» άλλος ένας ποιητής. Ο μεσαιωνικός επιδρομέας το διέπραξε με αλαζονεία, ο σύγχρονος διανοητής επανέρχεται με ταπεινότητα .   Καταραμένε Έλληνα! Όπου να γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, μπροστά μου σε βρίσκω. Τέχνη λαχταρώ, ποίηση, θέατρο, αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά μου, πρώτος κι αξεπέραστος. Επιστήμη αναζητώ, μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος. Για δημοκρατία διψώ, ισονομία και ισοπολιτεία, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος. Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση. Γιατί να σ' αγγίξω; Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός; Γιατί δεν μ' αφήνεις στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;

 

Πυθαγόρειο Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου

 

 

Από:           "admin" <admin@gavdosinstitute.org>

Προς:        

Αποστολή: Πέμπτη, 10 Φεβρουάριου 2011 11:10 μμ

Θέμα:         Χαιρετισμός στο 1ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Επικούρειας Φιλοσοφίας

Αγαπητοί Επικούρειοι,

Χαιρετίζουμε την συνάντησή σας.

Τρέφουμε μεγάλο σεβασμό στην φιλοσοφία, την εργασία και τον τρόπο ζωής σας.

Γνωρίζουμε ότι είστε οι καλύτεροι άνθρωποι στον Κόσμο.

Διασώσατε την ηθική της Αρχαίας Ελλάδας.

Σας αποδίδουμε φόρο τιμής.

Η Σχολή του Πυθαγόρα στη Γαύδο

 

 

Πυθαγόρειο Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου

Pythagorean Institute of Philosophical

Studies on Human Immortality

Η ανάπτυξη του ανθρώπου βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τα βασίλεια των ζώων, των φυτών και των ορυκτών, μιας και αυτός τους επιβάλλει να αναπτύσσονται με αφύσικο
τρόπο. Για παράδειγμα, σε πολλές περιπτώσεις, ο άνθρωπος αύξησε την γονιμότητα κάποιων φυτών και δημιούργησε ζώα που, από την οπτική γωνία της φύσης, μοιάζουν
αποκρουστικά. Η δυσανάλογη ανάπτυξη των περιβαλλόντων του ανθρώπου βασιλείων σταμάτησε την ανάπτυξη του ίδιου αυτού καθ’ αυτού. Σαν αποτέλεσμα, αυτός απέκτησε ανάλογα χαρακτηριστικά κι έγινε ο ίδιος ζώο, φυτό και ορυκτό. Έτσι τώρα, η συμπεριφορά του καθορίζεται από την ανάγκη του να υπηρετεί τα υπόλοιπα βασίλεια. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος πρέπει να μεγαλώνει καλά. Αυτό σημαίνει, ότι αυτό που είναι κανόνας για τα φυτά, τώρα έγινε ιδιότητα του ανθρώπου. Εισέβαλλε στην νοοτροπία του και εκφράζεται στον αγώνα του για πρόοδο, οικονομική μεγέθυνση, κ.ο.κ.

Όλα τα περιβάλλοντα βασίλεια θεωρούνται πόροι, οι οποίοι είναι εξ ορισμού πεπερασμένοι. Ενώ το όριο των πόρων δεν είχε ακόμα γίνει ορατό, η ανθρωπότητα αναπτυσσόταν εκτεταμένα. Σήμερα, η Γη είναι διαχειριζόμενη σαν ένα σύνολο και νιώθουμε ότι οι φυσικοί πόροι πλησιάζουν στην πλήρη εξάντληση τους, γεγονός που δεν αφήνει περιθώρια παρασιτικής ύπαρξης του ανθρώπου.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σχέσεις με τους θεούς- θνητοί και αθάνατοι συνυπήρχαν. Αυτές οι σχέσεις περιόριζαν την αλόγιστη κατανάλωση και απέτρεπαν την συγχώνευση των ανθρώπων στα υπόλοιπα βασίλεια. Την εποχή εκείνη, υπήρχαν ζωντανοί θεοί οι οποίοι όχι μόνο εμπλέκονταν με τους ανθρώπους, αλλά συντελούσαν επίσης και στη διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα σε όλα τα βασίλεια.

Οι θεοί προστάτευαν τα βασίλεια από την λεηλασία και, χωρίς την συγκατάθεσή τους, ήταν αδύνατο να εισέλθει κάποιος σε ένα δάσος και, παραδείγματος χάρη, να κόψει ένα δέντρο. Η ιστορία του Προμηθέα μας υπενθυμίζει ακριβώς αυτό.

Σταδιακά, οι θεοί εξωθήθηκαν ψηλά, και τελικά, αυτό οδήγησε στην αθεΐα. Απουσία τιμωρίας, ο άνθρωπος επιδόθηκε στην άνευ ορίων λεηλασία των πόρων. Αυτή καθαυτή η έννοια των πόρων σαν αντίληψη, ουσιαστικά σηματοδοτεί την ύπαρξη ενός άθεου βασιλείου.

Η ανακατασκευή των Ελλήνων θεών, έτσι ώστε να είναι σε ισορροπία με τον άνθρωπο, σημαίνει την εισαγωγή ύψιστης ηθικής και υπευθυνότητας για τη Γη σαν σύνολο, κι όχι μόνο για την ανθρωπότητα σαν σύνολο.

Σημαίνει την οριοθέτηση της συμπεριφοράς του ανθρώπου, έτσι ώστε να περιοριστεί η ασταμάτητη αναπαραγωγή και ο καταναλωτισμός του. Έτσι, δημιουργείται η δυνατότητα ενός νέου οικονομικού μοντέλου, το οποίο βασίζεται στην ορθή σχέση μεταξύ των βασιλείων και όπου, υπό εξέταση είναι οι τάσεις, αντί για τα υπάρχοντα όρια που τείνουν να ξεπεραστούν.

Οι αρχαίοι Ελληνικοί μύθοι μόνο μερικά αντικατοπτρίζουν τις αληθινές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και θεών. Αποτελούν περισσότερο μια ανάμνηση της καταστροφής της ισορροπίας ανάμεσα σε άνθρωπο και θεό. Είναι παραδείγματα αποτυχιών, διαστροφών, οι οποίες πιθανόν να ήταν υποχρεωτικές, ή αποτελούσαν αντίδραση σε συγκεκριμένα γεγονότα.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι μια σύγχρονη κατάσταση ισορροπίας θνητών και αθανάτων είναι εφικτή και προϋποθέτει τη συνύπαρξη όλων των εμπλεκόμενων βασιλείων. Συνθήκες σταθερότητας μπορεί να επιτευχθούν με το συντονισμό των ρυθμών ανάπτυξης των μερών που απαρτίζουν το όλο. Είναι αναγκαίο να εξισωθούν οι ευκαιρίες για όλα τα βασίλεια, έτσι ώστε τα υποανάπτυκτα να αναπτυχθούν και τα υπερανεπτυγμένα να απλουστευθούν.

Σκοπός του Πυθαγόρειου Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου είναι η σύσταση ενός συμβουλίου ανθρώπων και θεών, οι οποίοι από κοινού θα οργανώσουν τον τρόπο ζωής στη Γη. Είναι πιθανό, ότι μια τέτοια προσέγγιση σε αυτή την ένωση θα δημιουργήσει την ανάγκη για την αλλαγή του ανθρώπου, μέχρι του σημείου της επανοργάνωσης των σχέσεων μεταξύ των οργάνων του σε επίπεδο φυσιολογίας.

Είναι φανερό ότι ο θάνατος αποτελεί μία ρυθμιστική αρχή για την ανάπτυξη των ζώων. Παρόλα αυτά, ο σκοπός του ανθρώπου είναι να επινοήσει ένα τρόπο ζωής, που να επιτρέπει την ύπαρξη αλλαγών, χωρίς την ύπαρξη του θανάτου. Εν συντομία, ο μοναδικός και αποκλειστικός προορισμός και εσωτερική επιθυμία του ανθρώπου είναι η επίτευξη της αθανασίας.

Ο τρόπος να επιτευχθεί μια τέτοια κατάσταση είναι αμιγώς ανθρωπιστικός, και σε καμία περίπτωση, δια μέσου κοινωνικών και φυσικών επιστημών.

Επιπλέον, είναι απαραίτητο να επιτευχθεί πριν φτάσουμε το κρίσιμο σημείο εξάντλησης των πόρων της Γης.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό το επίπεδο ήθους και ηθικής στο οποίο οι αρχαίοι Έλληνες συνεισέφεραν, μπορεί να εφαρμοστεί πριν φτάσουμε σε αυτό το κρίσιμο σημείο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτή η στιγμή πλησιάζει όλο και περισσότερο. Για παράδειγμα, παρουσιάστηκε η δυνατότητα μια μικρή ομάδα ειδικών να μπορεί να κατασκευάσει μια βόμβα που θα καταστρέφει ολόκληρο τον πλανήτη. Στις μέρες μας, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη Γη σαν ένα σύνολο και είναι ικανός να φανταστεί όλες τις συνιστώσες του σε ισορροπία.

Εμείς, όπως οι θεοί και οι άνθρωποι στην Αρχαία 'Ελλάδα, στοχεύουμε στη δημιουργία μιας σταθερής κατάστασης του κόσμου. Επιθυμούμε να διευκρινίσουμε τα πραγματικά εμπόδια και να αντιμετωπίσουμε τις διάφορες ενστάσεις απέναντι στο εγχείρημα, ειδικά εκείνες που είναι παράλογα έντονες και μεροληπτικές και οι οποίες αντιπροσωπεύουν τα εγωιστικά ενδιαφέροντα μερικών ομάδων. Όλες οι επιμέρους ενστάσεις έχουν την εξής ιδιαιτερότητα· είναι απαγορευμένο να συζητάμε ή να μιλάμε για αυτές. Για παράδειγμα, καταστάσεις όπως ανατομικές ιδιαιτερότητες, οικογενειακοί κώδικες μιας δεδομένης κουλτούρας, ή η συμπεριφορά προς τα παιδιά κ.τ.λ.π., αποτελούν ταμπού.

Είναι οργανωμένες έτσι, συμβολικά, ώστε να βασίζονται στο υποσυνείδητο και στο ανείπωτο.

Για το λόγο αυτό, δεν μπορούμε να συγκεντρώσουμε στο Ινστιτούτο πρεσβευτές όμοιων ομάδων ανθρώπων.

Συγκεντρώνουμε εκπροσώπους με διαφορετικές παρανοήσεις, προκειμένου να συζητήσουμε και να αποκαλύψουμε αυτές τις παρανοήσεις.

Η πιο δύσκολη κατάσταση προκύπτει, όταν, στη βάση του ανείπωτου, εμφανίζεται ένα μυστικό που, αυτό καθεαυτό, γίνεται το θεμέλιο για τη δημιουργία συγκεκριμένων ομοιοτήτων.